-കർഷകരെ ഒഴിപ്പിക്കൽ -

16-ആം നൂറ്റാണ്ടിലെ പ്രശസ്ത  ഇംഗ്ളീഷ് പണ്ഡിതനായിരുന്ന തോമസ് മൂർ ,ഇംഗ്ളണ്ടിൽ "ആടുകൾ മനുഷ്യരെ തിന്നുന്നു" എന്ന് എഴുതുകയുണ്ടായി .18-ആം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മധ്യത്തോടുകൂടി ഇംഗ്ളണ്ടിൽ കർഷകർ എന്ന വർഗ്ഗം തന്നെ ഏതാണ്ട് അപ്രത്യക്ഷമായി.ഭൂമി പ്രഭുക്കളുടേയും ശക്തരായ ഭൂപ്രഭുക്കളുടേയും കൈകളിലായിരുന്നു.അവർ അത് കർഷകർക്ക് പാട്ടത്തിന്ന് കൊടുത്തു .കൂലിവേലക്കാരുടെ സഹായത്തോടെ കർഷകർ ഭൂമിയിൽ പണിയെടുത്തു .ഇങ്ങനെയാണു മുതലാളിത്ത രീതി ഇംഗ്ളണ്ടിലെ കൃഷിയെ അധീനപ്പെടുത്തിയത്.ചെറുകിട ഉല്പാദകരെ നശിപ്പിച്ചു കൊണ്ടായിരുന്നു സാമ്പത്തിക പുരോഗതി നേടിയത് .
തൊഴിൽ ശാലകൾക്ക്,പ്രത്യേകിച്ചും ,ആദ്യഘട്ടത്തിൽ ഭൂമിയിൽ നിന്നും ആട്ടിയകറ്റപ്പെട്ടു.കർഷകരെയെല്ലാവരേയും ഉൾക്കൊള്ളാൻ  കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല ..നിരവധിപേർ നിത്യവൃത്തി തേടി രാജ്യമാകെ അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു .
തൊഴിൽ കിട്ടാത്തവർ പിച്ചക്കാരും ,മോഷ്ടാക്കളും കൊള്ളക്കാരുമായി മാറി .
അലഞ്ഞു തിരിയുന്നത് തടയാൻ ഗവണ്മെന്റ് കർശനമായ നിയമങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കി.
ഒരു പന്നിക്കുഞ്ഞിന്ന് തുല്യമായ വിലയുള്ള എന്തെങ്കിലും  മോഷ്ടിക്കുന്നതിനുള്ള  ശിക്ഷ തൂക്കി കൊല്ലലായിരുന്നു .
1547-ല എഡ്വേർഡ് ആറാമൻ അവതരിപ്പിച്ച ഒരു നിയമമനുസരിച്ചു തൊഴിലുപേക്ഷിച്ചവർ ,ആ വിവരം  ചെന്ന് പറയുന്നവരുടെ  അടിമകളായി തീരുമായിരുന്നു.
"ദൈവത്താൽ വെറുക്കപ്പെട്ട" അത്തരക്കാരെ പീഡിപ്പിക്കുകയും  ചങ്ങലക്കിടുകയും
ജോലിചെയ്യാൻ നിര്ബന്ധിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
ഒരു തൊഴിലാളി രണ്ടാഴ്ച ത്തേക്ക് അവധിയെടുക്കാതെ ഹാജരാകാതിരുന്നാൽ
അജീവാനാന്തം അടിമത്വത്തിന്ന് വിധിച്ചിരുന്നു.
അയാളുടെ നെറ്റിയിലോ  കവിളിലോ s എന്നാ അടയാളവും രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നു .
അയാള് മൂന്നാമതൊരു തവണ ഒളിച്ചോടിയാൽ
മഹാ കുറ്റവാളിയായി കണക്കാക്കുകയും തൂക്കി കൊല്ലുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു.

- കർഷകരുടെ നാശം -

  ഭൂമിയിൽ നിന്നും ആട്ടിയകറ്റപ്പെട്ട കര്ഷകരുടെ നില ദയനീയമായിരുന്നു.
കൈവേലക്കാരുടെ നിലയും ഒട്ടും മെച്ചമായിരുന്നില്ല .
നിരവധി വ്യവസായ രംഗങ്ങളിൽ വർദ്ധിച്ചു വന്ന തൊഴിൽ ശാലകളുടെ എണ്ണം അനിവാര്യമായും കൈവേലക്കാരുടെ നാശത്തിലേക്ക് നയിച്ചു.
വിലകുറഞ്ഞതും ഗുണമേന്മയുള്ളതുമായ സാധനങ്ങൾ ഉല്പാദിപ്പിക്കുന്ന
തൊഴിൽ ശാലകളുമായി മത്സരിക്കാൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

തങ്ങളുടെ പണിശാലകൾ അടച്ചു പൂട്ടാൻ  കൈവേലക്കാർ നിര്ബന്ധിതരായി .ഭാഗ്യമുണ്ടെങ്കിൽ ചിലർ തൊഴിൽ ശാലകളിലെ കൂലിപ്പണിക്കാരാകും
ഇലലെങ്കിൽ അലഞ്ഞു തിരിയുന്നവർടേയും  നിർധനരുടേയും അണിയിൽ
പുതുതായി ചേരുകയും ചെയ്യാം

- കൂലി വേലക്കാരായ ഒരു വർഗ്ഗത്തിന്റെ ഉദയം -

മുമ്പ് വിശദീകരിച്ച  മൂന്നു തരംതൊഴിൽ ശാലകളും മുതലാളിത്ത സ്ഥാപനങ്ങളായിരുന്നു.
അവയിൽ പ്രവൃത്തിച്ചിരുന്നവർ  കൂലി വേലക്കാരായിരുന്നു .
അവർ അവരുടെ  അദ്ധ്വാന ശക്തി മുതലാളിക്ക് വിറ്റ്‌ ഉപജീവനം കഴിച്ചു .
മുതലാളിയാവട്ടെ , ഈ അദ്ധ്വാനശക്തിയെ  ചൂഷണം ചെയ്ത് മിച്ച മൂല്യം ഉണ്ടാക്കി . അയാളുടെ ലാഭത്തിന്റെ പ്രധാന പങ്കും അതായിരുന്നു.
 മുതലാളിയുടെ  എല്ലാ  സംരംഭങ്ങൾക്കും  പിന്നിലുള്ള പ്രേരക ശക്തി ലാഭമോഹമായിരുന്നു. അയാൾ  അത് വർദ്ധിപ്പിക്കുവാൻ നിരന്തരം ശ്രമിച്ചു .തൊഴിലാളിക്ക് കഴിയുന്നത്ര കുറച്ചു കൊടുക്കുക ,പരമാവധി ഉത്പാദിപ്പിക്കുവാൻ അവരെ പ്രേരിപ്പിക്കുക തുടങ്ങിയവയാ ണ്   അതിന്ന് വേണ്ടി അയാൾ കൈക്കൊണ്ട മാർഗ്ഗങ്ങൾ .
ഇതിൽ ഒന്നാമത്തെ കാര്യം നടപ്പിലാക്കുക വളരെ എളുപ്പമായിരുന്നു.
സമൂഹത്തിൽ  ഉല്പാദനോപകരണങ്ങളുടെയും  ജീവനോപാദികളുടേയും  ഉടസ്ഥാവകാശം  ഇല്ലാത്തവരും  സ്വന്തമായുള്ള അധ്വാനശക്തി വിറ്റ് 
ഉപജീവനം കഴിക്കാൻ നിർബന്ധിക്കപ്പെടുന്നവരുമായ പാവപ്പെട്ടവരുടെ സംഖ്യ നിരവധിയാണെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തേണ്ടത്    മുതലാളിമാരുടെ നിക്ഷിപ്ത താല്പര്യമായിരുന്നു.
അത്തരക്കാരുടെ അംഗസംഖ്യ എത്ര കൂടുതലാണോ അത്രയും കുറച്ചു മാത്രമേ  കൂലിയിനത്തിൽ മുതലാളിക്ക് കൊടുക്കേണ്ടി യിരുന്നുള്ളു .
കൂലിവേലക്കാരുടെ ഉല്പാദനക്ഷമത വർദ്ധിപ്പിക്കാൻ  തൊഴിൽശാലയുടെ ഉടമസ്ഥൻ വിശദമായ പ്രവൃത്തി വിഭജനം ഏർപ്പെടുത്തുമായിരിന്നു .
ഓരോതൊഴിലാളിയും ഓരോ പ്രത്യേക ജോലിമാത്രം ചെയ്‌താൽ മതി.
ഒരേ ഉപകരണങ്ങൾ കൊണ്ട്  നിർവഹിക്കാവുന്ന  ഒരൊറ്റ പ്രവൃത്തിയിൽ  പരിശീലനം നേടുകയായിരുന്നു ഇതിന്റെ ഫലം.
 ഉല്പാദന പ്രക്രിയയിലെ  അവരുടെ പ്രവൃത്തി കൂടുതൽ വേഗത്തിൽ
ചെയ്തു തീർക്കാൻ ഈ വിഭജനം മൂലം തൊഴിലാളിക്ക് കഴിഞ്ഞു.
ഒരു നിശ്ചിത സമയ പരിധിക്കുള്ളിൽ മധ്യയുഗത്തിലെ കൈത്തൊഴിലുകാർ   ചെയ്തതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യാൻ ഇവർക്ക് കഴിഞ്ഞു.
കൈവേലക്കാർക്ക് വ്യത്യസ്തമായ നീക്കങ്ങൾ ആവശ്യമുള്ള നിരവധി പ്രവൃത്തികളോടുകൂടിയ ഉല്പാദനപ്രക്രിയ  ഒറ്റക്ക് തന്നെ            നിർവഹിക്കേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു.
ഉല്പാദന ക്ഷമത ഉയർത്തുന്നതിൽ പ്രധാന പങ്കുവഹിച്ച മറ്റൊരു കാര്യമുണ്ട് ,  ഉല്പാദനത്തിന്ന്  ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ഉപകരണങ്ങൾ മെച്ചപ്പെടുത്തിയതാണത്. തൊഴിലാളികൾ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഉപകരണങ്ങൾ എത്രമാത്രം മെച്ചമാണോ ,
അവർ ക്ക് ചെയ്യേണ്ട പ്രവൃത്തി എത്രമാത്രം അനുയോജ്യമാണോ
അത്രയും കുറച്ചു സമയമേ  അവർക്ക് ചെലവഴിക്കേണ്ടി വരുന്നുള്ളു.
മാത്രമല്ല, ഉല്പന്നങ്ങളുടെ അളവും വർദ്ധിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.
സ്വാഭാവികമായും മെച്ചപ്പെട്ട  ഉപകരണങ്ങൾ ശേഖരിച്ച്
അങ്ങനെ കൂടുതൽ ലാഭമുണ്ടാക്കെണ്ടത് മുതലാളിയുടെ സ്വന്തം താല്പര്യമായി മാറി .
പുതിയ ഉല്പാദന രീതി,
മുതൽ മുടക്കിയവർക്കെല്ലാം വലിയ ലാഭം വാഗ്ദാനം ചെയ്തു.
തൊഴിലാളികളുടെ എണ്ണം പെട്ടെന്ന് വര്ദ്ധിച്ചു.
ഓരോ തൊഴിൽ ശാലയുടെ ഉടമസ്ഥനും അയാളുമായി മത്സരിക്കുന്ന
ഒരു അയൽക്കാരൻ ഉണ്ടാവും .നല്ല സാധനങ്ങൾ കുറഞ്ഞവിലക്ക് ഉത്പാദിപ്പിക്കുവാൻ അയൽക്കാരൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നു.
മത്സരത്തിൽ വിജയിക്കുവാനുള്ള ഏകവഴി അതുമാത്രമായിരുന്നു.
ഉല്പാദനോപകരണങ്ങൾ ഗണ്യമായി മെച്ചപ്പെടുത്തുന്നതിനും
ഉല്പാദന സമ്പ്രദായങ്ങളിൽ ഒരു വിപ്ളവം തന്നെ വരുത്തുന്നതിലും
മുതലാളിത്ത ഉല്പാദന രീതിക്ക് കഴിഞ്ഞു.
പരമാവധി ലാഭം ലഭ്യമാക്കാൻ വേണ്ടി ആദ്യകാലത്തെ മുതലാളിമാർ  ഉപയോഗപ്പെടുത്തിയ പുതിയതും മെച്ചപ്പെട്ടതുമായ സമ്പ്രദായങ്ങൾ
ഈ ഉല്പാദന രീതിയുടെ തന്നെ ഏറ്റവും  പുരോഗമനപരമായ  ഒരു സ്വഭാവ വിശേഷമായിരുന്നു.
ഉല്പാദന പ്രക്രിയയുടെ  ഗതിവേഗം വർദ്ധിപ്പിക്കേണ്ടത് അടിയന്തിരമായപ്പോൾ മനുഷ്യന് പകരം യന്ത്ര ശക്തി ഉപയോഗപ്പെടുത്തുന്ന കാര്യം ബന്ധപ്പെട്ടവർ ആലോചിച്ചു.
മനുഷ്യൻ കൈകൊണ്ട് ചെയ്തിരുന്ന പ്രവൃത്തികൾ എല്ലാം ചെയ്യുന്നതും
എന്നാൽ അതിനേക്കാൾ വേഗതയും സൂഷ്മതയുമുള്ളതുമായ യന്ത്രങ്ങളെക്കുറിച്ച്  അവർ ചിന്തിച്ചു.
ക്രമേണ പല യന്ത്രങ്ങളും രംഗത്ത് വന്നു.
തൊഴിൽശാലകളെ ഫാക്ടറികൾ പകരം വെച്ചു.
ആധുനിക യുഗത്തിന്റെ മുഖമുദ്രയായ വമ്പിച്ച സാങ്കേതിക പുരോഗതിയായിരുന്നു ഇതിന്റെ ഫലം
കൂലിവേലക്കാരുടെ അധ്വാനം ഫലപ്രദമാക്കാൻ ആദ്യകാലത്തെ തൊഴിൽശാലാ ഉടമസ്ഥർ നിരവധി മാർഗ്ഗങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു.
തൊഴിലാളികൾക്ക് നല്ല പരിശീലനം നൽകി അവർ അവരുടെ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ ഘടന മെച്ചപ്പെടുത്തി.
ഇതിന്റെ ഫലമായി നിരവധി തൊഴിലാളികൾ  അവരുടെ തൊഴിലിൽ
വിദഗ്ദരായി തീർന്നു. മെച്ചപ്പെട്ട ഉല്പാദന ഉപകരണങ്ങളുടെ ഉപയോഗവും
അവർ പ്രയോജനപ്പെടുത്തി.
ഈ പുതിയ മുതലാളിത്ത ഉല്പാദനരീതിയുടെ ഉദയം ഐതിഹാസികമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി .
മനുഷ്യരാശിയുടെ ചരിത്രത്തിൽ  ഒരു പുതിയ യുഗത്തിന്റെ
തുടക്കമായിരുന്നു അത്.
ഗ്രാമത്തിലെയും പട്ടണങ്ങളിലേയും  ചെറുകിട ഉല്പാദകരുടെ തകർച്ചയായിരുന്നു ഒന്നാമത്തെ പ്രത്യാഘാതം .
നഗരത്തിലെയും ഗ്രാമത്തിലെയും  പണിയെടുക്കുന്ന ജനങ്ങൾ ദരിദ്രരായ തൊഴിലാളികളായിത്തീർന്നു.
അതായത്,
ഉല്പാദനോപാധികളിൽ നിന്നും ഉപകരണങ്ങളിൽ നിന്നും  ജീവനോപാധികളിൽ നിന്നും അകറ്റി നിർത്തപ്പെട്ട അവർക്ക്
തങ്ങളുടെ അധ്വാനശക്തി വിറ്റ് ഉപജീവനം കഴിക്കേണ്ടിവന്നു. 

-പണിശാലകൾ -

    പശ്ചിമ യൂറോപ്പിന്റെ ആദ്യകാല മുതലാളിത്തത്തിന്റെ ഉദയം :(തുടർച്ച  ...)
                                                  -പണിശാലകൾ -
ആദ്യകാലമുതലാളികൾ  അവരുടെ ലാഭം വർദ്ധിപ്പിക്കുവാൻ എന്തെല്ലാം   മാർഗ്ഗങ്ങൾ  ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു  എന്ന് നോക്കാം .
ആദ്യം അവർ ചെയ്തത്  വ്യക്തികളായ ഉത്പാദകരിൽ  നിന്ന് പൂർത്തിയായ  ഉല്പന്നങ്ങൾ വാങ്ങുകയാണ്. അതിനു ശേഷം ശില്പികൾക്ക്അസംസ്കൃത സാധനങ്ങളും പണിയായുധങ്ങളും  കൊടുക്കാൻ തുടങ്ങി .ഒടുവിൽ  ഉത്പാദന മേൽനോട്ടത്തിൽ  അവർ നേരിട്ട് പങ്കെടുക്കാൻ തുടങ്ങി.

ഈ മേൽനോട്ടം പല രീതിയിലായിരുന്നു.  ഉദാഹരണത്തിന്ന്, കരാറുകാരൻ അയാളുടെ നേരിട്ടുള്ള മേൽനോട്ടത്തിൽ  തന്റെ കെട്ടിടത്തിൽ വെച്ചുതന്നെ  വസ്ത്രത്തിൽ  ചായം മുക്കാൽ പോലുള്ള  കൂടുതൽ വിലപിടിച്ചതോ  സങ്കീർണ്ണമോ ആയ പ്രവർത്തികൾ  ചെയ്യാൻ ശിൽപ്പികളെ പ്രേരിപ്പിച്ചിരുന്നു.  പിന്നീട് ഒരു പ്രത്യേക  രീതിയിലുള്ള ഉല്പാദനത്തിന്ന് ആവശ്യമായ എല്ലാ പ്രക്രിയകളും  നേരിട്ടുള്ള മേൽനോട്ടത്തിൽ  ഒരു പ്രത്യേക കെട്ടിടത്തിൽ  തന്നെ  അയാള് കേന്ദ്രീകരിച്ചു നടത്തി .ഇതിന്റെ ഫലമായി തൊഴിൽശാലകൾ ഉദയം ചെയ്തു .15 ആം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തിൽ  യൂറോപ്പിലാകെ  വ്യാപിച്ചതും  18-ആം നൂറ്റാണ്ടുവരെ  പ്രാമാണ്യം നേടിയതുമായ  ഒരു ആദ്യകാല മുതലാളിത്ത ഉല്പാദന സ്ഥാപന മായിരുന്നു ഇത് .
അതിന്റെ ഫലമായി ഈ കാലഘട്ടം "പണിശാലകളുടെ കാലഘട്ടം" എന്ന് അറിയപ്പെട്ടു . മാനുഫാസിയോ    എന്ന  ലാറ്റിൻ വാക്കിൽ   നിന്നാണ് ഇതിന്റെ ഉദയം ."ഞാൻ കൈകൊണ്ട് നിര്മ്മിക്കുന്നു " എന്നാണ് ഇതിന്റെ അർത്ഥം .ഇത്തരം പണിശാലകളിൽ  എല്ലാപ്രധാന പ്രവർത്തനങ്ങളും  കൈകൊണ്ട് തന്നെയാണ്‌ തൊഴിലാളികൾ നിർവഹിച്ചിരുന്നത്.കൈകൊണ്ട്  ഉപയോഗിക്കാവുന്ന  ചെറിയ ചില ഉപകരണങ്ങൾ  മാത്രമേ അവർ സഹായത്തിന്ന് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നുള്ളു . ഒരു പ്രത്യേക  ഉല്പന്നത്തിന്റെ  നിർമ്മാണത്തിന്ന് ആവശ്യമായ  എല്ലാ പ്രവർത്തനങ്ങളും  മുതലാളിയുടെ നേരിട്ടുള്ള  മേൽ നോട്ടത്തിൽ ഒരു കെട്ടിടത്തിൽ വെച്ചു നടത്തുന്ന  തൊഴിൽ ശാലകളെ യാണിവിടെ  കേന്ദ്രീകൃതം എന്നതുകൊണ്ട്‌ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. മറിച്ച് മുതലാളിയുടെ കൂലിക്കാർ  അവരുടെ തന്നെ പണിശാലകളിൽ  പണിയെടുക്കുന്നത് ശിഥിലീകൃതമായ (ചിന്നിച്ചിതറിയ ) രീതിയിലാണ് .അവസാനമായി, മൂന്നാമതൊരുതരം  ഉല്പാദന രീതിയും നിലവിലുണ്ടായിരുന്നു.ചില ഉല്പാദന പ്രവർത്തനങ്ങൾ  ശില്പികളുടെ പണിശാലകളിലും  ബാക്കി കരാറുകാരുടെ നേരിട്ടുള്ള നിയന്ത്രണത്തിലും  മേൽനോട്ടത്തിലും അയാളുടെ കെട്ടിടത്തിലും നടത്തുന്ന ഒരു തരാം ഇരട്ടരീതിയിലായിരുന്നു ഇത്.

ഇറാനിൽ ഫ്യൂഡൽ ബന്ധങ്ങളുടെ ആവിർഭാവം

                                                              ഇറാനിൽ ഫ്യൂഡൽ ബന്ധങ്ങളുടെ ആവിർഭാവം-

മൂന്നാം നൂറ്റണ്ടുമുതൽ ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടുവരെ സസാനിദ്‌ സാമ്രാജ്യം ഇറാനിൽ അധികാരം പുലർത്തിപ്പോന്നു. അതിന്റെ ചരിത്രം ഇറാനിയൻ ജനതയുടേയും അവരുടെ രാഷ്ട്രത്തിന്റേയും ചരിത്രവുമായി നേരിട്ട്‌ ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്‌. സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ കേന്ദ്ര ബിന്ദുതന്നെ ഈ രാജ്യമായിരുന്നു. ഇവിടെ ഫ്യൂഡൽ ബന്ധങ്ങൾ,ഇന്ത്യയിലേയും യെല്ലോ നദീതടത്തിലേയും പോലെ അടിമ ഉടമസ്ഥതയുടെ പുരാതനപാരമ്പര്യങ്ങളിൽ നിന്നാണ്‌ രൂപം കൊണ്ടത്‌. മറ്റൊരു തരത്തിലും ഇവിടെ ഫ്യൂഡൽ ബന്ധങ്ങളുണ്ടായി.കുലത്തിന്റേയും കമ്യൂണിന്റേയും മാതൃകകളെ അടിസ്ഥാന മാക്കിയുള്ള ഇറാനിയൻ ഗോത്രങ്ങളുടെ ആദ്യസമൂഹത്തിന്റെ തകർച്ചയുടെ ഫലമായിരുന്നു ഇത്‌. ഇവിടെ ഫ്യൂഡൽ ബന്ധത്തിന്റെ ആവിർഭാവവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സമൂഹവും സാമ്പത്തികവും സാംസ്കാരികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ മാറ്റങ്ങൾ വംശപരമായി ഏകജാതീയമായ ഒരു ഘടകത്തിനുള്ളിലാണ്‌(മധ്യ ഇറാനിലും ദക്ഷിണ-പശ്ചിമ ഇറാനിലും) ഉണ്ടായത്‌. ഇത്‌ അറബികാലിഫേറ്റുകളിൽ നിന്നും ചിനാ സാമ്രാജ്യത്തിൽ നിന്നും വിഭിന്നമായി ജപ്പാനിലേയും വിയറ്റ്നാമിലേയും പോലെ ആയിരുന്നു. 

സ്വകാര്യ എസ്റ്റേറ്റുകളിൽ പണിയെടുക്കുന്ന അടിമകൾ അടിയാന്മാരുടെ പദവി ആർജ്ജിക്കുകയും കമ്യൂണുകൾ ക്രമേണ ശിഥിലമാവുകയും ചെയ്തതോടുകൂടി അവരുടെ യജമാനന്മാരുടെ ഭൂമിയോട്‌ കെട്ടുപാടുള്ള ഒരു കർഷക വർഗ്ഗം ആവിർഭവിച്ചു. ഇതിന്റെ ഫലമായി പുതിയൊരു വർഗ്ഗം കൂടി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.അസാത്തുക്കൾ എന്നാണിവരെ വിളിച്ചത്‌. സ്വതന്ത്രരും സമ്പന്നരും അശ്വാരൂഢരുമായ പട്ടാളക്കാരുമായിരുന്നു ഇവർ. നഗരങ്ങളിൽ കൈത്തൊഴിൽ ഗിൽഡുകൾ വളർന്നു വന്നു. എന്നാൽ അവ ആധിമ മധ്യ യുഗങ്ങളിലെ ഇറാനിൽ കാര്യമായ യാതൊരു പങ്കും വഹിച്ചിരുന്നില്ല. ഇന്ത്യയിലും ഇതിനേക്കാൾ കാർക്കശ്യം കുറഞ്ഞ ഒരു ജാതി വ്യവസ്ഥ ഇതിനകം രൂഡമൂലമായിത്തീർന്നിരുന്നു.

മൂന്നും നാലും അഞ്ചും നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ പശ്ചിമേഷ്യയിൽ രാഷ്ട്രീയവും സാമ്പത്തികവുമായി ഏറ്റവും ശക്തമായ രാഷ്ട്രം ഇറാനായിരുന്നു. പ്രധാന അധികാരം ഭൂവുടമകളായ കുലീനാധിപത്യത്തിന്റേയും സൊരാഷ്ട്രിയൻ സഭയുടേയും കൈകളിലായിരുന്നു. സഭയ്ക്‌ ധാരാളം ഭൂമിയും അനേകം അടിമകളുമുണ്ടായിരുന്നു. സൊരാഷ്ട്രിയർ സൂര്യനേയും അഗ്നിയേയും ചന്ദ്രനേയും നക്ഷത്രങ്ങളേയും ആരാധിച്ചു.നമ്മുടെ കാലഘട്ടത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ഇറാനിയൻ ജനതയുടെ ഔദ്യോഗിക മതമായി സൊരാഷ്ട്രീയ മതം സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടു. സമ്പത്തും സ്വാധീനവുമുള്ള ഈ മത സ്ഥാപനം ഇറാനിലെ ഒരു സുപ്രധാന സാമൂഹ്യ ശക്തിയായിരുന്നു.

ഇറാനിലെ അടിമത്വ സമൂഹത്തിൽ ഒരു പ്രതിസന്ധി നേരിട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. ചൂഷിതരായ ബഹുജനങ്ങളുടെ ഒരു പ്രസ്ഥാനം,മാനിക്കോയിസം,അക്കാലത്താണ്‌ ആവിർഭവിച്ചത്‌.മാനിക്കോയിസ്റ്റുകൾ നിലവിലുള്ള സാമൂഹ്യഘടനയെ അനീതിപരമെന്ന് വിമർശിച്ചു എങ്കിലും അവരുടെ പ്രതിഷേധം സഹന സമരത്തിൽ ഒതുങ്ങി നിൽക്കുകയാണുണ്ടായത്‌.

കാര്യമായ യാതൊരു ആഭ്യന്തരക്കുഴപ്പവുമില്ലാതിരുന്നതു കാരണം സസാനിദുകൾക്ക്‌ അവരുടെ ഭൂപ്രദേശ്‌ പരിധി ട്രാൻസ്‌ കോക്കേഷ്യ,മെസപ്പൊട്ടേമിയ,ഏഷ്യാമൈനർ എന്നിവിടങ്ങളിലേക്ക്‌ വ്യാപിപ്പിക്കുവാനും മധ്യ ഏഷ്യവരെ ചുഴിഞ്ഞു കയറുവാനും കഴിഞ്ഞു. ഈ പിടിച്ചടക്കലുകൾ അടിമയുടമകളായ കുലീനർക്കും സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഭരണാധികാരികൾക്കും ഗണ്യമായ സമ്പത്ത്‌ കൊണ്ടുവന്നു എങ്കിലും ഇറാനിയൻ അടിമത്ത സമൂഹത്തിലെ വളർന്നുകൊണ്ടിരുന്ന പ്രതിസന്ധിയെ രൂക്ഷമാക്കുവാനാണ്‌ സഹായിച്ചത്‌. നിരാഹാര സമരങ്ങൾ തുടരെ നടക്കുകയുണ്ടായി. അതുപോലെത്തന്നെ ഭൂവുടമകളായ കുലീനർക്കെതിരേയുള്ള ബഹുജനകലാപങ്ങളും നടന്നു. തങ്ങളുടെ പഴയ സ്വാതന്ത്ര്യങ്ങൾ നേടിയെടുക്കാമെന്ന പ്രതീക്ഷകളോടെയാണ്‌ മുൻ കമ്യൂൺ കർഷകർ ഇതിൽ പങ്കെടുത്തത്‌.അസാത്തുക്കളാകട്ടെ ചെറുകിടയും ഇടത്തരവുമായ കൈവശഭൂമികളിൽ അവരുടെ പിടിമുറുക്കാൻ കഴിയുമെന്ന പ്രതീക്ഷകളോടെയും കഴിഞ്ഞു.പ്രമുഖരായ കുലീന കുടുംബങ്ങളുടെ സ്വത്തിൽ ഒരു ഭാഗം പിടിച്ചടക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് സാമ്രാജ്യ ഭരണാധികാരികൾ കരുതി.നാലാം നുറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തിലും അഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആരംഭത്തിലും ഈ കുലീനർക്കെതിരെ സാമ്രാജ്യ ഭരണാധികാരികൾ ഒരു വിഫല ശ്രമം നടത്തി. ഇതിനിടയിൽ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ കിഴക്കനതിർത്തികളിൽ നാടോടികളായ എഫ്തലൈറ്റുകൾ നടത്തിയ ആക്രമണങ്ങൾ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ കേന്ദ്ര അധികാരം ഉർപ്പിക്കേണ്ടത്‌ അനിവാര്യമാക്കിതീർത്തു(ഹൺഗോത്രക്കാരും കിഴക്കൻ ഇറാനിയൻ ഗോത്രക്കാരും ചേർന്ന് രൂപീകരിച്ച സഖ്യത്തിന്‌ നൽകിയ പേരാണ്‌ എഫ്‌ തലൈറ്റുകൾ എന്നത്‌; അവർ പിന്നീട്‌ ഒരു ഫ്യൂഡൽ രാഷ്ട്രം സ്ഥാപിക്കുകയുണ്ടായി.) 

                                                                                                          മസ്‌ ദാക്കിസം-

ഈ വിവിധഗ്രൂപ്പുകൾ അവരുടെ ശക്തികളെ മസ്‌ ദാക്കൈറ്റ്‌ പ്രസ്ഥാനത്തിൽ(അതിന്റെ നേതാവായ മസ്ദാക്കിറ്റിന്റെ പേരിനെ അവലംഭമാക്കിയാണ്‌ ഈ പേരുണ്ടായത്‌)ഏകോപിപ്പിച്ചു. അവരുടെ മുൻ ഗാമികളായ മാനിക്കേയന്മാരിൽ നിന്ന് വിഭിന്നമായി,മസ്‌ ദാക്കൈറ്റുകൾ സാമൂഹ്യമായ അസമത്വത്തിന്നെതിരെ പരസ്യമായ സമരത്തിന്നാഹ്വാനം ചെയ്തു. കുലീന ജനങ്ങളുടെ കൈവശമുള്ള മിച്ച സ്വത്ത്‌ പിടിച്ചെടുക്കണമെന്ന് അവർ പ്രത്യേകിച്ചും ആവശ്യപ്പെട്ടു. സസാനിയൻ ഭരണാധികാരിയായ കാവാദ്‌ ഒന്നാമൻ മസ്‌ ദാക്കൈറ്റുകളും അസാത്തുക്കളുമായി ഒരു സഖ്യമുണ്ടാക്കുകയും കുലീനരുടെ അധികാര ശക്തി തകർക്കുകയും ജാതി വ്യവസ്ഥ അവസാനിപ്പിക്കുകയും മസ്‌ ദാക്കിസത്തെ രാഷ്ട്രത്തിന്റെ മതമാക്കി മാറ്റുകയും ചെയ്തു. ഈ വിജയത്തിനു ശേഷം ഏറെ താമസിയാതെ കർഷകരും കൈത്തൊഴിലുകാരുമടങ്ങുന്ന വിപുലമായ ബഹുജനങ്ങളുടെ താൽപര്യം ഒരു വശത്തു നിന്നും,ഇവരുടെ താൽപര്യങ്ങളെ അനുകൂലിച്ചവരും എന്നാൽ കലാപകാരികളിലെ മുഖ്യ ഗ്രൂപ്പുമായ അസാത്തുക്കളും രാജപരിവാരങ്ങളും മറുവശത്തും അണിനിരന്നുകൊണ്ടുള്ള ഒരു താൽപര്യ സംഘട്ടനം ഉയർന്നു വന്നു.വീണ്ടും അസാത്തുകളും കവാദും യോജിച്ചു.മതത്തിനകത്തും പുറത്തുമുള്ള കുലീനാധിപത്യത്തിന്റെ അവശേഷിക്കുന്ന പ്രതിനിധികളുമായി ചേർന്നുകൊണ്ട്‌ 529-ലെ കാർഷിക കലാപത്തെ അടിച്ചൊതുക്കുവാനും ഈ കൂട്ട്കെട്ടിന്ന് കഴിഞ്ഞു.

                                                                 ചോസ്‌ റോസ്‌ ഒന്നാമന്റെ കീഴിൽ സസാനിദ്‌ സാമ്രാജ്യം-

ഇറാനിലെ ഫ്യൂഡൽ സമൂഹം അഞ്ചാം നൂറ്റണ്ടിലും ആറാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യത്തിലുമാണ്‌(531-579) ആവിർഭവിച്ചത്‌. കുലീനാധിപത്യത്തിനെതിരായ വിജയത്തോട്‌ കൂടി കേന്ദ്ര അധികാരത്തിന്ന് അതി വിപുലമായ പുതിയ ഭൂമികൾ ലഭിക്കുകയും സ്റ്റേറ്റ്‌ ഉടമസ്ഥത പുനസ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു.ഈ പുതിയ ഭൂമിയിൽ ഗണ്യമായ ഒരു ഭാഗം അസാത്തുക്കൾക്ക്‌ പതിച്ചു കൊടുത്തു. എല്ലാ അധ്വാനിക്കുന്ന ജനതയും അവരുടെ ഭൂമിയിന്മേൽ ഒരാളോഹരി നികുതി നൽകുവാൻ ബാധ്യസ്ഥരായി.(പലതവണ വസൂലാക്കുന്നതിന്ന് പകരമായിരുന്നു ഇത്‌). ഈ നികുതി,മുൻ നികുതി ഭാരത്തേക്കാൾ ,മൊത്തത്തിൽ കുറവായിരുന്നു. ഗവൺമന്റ്‌ സമ്പദ്ഘടനയിൽ ഭൂമിയുടെ സ്റ്റേറ്റ്‌ ഉടമസ്ഥതയുടെ ഒരു ദൃഡീകരണത്തിനുള്ള പങ്ക്‌ എന്തെന്നും പ്രകടമായിരുന്നു.(കൃഷിക്കാർക്ക്‌ വായ്പ നൽകുക തുടങ്ങിയ).രാജഭരണം മറ്റെല്ലാറ്റിലുമധികം പിൻന്തുണക്ക്‌ വേണ്ടി ആശ്രയിച്ച സാമൂഹ്യ വിഭാഗം അസാത്‌ വർഗ്ഗമായിരുന്നു. ഇവർ ഫ്യൂഡൽ സമൂഹത്തിലെ സൈനിക വിഭാഗമായിരുന്നു.ചക്രവർത്തിയുടെ സ്ഥിരം സൈന്യത്തിലധികവും,അറബിരാഷ്ട്രങ്ങളുടേതിൽ നിന്നു വിഭിന്നമായ കൂലിപ്പട്ടാള മായിരുന്നു.ഈ സൈന്യവും അസാത്‌ സേനാ വിഭാഗവും നാനാശാഖകളോട്‌ കൂടിയതും കേന്ദ്രീകരിച്ചതുമായ അസാത്‌ ഉദ്യോഗസ്ഥ മേധാവിത്വവും കൂടിച്ചേർന്ന് സസാനിത്‌ സാമ്രാജ്യത്തിലെ ഭരണ സംവിധാനത്തിന്റെ അടിത്തറയിട്ടു. ഫ്യൂഡൽ ബന്ധങ്ങളെ ഉറപ്പിക്കുകയും കർഷക അസ്വസ്ഥതകളെ അടിച്ചമർത്തുകയും ചെയ്തതിന്റെ ഫലമായി സസാനിദ്‌ കളുടെ തെക്കോട്ടുള്ള വിപുലീകരണം പുനരാരംഭിക്കുവാനും അവരുടെ കിഴക്കൻ അതിർത്തികളിൽ നിന്നും എഫ്‌ തലൈറ്റുകളെ തുരത്തുവാനും കഴിഞ്ഞു.പടിഞ്ഞാറൻ പ്രദേശത്തുണ്ടായ ചില ആദ്യ വിജയങ്ങൾക്ക്ശേഷം ബൈസാൻതിയവുമായി നീണ്ടതും ധാരാളം നഷ്ടം വന്നതുമായ ഒരു യുദ്ധത്തിൽ ഇറാൻ കുടുങ്ങിപ്പോവുകയും ചെയ്തു.

                                                                              അറേബിയ-ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആരംഭത്തിൽ-

അറേബിയൻ ഉപദ്വീപിലും ഭൂപ്രദേശങ്ങളിലും ഫ്യൂഡൽ ബന്ധങ്ങളുടെ ആവിർഭാവം എ ഡി ഒന്നാം സഹസ്രാബ്ദത്തിന്റെ മധ്യത്തിലാണ്‌ നടന്നത്‌.ഉപദ്വീപിന്റെ തെക്കും തെക്ക്പടിഞ്ഞാറും പ്രദേശങ്ങളിൽ അടിമത്ത സമൂഹങ്ങൾ ക്രമേണ തകരാൻ തുടങ്ങി. മറ്റ്‌ പ്രദേശങ്ങളിൽ നാടോടികളുടെ പ്രാകൃത ഗണ വ്യവസ്ഥ ശിഥിലീകരിച്ചു. രണ്ടും കൂടിയായപ്പോൾ അറേബിയ ഫ്യൂഡൽ ബന്ധങ്ങളിലേക്ക്‌ പ്രവേശിച്ചു.

അക്കാലത്ത്‌ കന്നുകാലികളുടേയും മേച്ചിൽ സ്ഥലങ്ങളുടേയും വലിയൊരു ഭാഗം കുലപ്രമാണിമാരുടെ കൈകളിലായിരുന്നു. അതേ അവസരത്തിൽ കൂടുതൽ ദരിദ്രരായ നാടോടി ഗോത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ,വിശേഷിച്ചും കന്നുകാലി വളർത്തലിൽ നിന്നും എങ്ങനെയോ ഉപജീവനം നടത്തുന്നവർക്കിടയിൽ ,ഭൂദാഹം വളരെ അധികമായിരുന്നു.വളരുന്ന ജനസംഖ്യയെ പോറ്റാൻ കൂടുതൽ ഭൂമി അവർക്ക്‌ വേണ്ടിയിരുന്നു. ഭൂമിക്ക്‌ വേണ്ടി ഗോത്രങ്ങൾ തമ്മിൽ യുദ്ധം തുടങ്ങി.യുദ്ധ ഗതിക്കിടയിൽ പല സഖ്യങ്ങളുമുണ്ടായി. അയൽ ഗോത്രങ്ങളുടെ ചെലവിൽ പ്രദേശപരമായ വിപുലീകരണം നേടുവാനുള്ള ആഗ്രഹം ശക്തിയായി വളർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.ഏകീകരണത്തിലേക്കുള്ള ഈ നീക്കത്തെ മറ്റൊരു ഘടകം പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു.ഫ്യൂഡൽ മാതൃകകൾ രൂപം പ്രാപിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന അറേബിയയിലെ കൂടുതൽ വികസിത പ്രദേശങ്ങളുമായുള്ള വർദ്ധമാനമായ സാമ്പത്തികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ ബന്ധങ്ങളായിരുന്നു അത്‌. അതുപോലെ തന്നെ ,ഈ പ്രദേശങ്ങളും നാടോടി ജനതകളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധങ്ങളും വളർന്നു.

നാടോടികളും സ്ഥിരവാസികളുമായ ജനതകളുടെ ഫ്യൂഡലീകരണത്തോടൊപ്പം മുഴുവൻ അറബികളുടേയും ഏകോപനത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള ഒരു പ്രസ്ഥാനവും ഉണ്ടായി.ഈ പ്രസ്ഥാനത്തിന്‌ ഏറെ താമസിയാതെ മതപരമായ ഒരു സ്വഭാവം കൂടി കൈവന്നു. ഇവർ ഇസ്ലാം എന്ന പുതിയ മതത്തിന്റെ  പ്രചാരകരായി.

                                                                                       ഇസ്ലാമിന്റെ ആദ്യകാലങ്ങൾ 

ഇസ്ലാം ഒരു ഏകദൈവമതമാണ്‌.ഏകദൈവമായ അല്ലാഹുവിനെ മാത്രമാണ്‌ അത്‌ അംഗീകരിക്കുന്നത്‌.ഭൂമിയിൽ അല്ലാഹുവിനെ പ്രധിനിധീകരിച്ചത്‌ പ്രവാചകരും അവരുടെ പ്രതിനിധികളുമായ കാലിഫ്‌ മാരുമായിരുന്നു.ഈ മതം അതിന്റെ വിശ്വാസികളിൽ നിനും ദൈവത്തോടും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സേവകന്മാരോടുമുള്ള ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടാത്ത അനുസരണ ആവശ്യപ്പെട്ടു. മുസ്ലിം മതസംഘടനകൾക്ക്‌ ഭരണകൂടവുമായി പലതിലും സാദൃശ്യമുണ്ടായിരുന്നു. ഇസ്ലാമിന്റെ പ്രചാരണം പ്രവാചകനായ മുഹമ്മദിന്റെ(570-632)പേരുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതായിരുന്നു. അറബിജനതകൾക്കിടയിലെ മതപരമായ ഐക്യത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള ഒരു പ്രസ്ഥാനമെന്ന നിലക്കും അടിമസമ്പ്രദായതേപ്പറ്റി അത്‌ നടത്തിയ വിമർശനവും വിവിധ സാമൂഹ്യ വിഭാഗങ്ങളിൽ നിന്ന് ഇസ്ലാമിന്ന് ധാരാളം അനുയായികളെ നേടിക്കൊടുത്തു. ആദിമ ഫ്യൂഡൽ സമൂഹത്തിലെ അറബി ജനതകൾക്കിടയിൽ(അവരുടെ പ്രധാന ജീവിതോപാധി കന്നുകാലികളായിരുന്നു.) ദൃശ്യമായിരുന്ന ഏകോപനത്തിനു വേണ്ടിയുള്ള നീക്കവും കൂടുതൽ സ്ഥലം കിട്ടാനുള്ള ആഗ്രഹവും ഇതിന്റെ ഒരു പ്രധാന വശമായിരുന്നു."പ്രവാചകന്റെ വിശ്വാസം"ബലപ്രയോഗത്തിലൂടെ സമീപ പ്രദേശങ്ങളിൽ പ്രചരിപ്പിക്കുവാനുള്ള പ്രവണത ,പുതിയ മതത്തിന്റെ ഒരു പ്രതിഫലനമായിരുന്നു. 

                                                                         അറബികളുടെ ഏകീകരണവും കാലിഫേറ്റിന്റെ ആവിർഭാവവും-

ഏഴാം നുറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യപകുതിയിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട മെദീനയിലെ മുഹമ്മദീയ രാഷ്ട്രം ഏറെത്താമസിയാതെ അതിന്റെ അതിർത്തികൾ വിപുലപ്പെടുത്തി തുടങ്ങി. ഭൂപ്രദേശ പരമായ ഈ വിപുലീകരണത്തെ ഇസ്ലാമിന്റെ വ്യാപനം സഹായിച്ചു.ഇസ്ലാമിന്റെ ഏറ്റവും ജീവശക്തി നൽകിയ വശം ശക്തമായ രാഷ്ട്രീയാധികാരം നേടാൻ വേണ്ടിയുള്ള സമരമായിരുന്നു.മുഹമ്മദ്‌ സ്ഥാപിച്ച കേന്ദ്രീകൃത ദൈവാധിപത്യത്തിന്ന്‌ പിൻതുണ ലഭിച്ചത്‌ പട്ടാളക്കാരിൽ നിന്നാണ്‌.അവർക്കാകട്ടെ ഭൂമിയായിരുന്നില്ല പ്രതിഫലമായി നൽകിയത്‌.;മറിച്ച്‌,യുദ്ധത്തിൽ പിടിച്ചെടുക്കുന്ന കൊള്ളയുടെ ഓഹരിയായിരുന്നു.ഈ വ്യവസ്ഥക്ക്‌ (ഭൂവുടമകളെ യോദ്ധാക്കളും സേനാനികളും ആകുന്നത്‌ അത്‌ തടഞ്ഞില്ല) ആദ്യ കാലിഫുകളിൽ നിന്ന് (പ്രവാചകന്റെ അനന്തരാവകാശികൾ) എല്ലാ പിൻതുണയും കിട്ടി.മാത്രമല്ല,ആപേക്ഷികമായി ഒരു ദീർഘകാലത്തേക്ക്‌ പട്ടാളത്തിന്റെ സ്ഥിരമായ സമരശേഷി ഉറപ്പാക്കുവാനും കഴിഞ്ഞു.കേന്ദ്ര അധികാരത്തിനെ ഉറപ്പിക്കാൻ സഹായിച്ച മറ്റൊരു ഘടകം,എല്ലാ ഭൂവുടമകളിൽ നിന്നും പിരിച്ചെടുത്ത നികുതിയായിരുന്നു. ഫ്യൂഡൽ പ്രഭുക്കളിൽ നിന്നുള്ള നികുതി നിരക്കുകൾ കുറവായിരുന്നു എങ്കിൽ പോലും ഭൂമിയുടെ ഒരു ചെറിയ അംശം മാത്രമേ സ്റ്റേറ്റിന്റെ ഉടമയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു.(ഒന്നുകിൽ പൊതു ഭൂമി അല്ലെങ്കിൽ കൃഷിയിറക്കാത്ത ഭൂമി).അതേ അവസരത്തിൽ,ഭൂമിയിൽ ഏറിയ പങ്കും ഒന്നുകിൽ സ്വകാര്യ സ്വത്തായിരുന്നു;അല്ലെങ്കിൽ കുലസ്വത്തായിരുന്നു. 

 ഗവൺമന്റ്‌ ഭൂമിയിൽ നിന്നാണ്‌ കാലിഫ്‌ മാർ സൈനിക ഉദ്യോഗസ്ഥന്മാർക്കും ഭരണ ഉദ്യോഗസ്ഥന്മാർക്കും ഭൂമി പതിച്ചു കൊടുത്തത്‌. അവർ ജോലിയിലിരിക്കുന്ന കാലത്തേക്ക്‌ മാത്രമായിരുന്നു ഇത്‌. ഭൂവുടമകളുടേയും ശക്തരായ കുലീനരുടേയും ഒരു പുതിയ വർഗ്ഗം അങ്ങനെ ആവിർഭവിച്ചു. ഇവരുടെ ഭൂഎസ്റ്റേറ്റുകൾ അവരുടെ ഗവൺമന്റ്‌ സേവനത്തെ ആശ്രയിച്ചാണിരുന്നത്‌. പുതിയ ഉടമകൾ അയാൾ ചെയ്യാൻ ചുമലപ്പെട്ട കടമകൾ നിറവേറ്റാതിരുന്നാൽ ഈ ഭൂമികൾ അത്തരക്കാരിൽ നിന്നും തിരികെ എടുക്കാവുന്നതു മായിരുന്നു.ഭൂമി പതിച്ചുകൊടുത്ത ഈ വ്യവസ്ഥ വളരെ വേഗത്തിൽ ഏഷ്യ മൈനറിലേക്കും വടക്കനാഫ്രിക്കയിലേക്കും വ്യാപിച്ചു.ഇത്‌ വിദൂരപൂർവ്വ പ്രദേശത്തും ഇന്ത്യയിലും നാം കണ്ടതിൽ നിന്നും മൗലികമായും വിഭിന്നമായിരുന്നു.

ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മധ്യത്തിൽ അറേബിയ ഏകോപിതമായെങ്കിലു സ്ഥായിയായ ഭദ്രത സംബന്ധിച്ച്‌ യാതൊരു പ്രത്യാശയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.കാരണം ,ഈ ഐക്യം ഭൂവിതരണ പ്രശ്നത്തിന്‌ പരിഹാരമൊന്നും നൽകിയില്ല. അറേബിയയിൽ പ്രബലമായ ഭൂ എസ്റ്റേറ്റുകൾ സ്ഥാപിച്ചതിന്നു ശേഷം അറബി മുഖ്യന്മാർ അയൽ ജനതകളെ ആക്രമിച്ചു തങ്ങളുടെ ഭൂപ്രദേശം വിപുലപ്പെടുത്താൻ മോഹിച്ചു. 

അതേ അവസരത്തിൽ ഫ്യൂഡൽ അറേബിയയിൽ യാതെരു സ്ഥാനവുമില്ലാതിരുന്ന നാടോടികൾ നിരവധിയുദ്ധങ്ങളിലൂടെ വിദഗ്ദരായ യോദ്ധാക്കളായിത്തീരുകയും അവർ പിടിച്ചടുക്കിയ വിവിധരാജ്യങ്ങളിലെ ഭൂവുടമകളായിത്തീരുകയും ചെയ്തു.ഫ്യൂഡൽ സാമൂഹ്യ മാതൃക കൂടുതൽ ഉറപ്പിക്കാൻ ഇതുപകരിച്ചു.കാലിഫുകളുടെ നിയന്ത്രണത്തിൽ വിശ്വസ്ഥരായ പട്ടാളമുണ്ടെന്നും ഇത്‌ തെളിയിച്ചു.ഈ പട്ടാളമാകട്ടെ പൊതു വിശ്വാസം കൊണ്ടും പൊതു വംശപശ്ചാത്തലം കൊണ്ടും ഒരുമിക്കപ്പെട്ടവരായിരുന്നു.കീഴടക്കിയ പ്രദേശങ്ങൾ കൊള്ളയടിച്ചാണ്‌ ഇവർ ജീവിച്ചത്‌.

ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിൽ അറബികൾ ബൈസാൻതിയത്തിനും ഇറാനും എതിരെ ഒരു വമ്പിച്ച യുദ്ധം ആരംഭിച്ചു.ഈ രണ്ട്‌ രാജ്യങ്ങളും പരസ്പര കലഹങ്ങളും ആഭ്യന്തര കലാപങ്ങളും കാരണം ദുർബലപ്പെട്ട ഒരു സാഹചര്യമായിരുന്നു അപ്പോൾ ഉണ്ടായിരുന്നത്‌. 

636-ൽ സിറിയയിൽ നിന്നും പാലസ്തൈനിൽ നിന്നും ബൈസാൻത്യം പുറത്താക്കപ്പെട്ടു.651-ൽ അറബികൾ ഇറാൻ കൈവശമാക്കി.ഈ പുതിയ ജേതാക്കളുടെ വിജയത്തിനു സഹായിച്ച ഒരു സുപ്രധാന ഘടകം മതപരമായ അവരുടെ സഹിഷ്ണതയായിരുന്നു.(ഇസ്ലാമിലേക്കുള്ള മത പരിവർത്തനം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുവാൻ അവർ സാമ്പത്തികോപാതികൾ മാത്രമാണുപയോഗിച്ചത്‌.) മറ്റൊരു കാരണം ,യാതൊരു ചെറുത്ത്‌ നിൽപും കൂടാതെ തങ്ങൾ കീഴടക്കിയവരുടെ സ്വത്തുക്കൾ പാലിച്ചു എന്നതാണ്‌.കീഴടക്കിയ രാജ്യങ്ങളിലെ ജനങ്ങളിൽ ഗണ്യമായ വിഭാഗങ്ങളെ നിഷ്പക്ഷമാക്കുവാൻ ഈ സമീപനം വളരെയേറെ സഹായിച്ചു.അക്കാലത്ത്‌ കാലിഫുകൾ നികുതികൾ പിരിച്ചെടുക്കുന്നതിൽ ഒതുങ്ങി നിൽക്കുകയാണ്‌ ചെയ്തത്‌;അവർ പട്ടാളത്തെ ഇതിനുപയോഗിച്ചില്ല. തദ്ദേശ കുലീനരുടെ പ്രത്യേക അവകാശങ്ങൾ അവർ എടുത്തുകളഞ്ഞതുമില്ല. മാത്രമല്ല,കീഴടക്കപ്പെട്ട പ്രദേശങ്ങൾ സ്റ്റേറ്റ്‌ സ്വത്തായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടു.തദ്ദേശ വാശികളുടെ മേൽ നികുതി ചുമത്തിയെങ്കിലും പ്രാദേശിക നായകന്മാർ നികുതിഭാരം ഗണ്യമായികുറയ്ക്കുകയാണ്‌ ചെയ്തത്‌.ഇസ്ലാമിലേക്ക്‌ മതപരിവർത്തനം ചെയ്തവർ അവിശ്വാസികൾ നൽകേണ്ടിയിരുന്ന പ്രത്യേക നികുതി കൊടുക്കേണ്ടെന്നും വ്യവസ്ഥ ചെയ്തു.

കാലിഫ്‌ ഭരണത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥയുടെ അടിസ്ഥാനം സോപാധികമായ ഭൂവുടമസ്ഥതയായിരുന്നു.സേവനം ,നികുതികൾ,സൈനിക സേവനം ,ഉടമസ്ഥതയുള്ള ഭൂമിയിൽ നിർബന്ധിതമായും കൃഷി നടത്തൽ,(ഭൂമി കൈമാറ്റത്തിനുള്ള അവകാശവും നൽകിയിരുന്നു) എന്നിവയായിരുന്നു ഈ വ്യവസ്ഥകൾ. കാലിഫുകൾ അവരുടെ ശത്രുക്കളിൽ നിന്നും പിടിച്ചെടുത്ത ഭൂമി കൂട്ടമായി പുനർ വിതരണം നടത്തിയതിന്ന് ശേഷം ഇത്തരത്തിലുള്ള ഭൂവുടമസ്ഥതയ്കായിരുന്നു പ്രാമുഖ്യം .സ്വകാര്യ ഭൂവുടമസ്ഥതയ്ക്കും അത്ര പ്രചാരമില്ലായിരുന്നു.കരുത്തരായ നാട്ടുമുഖ്യന്മാരുടെ ഭൂമി സാധാരണ ഗതിയിൽ അടിയാളരായ കർഷകരാണ്‌ കൃഷി ചെയ്തത്‌.

കാലിഫേറ്റുകളിൽ പുതിയ പ്രദേശങ്ങൾ ചേർത്തു.സാമ്പത്തിക സ്വാതന്ത്ര്യമുള്ള വ്യത്യസ്ഥ വർഗ്ഗക്കാർ അവിടെ ജീവിച്ചു.ഈ ജനതകൽക്ക്‌ സ്വന്തം ചരിത്രവും പാര്യമ്പര്യവുമുണ്ടായിരുന്നു.ഈ കാരണങ്ങൾ രാജ്യത്തിനകത്ത്‌ കുഴപ്പങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി.എല്ലാ ആദ്യകാല ഫ്യൂഡൽ രാജ്യങ്ങളിലും ദൃശ്യമായതുപോലുള്ള കുഴപ്പങ്ങൾ.

സൈനിക കൊള്ളയിലെ ഓഹരി കുതിരപ്പട്ടാളങ്ങൾക്ക്‌ മാത്രമാണ്‌നൽകിയത്‌. ഇവർ അലിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ(602-661) വമ്പ്ച്ച ഭൂപ്രദേശങ്ങൾ സ്വന്തമാക്കിവെച്ചിരുന്ന അറബി കുലീനാധിപത്യത്തിനെതിരെ കലാപമുയർത്തി.656-ൽ അലി കാലിഫയായീ സ്വയം വാഴിക്കപ്പെട്ടു. എന്നാൽ കുലീനർ മൊയാദുകളുടെ തലവനായ മൊയാവിയയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ അണിനിരക്കുകയും ഒരു ചെറുത്ത്‌ നിൽപ്പ്‌ പ്രസ്ഥാനം സംഘടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. മൊയാദുകളുടെ ശക്തികേന്ദ്രം പുതുതായി കീഴടക്കപ്പെട്ട പ്രദേശങ്ങളിൽ ഏറ്റവും വികസിതരാജ്യങ്ങളിലൊന്നായ സിറിയയായിരുന്നു.

കുതിരപ്പടയും കുലീന ജനതയും തമ്മിലുള്ള സമരഗതിയിലെ സാമൂഹ്യ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളേറെ താമസിയാതെ സൈദ്ധാന്തികമായ തർക്കങ്ങളിലും പ്രകടമായി. അലിയുടെ പിൻതുണക്കാർ'ഷിയാത്‌' വിഭാഗം സ്ഥാപിച്ചു.(ഷിയാ വിഭാഗത്തിലെ അംഗങ്ങൾ കാലിഫായ അലിയുടെ അനന്തര ഗാമികളെ മാത്രമേ ആത്മീയ നേതാക്കളായി അംഗീകരിച്ചുള്ളു; ഈ വിഭാഗം ഏറെ താമസിയാതെ,ഇറാനിലെങ്ങും വേരു പിടിക്കുകയും ചെയ്തു).അതേ അവസരത്തിൽ ,മൊയാവിയുടെ പിൻതുണക്കാർ 'സുന്നി' എന്ന വിഭാഗം സ്ഥാപിച്ചു. സുന്നി വിഭാഗത്തിന്റെ വിജയത്തിനുശേഷം അത്‌ ഇസ്ലാമിന്റെ യാഥാസ്ഥിതിക വിഭാഗമായി തീർന്നു. സുന്നി സിദ്ധാന്തം മുസ്ലിം ഐതിഹ്യങ്ങളെ(സുൻ-ന) അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ്‌.അറബി സമൂഹത്തിൽ ദൃശ്യമായ പുതിയ സംഭവ വികാസങ്ങളേയും പിന്നീടുണ്ടായ വർഗ്ഗ തരം തിരിവിനേയും ,പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന സിദ്ധാന്തമാണിത്‌.കുതിരപ്പട്ടാളത്തിലെ മറ്റൊരു ചേരിക്കാർ ഖവാരിജ്‌ വിഭാഗം സ്ഥാപിച്ചു. എല്ലാ വിശ്വാസികളുടേയും സമത്വം അത്‌ പ്രചരിപ്പിച്ചു. 

ഈ കലഹങ്ങളിൽ സിറിയൻ മനുഷ്യ ശക്തിയേയും ഭൗതിക വിഭവങ്ങളേയും ആശ്രയിച്ചും കരുത്തരായ തന്റെ മുഖ്യന്മാരുടെ പിൻ ബലത്തോടുകൂടിയും മൊയാവിയ വിജയശ്രീലാളിതനായിത്തീർന്നു. സിറിയ തന്റെ ഭരണ കേന്ദ്രമായി അദ്ദേഹം തുടർന്നും ഉപയോഗിച്ചു. ഇറാക്കിലേയും ഇറാനിലേയും ജനതകളുടെ മേൽ ക്രൂരമായ ചൂഷണം നടത്താനും അയാൾ തുടങ്ങി. മൊയാദുകൾ (മൊയാവിയുടെ പിൻ ഗാമികൾ) ബൈസാൻതിയത്തിനെതിരെ ഏഷ്യാമൈനറിൽ നിരവധി യുദ്ധങ്ങൾ നടത്തിയെങ്കിലും പരാജയപ്പെടുകയാണുണ്ടായത്‌. എന്നാൽ അവരുടെ പട്ടാളങ്ങൾ വടക്കനാഫ്രിക്കയിലൂടെ കുതിച്ചു കയറി അവിടത്തെ ബൈസാൻതിയൻ ഭരണം അവസാനിപ്പിച്ചു.തദ്ദേശത്തെ ബർബർ നായകന്മാർ അറബികളുടെ പക്ഷം ചേർന്നു.ഇവർ വടക്കനാഫ്രിക്കയിൽ നാടോടികളുമായി തഫീക്കിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള അറബി സേന ഐബീരിയൻ ഉപദ്വീപ്‌ പിടിച്ചടക്കുകയും പിന്നീട്‌ ഫ്രാൻസിലേക്ക്‌ കടക്കുകയും ചെയ്തു.പോയ്തേഴ്സ്‌ യുദ്ധത്തിലുണ്ടായ പരാജയത്തെ തുടർന്ന് (732) അറബികൾ പിറണീസിനപ്പുറത്തേക്ക്‌ പിന്മാറാൻ നിർബന്ധിതമായി. അങ്ങനെ അത്‌ അറബി സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അതിരായി തീരുകയും ചെയ്തു.

ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ അറബിപ്പട ഭരണ കാലത്ത്‌ (661-750) അറബികളും തദ്ദേശ ഭരണാധികാരികളും തമ്മിൽ അടുത്ത ബന്ധങ്ങൾ അതിവേഗത്തിൽ വളരുകയുണ്ടായി(രാഷ്ട്രഭാഷ,അധ്വാന ചൂഷണത്തിന്റേയും നികുതി സംഭരണത്തിന്റേയും രീതികൾ,മതം,ധനപരവും നിയമ പരവുമായ വ്യ്‌വസ്ഥകൾ എന്നിവയിൽ) അറബി ഘടകങ്ങൾക്കാണ്‌ ഇതിൽ മേധാവിത്വ മുണ്ടായിരുന്നത്‌.എന്നാൽ എട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ഇസ്ലാമിലേക്ക്‌ കൂട്ടത്തോടെ ഒരു മത പരിവർത്തനം ഉണ്ടായി. മുസ്ലിം അല്ലാത്തവരിൽ നിന്ന് പിരിച്ചിരുന്ന നികുതി ഇടിയാൻ ഇത്‌ കാരണമാക്കി. ഇത്‌ കാലിഫ്‌ ഭരണത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക ശക്തിയേത്തന്നെ ക്ഷയിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ അറബിപ്പട ട്രാൻസ്കോക്കേഷ്യയിലേക്കും വടക്ക്‌ പടിഞ്ഞാരൻ ഇന്ത്യിലേക്കും മധ്യ ഏഷ്യ വരേയും എത്തി.അങ്ങനെ എട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മധ്യത്തോടു കൂടി ബൃഹത്തായ മൊയാദ്‌ സാമ്രാജ്യം സ്ഥാപിതമായി. ഇതിന്റെ വിജയത്തിനു ഒരു കാരണം അതിശക്തമായ ഒരു പട്ടാള മായിരുന്നു. തദ്ദേശ ഗവൺമന്റ്‌ സംവിധാനത്തിൽ വരുത്തിയ ചെറിയ മാറ്റങ്ങളും തദ്ദേശീയ നായകന്മാർക്കു അനുവദിച്ചു കൊടുത്ത പ്രത്യേക അവകാശങ്ങളും മറ്റുമായിരുന്നു വിജയത്തിനുള്ള ചില കാരണങ്ങൾ.പിടിച്ചടക്കപ്പെട്ട രാജ്യങ്ങളിൽ,പാരിതോഷികമെന്ന നിലയിൽ അറബികളുടെ സംഖ്യ വർദ്ധിപ്പിക്കാനും സഹായിച്ചു.

                                                                                             ഒമയാദ്‌ സാമ്രാജ്യം- 

ഒമയാദ്‌ വംശത്തിന്റെ ഭരണ കാലത്ത്‌(661-750) അറബികളും തദ്ദേശഭരണാധികാരികളും തമ്മിൽ അടുത്ത ബന്ധങ്ങൾ അതിവേഗത്തിൽ വളരുകയുണ്ടായി(രാഷ്ട്ര ഭാഷ,അധ്വാന ചൂഷണത്തിന്റേയും, നികുതി സംഭരണത്തിന്റേയും രീതികൾ,മതം,ധനപരവും നിയമപരവുമായ വ്യവസ്ഥകൾ  എന്നിവയിൽ).അറബിഘടകങ്ങൾക്കാണ്‌ ഇതിൽ മേധാവിത്വമുണ്ടായിരുന്നത്‌.എന്നാൽ എട്ടാം നൂറ്റണ്ടിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ഇസ്ലാമിലേക്ക്‌ കൂട്ടത്തോടെ ഒരു മത പരിവർത്തനം ഉണ്ടായി. മുസ്ലിം അല്ലാത്തവരിൽ നിന്ന് പിരിച്ചെടുത്ത നികുതി ഇടിയാൻ ഇത്‌ കാരണമാക്കി.ഇത്‌ കാലിഫ്‌ ഭരണത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക ശക്തിയെ തന്നെ ക്ഷയിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. 

പിൽക്കാല മൊയാദ്‌ കാലിഫുകൾ നികുതികളിൽ വമ്പിച്ച വർദ്ധനവ്‌ ഏർപ്പെടുത്തി. അതിബൃഹത്തായ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഐക്യം നിലനിർത്തുവാൻ വേണ്ടിവന്ന സൈനിക ചിലവുകൾ പിടിച്ചെടുക്കപ്പെട്ട പ്രദേശങ്ങളിലെ ചൂഷണം കൊണ്ട്‌ മാത്രം നിറവേറ്റാൻ കഴിയാത്ത നിലവന്നു.എട്ടാം ആം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യപകുതിയിൽ പിടിച്ചടക്കപ്പെട്ട പ്രദേശങ്ങളിൽ കലാപങ്ങളുടെ ഒരു പരമ്പര തന്നെ ഉണ്ടായി. അത്‌ ആദ്യന്തികമായി സിറിയയിലേക്കും വ്യാപിച്ചു.മധ്യ ഏഷ്യയിലാരംഭിച്ച ഒരു വമ്പിച്ച കലാപം പിന്നീട്‌ ഇറാനിലേക്കും വ്യാപിക്കുകയും ചെയ്തു.അത്‌ ഒമയാദുകളുടെ പതനത്തിന്ന്‌ വഴിയൊരുക്കുകയും ചെയ്തു.പക്ഷെ കലാപകാരികളല്ല അധികാരമേറ്റെടുത്തത്‌.മറിച്ച്‌,അബ്ബാസിദ്‌ കുടുംബത്തിലെ അംഗങ്ങളായിരുന്നു..അവരാകട്ടെ,പ്രക്ഷുബ്ദമായ പരിതസ്ഥിതി തങ്ങൾക്കനുകൂലമായി ഉപയോഗിക്കുകയാണുണ്ടായത്‌. ഈ വംശത്തിലെ കാലിഫുകൾ സാമ്രാജ്യത്തിലെ ഇറാക്കി പ്രവിശ്യയിൽ നിന്നുമാണ്‌ അവരുടെ പിൻതുണ പ്രധാനമായും നേടിയത്‌.ഇറാക്കാകട്ടെ അതിശക്തമായ അറബി സ്വാധീനങ്ങൾക്ക്‌ വശപ്പെടുകയും ചെയ്തു.അബ്ബാസിദ്‌ കുടുംബം ബാഗ്‌ദാദ്‌ അവരുടെ തലസ്ഥാനമാക്കി(750-1258). 

                                                                                      അബ്ബാസിദ്‌ കാലിഫേറ്റ്‌- 

ഒമയാദുകളുടെ വമ്പിച്ച സാമ്രാജ്യം അബ്ബാസിദ്‌ കുടുംബം അധികാരത്തിൽ വന്ന് ആറു കൊല്ലം കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും തകർന്ന് വീഴാൻ തുടങ്ങി .കാലിഫുകളുടെ എല്ലാ പരിശ്രമങ്ങളേയും പരാജയപ്പെടുത്തികൊണ്ട്‌ പിടിച്ചടക്കിയ പ്രദേശങ്ങളിലെ പട്ടാളം ഭൂവുടമകളുടെ ഒരു വർഗ്ഗമായി തീർന്നു.അവരുടെ സമ്പത്തിനും അധികാരത്തിനും ഏറ്റക്കുറച്ചിലുണ്ടായിരുന്നു എന്നുമാത്രം.കാലിഫേറ്റിന്റെ കേന്ദ്രത്തോടെന്നതിനേക്കാൾ അവർ താമസമാക്കിയ സ്ഥലങ്ങളുമായിട്ടായിരുന്നു അവർ കൂടുതൽ അടുത്തു ബന്ധപ്പെട്ടത്‌.മാത്രമല്ല,കാലിഫേറ്റിന്റെ പിൻതുണ അത്ര ആവശ്യമാണെന്നും അവർക്ക്‌ തോന്നിയില്ല.

അബ്ബാസിദ്‌ വംശത്തിന്റെ ഭരണം കാലിഫേറ്റിന്റെ തുടർച്ചയായ ശിഥിലീകരണത്തിന്ന് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു എങ്കിലും എട്ടും ഒമ്പതും നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ അറബിലോകത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക-സാംസ്കാരിക മണ്ഡലങ്ങളിൽ മഹത്തായ ഒരു പുരോഗതി ദർശിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.അറബിലോകത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായ ഇറാക്കിൽ ഈ വളർച്ച പ്രത്യേകിച്ചും കാണാമായിരുന്നു. ഇവിടെ താരതമ്യേന ഏകരൂപമായ ഒരു ഫ്യൂഡൽ സമൂഹം അതിവിപുലമായ ഒരു പ്രദേശത്ത്‌ വേരൂന്നിയിരുന്നു;മാത്രമല്ല,കൃഷി,കൈത്തൊഴിൽ,വാണിജ്യം എന്നീമണ്ഡലങ്ങളിൽ ശീഘ്രഗതിയിലുണ്ടായ വളർച്ച,സാമൂഹ്യ ദൃഡീകരണത്തെ കൂടുതൽ പുരോഗമിപ്പിക്കുവാനും സഹായിച്ചു.അക്കാലത്ത്‌ ലോകത്തെ ഏറ്റവും പുരോഗമിച്ച രാജ്യങ്ങളിൽ അറബിരാജ്യങ്ങളും പെട്ടിരുന്നു. അറബി കച്ചവടപ്പാതകൾ യൂറോപ്പിനേയും ഏഷ്യയേയും ആഫ്രിക്കയേയും മുറിച്ച്‌ കടന്നുപോയി.യുദ്ധത്തിലെ കൊള്ളയുടെ വിതരണം സാമ്പത്തിക ചൂഷണത്തിന്റെ ഒരു പ്രമുഖരൂപമല്ലാതായി തീർന്നു.കൃഷിചെയ്യാതെ കിടക്കുന്ന ഭൂമി ഭരണകർത്താക്കൾക്ക്‌ അവർ രാഷ്ട്രത്തിന്ന് നൽകുന്ന സേവനത്തിന്ന് പ്രതിഫലമായി പതിച്ചു കൊടുത്തു. ഇത്‌ ഭൂവിതരണത്തിന്റെ മുഖ്യ രൂപമായിത്തീർന്നു. ഭൂമി കാലിഫുകളുടെ സ്വത്തായിരുന്നു.സ്വകാര്യ ഉടമസ്ഥതയിലുള്ള ഭൂമിയും കാലിഫിന്റെ ഭൂമിയും ചേർന്നാൽ ഭൂമിയുടെ ഗണ്യമായ ഒരു അംശമാകുമായിരുന്നു.ഗവൺമന്റിൽ നിന്നും ഭൂമി പതിച്ചു കിട്ടിയ ഭൂവുടമകൾ,അവരുടെ സാമൂഹ്യ പശ്ചാത്തലം എന്തായിരുന്നാലും,സൈനിക സേവനത്തിന്ന് വിധേയരുമായിരുന്നു.കാലിഫേറ്റ്‌ ഭരണത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ അവർ അവരോടൊപ്പം സായുധരായ അനുചരന്മാരെക്കൂടി യുദ്ധത്തിന്നു കൊണ്ടുവരാൻ ബാധ്യസ്ഥരുമായിരുന്നു.ഈ ഭൂ എസ്റ്റേറ്റുകളിൽ കൃഷിചെയ്തിരുന്ന കർഷകർ ഗവൺമന്റിന്ന്‌ നികുതിയും അവരുടെ യജമാനന്മാർക്ക്‌ പാട്ടവും നൽകി.സ്റ്റേറ്റ്‌ വരുമാനത്തിന്റെ ഏറിയപങ്കും ഭൂനികുതികളായിരുന്നു.

മറ്റു രാഷ്ട്രങ്ങളിലെന്നപോലെ അറബി സാമ്രാജ്യത്തിലും സേവനത്തിന്റെ പേരിൽ പതിച്ചുകൊടുത്ത ഭൂമി ക്രമേണ സ്വകാര്യ സ്വത്തായി മാറി ഇവിടെ ഈ പ്രക്രിയ നടന്നത്‌ ഒമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിലായിരുന്നു. ഈ പ്രക്രിയയിൽ മുസ്ലിം മതസ്ഥാപനങ്ങളുടെ കൈകളിലെ ഭൂ എസ്റ്റേറ്റുകളുടെ(വക്കഫുകളുടെ) വളർച്ച ഒരു സുപ്രധാന പങ്കു വഹിച്ചു. ഈ ഭൂമികൾ കരമൊഴിവായിരുന്നു. അതിൽ പാർത്തിരുന്നവർ സൈനിക സേവനത്തിൽ നിന്നും ഒഴിവാക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ഈ വക്കഫുകളിൽ ഒരു ഭാഗം മതസ്ഥാപനങ്ങളുടെ വകയായിരുന്നത്‌ പേരിന്ന് മാത്രമാണ്‌. പ്രാദേശിക മുഖ്യന്മാർ അവരവരുടെ ആത്മീയഗുരുക്കൾക്ക്‌ സംഭാവനയായിക്കൊടുത്ത ഭൂമിയാണ്‌ ഇതെങ്കിലും പ്രയോഗത്തിൽ അവയിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച വരവിൽ ഏറിയ പങ്കും അവർ സ്വയം എടുക്കുകയാണ്‌ ഉണ്ടായത്‌.അത്തരം ഭൂമികളധികമധികം പാരമ്പര്യാവകാശ ഭൂസ്വത്തുക്കളും വക്കഫുകളുമായി തീർന്നതോടു കൂടി കർഷകർ വർദ്ധമാനമായ തോതിൽ യജമാനന്മാർക്ക്‌ ആശ്രിതരായിത്തീരുകയും സ്റ്റേറ്റിന്റെ മേലുള്ള അവരുടെ ആശ്രിതത്വം കുറയുകയും ചെയ്തു.

എങ്കിലും ഭരണകൂടം അവരുടെ വരുമാനത്തിൽ പക്തി തുടർന്നും ആവശ്യപ്പെട്ടു കൊണ്ടിരുന്നു. അതേ അവസരത്തിൽ,സ്വകാര്യ ഭൂവുടമകളും കർഷകരുടെ മേൽ കൂടുതൽ സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തി. ഇതിന്റെ ഫലമായി അവരുടെ സ്ഥിതി പഴയത്തിലും വഷളായി.അറബികളല്ലാത്ത കർഷകരുടെ നില വിശേഷിച്ചും കഠിനമായിരുന്നു. സാധനങ്ങളായുള്ള നികുതിയിൽ നിന്ന് പണമായുള്ള നികുതിയിലേക്കുള്ള ഏറെക്കുറെ സാർവ്വത്രികമായ പരിവർത്തനത്തിന്റേയും അതിന്റെ ഫലമായ അന്യായ പലിശയുടെ വ്യാപനവും മുഴുവൻ കർഷകരേയും കൂടുതൽ കഷ്ടപ്പാടിലാക്കി.

                                                                                           കാലിഫേറ്റിന്റെ അധ:പതനം-

കർഷകർക്കിടയിലെ അസംതൃപ്തി വളർന്നതോടുകൂടി കരുത്തരായ ഭൂവുടമകളും കേന്ദ്ര അധികാരവും തമ്മിൽ ഒരു സമരം തന്നെ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു. രാജ്യത്തിന്റെ വിദൂരത്തുള്ള അറബികൾ അല്ലാത്തവർ ജീവിച്ചിരുന്ന പ്രദേശങ്ങളിലായിരുന്നു ഈ സമരം രൂക്ഷമായത്‌. ഭൂവുടമകൾ അവരുടെ സാമ്പത്തികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ സ്വാതന്ത്ര്യം ഉറപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി നടത്തിയ ഒരു നീക്കമായിരുന്നു ഇത്‌ .ഭരണ കൂട സംവിധാനത്തിന്റെ പൊതുവേയുള്ള കാര്യശേഷിരാഹിത്യം കാരണം പ്രവിശ്യാ ഗവർണ്ണർമാർക്ക്‌ വിപുലമായ അധികാരങ്ങൾ അനുവദിച്ചുകൊടുക്കാൻ കാലിഫേറ്റ്‌ നിർബന്ധിതമായി.ക്രമേണ അവരുടെ മേലുള്ള നിയന്ത്രണം തന്നെ കാലിഫേറ്റിന്ന് നഷ്ടപ്പെട്ടു തുടങ്ങി.ഈജിപ്തിൽ സ്വതന്ത്ര'തുളുനീദ്‌' വംശം ആവിർഭവിച്ചു.ഇറാനിൽ'താഹിറിദ്‌' വംശവും. ഇവ രണ്ടുദാഹരണങ്ങൾ മാത്രമാണ്‌.വേറിട്ട്‌ നിൽക്കുന്ന ഈ പ്രവണതയെ നേരിടുവാൻ വേണ്ടി കാലിഫുകൾ ഭരണ കൂട സംവിധാനത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തുവാൻ ശ്രമിക്കുകയും മന്ത്രിമാരെന്ന പുതിയ പദവി സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്തു.(ഈ മന്ത്രിമാർ കാലിഫിനേട്‌ നേരിട്ട്‌ ഉത്തരവാദിത്വമുള്ളവരായിരുന്നു) എന്നാൽ ഇത്‌ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ പഴയ ഐക്യം പുനസ്ഥാപിക്കുവാൻ പര്യാപ്തമല്ലെന്ന് തെളിഞ്ഞു.കാലിഫിന്റെ പ്രധാന ശക്തിദുർഘമായ അറബി നാടോടികളുടെ ഏകശിലാനിർമ്മിതമെന്നപോലുള്ള പട്ടാളം അപ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഒരിടത്തും ഉറച്ചു താമസിക്കാതെ യുദ്ധത്തിൽ നിന്നുലഭിച്ച കൊള്ളകൊണ്ടാണ്‌ ഇവർ ജീവിച്ചു പോന്നത്‌. ബർബർ,ഖൊറാസൻ എന്നീ വിഭാഗങ്ങളടങ്ങുന്ന കൂലിപ്പട്ടാളവും പിടിച്ചടക്കപ്പെട്ട മറ്റു ജനതകളിൽനിന്നുള്ള പട്ടാളവും അങ്ങേയറ്റം വിശ്വാസയോഗ്യമല്ലാത്തതായും തീർന്നിരുന്നു.

ഇസ്ലാം മതത്തിന്റെ ആത്മീയനേതാവായി കാലിഫിനെ സാർവ്വത്രികമായി അംഗീകരിച്ചിരുന്നു എന്ന വസ്തുത സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ കേന്ദ്രാധികാരം പെട്ടെന്നുതകരാതെ കാത്തുസൂക്ഷിച്ചു എങ്കിലും,ഒമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടു മുതൽ ബഹുജനങ്ങളെ നിയന്ത്രണത്തിൽ നിർത്തുക എന്ന അടിസ്ഥന ചുമതല നിർവ്വഹിക്കാൻ കാലിഫേറ്റ്‌ പ്രാപ്തമല്ലെന്ന് തെളിഞ്ഞു.അസർബൈജാനിലേയും വടക്കു പടിഞ്ഞാറൻ ഇറാനിലേയും ബാബക്ക്‌ കലാപം കാലിഫേറ്റിന്റെ അന്ത്യത്തിന്റെ ആരംഭംകുറിച്ചു.ഏറെ താമസിയാതെ ഇറാക്കി കർഷകരുടേയും വടക്കൻ അറേബ്യയിലേയും നാടോടികളുടേയും കലാപങ്ങൾ(869-883) പൊട്ടിപുറപ്പെട്ടു.ഇത്തരം അസ്വസ്ഥതകൾ പത്താം നൂറ്റാണ്ടിലും തുടർന്നു.കാലിഫേറ്റിന്റെ ദുർബല സ്ഥിതി ചൂഷണം ചെയ്തുകൊണ്ട്‌ ഒമ്പതാംനൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യപകുതിയിൽ മധ്യ ഏഷ്യയും ഇറാനും അവരുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം പുനസ്ഥാപിക്കുകയും ഒമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ഉത്തരാർദ്ധത്തിൽ സിറിയ,ഈജിപ്ത്‌,പാലസ്തൈൻ എന്നീ രാജ്യങ്ങളും ആ പാത പിൻതുടരുകയുംചെയ്തു.പത്താംനൂറ്റാണ്ടിന്റെ മധ്യമായപ്പോഴേക്കും ബാഗ്‌ദാദും അതിനു ചുറ്റുമുള്ള പ്രദേശവും മാത്രമേ കാലിഫേറ്റിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു.പ്രയോഗത്തിൽ കാലിഫ്‌ മുസ്ലിം ലോകത്തിന്റെ മതനേതാവിൽ കവിഞ്ഞൊന്നുമല്ലാതായി തീർന്നു.1258-ൽ മംഗോളിയർ ബാഗ്‌ദാദ്‌ പിടിച്ചടക്കുകയും കാലിഫിനെ കൊലപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു.

                                                                                               അറബി സംസ്കാരം-

എട്ടും ഒമ്പതും പത്തും നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ അറബിരാജ്യങ്ങൾക്കുണ്ടായിരുന്ന രാഷ്ട്രീയ സ്വാധീനത്തോടൊപ്പം വമ്പിച്ച സാംസ്കാരിക നേട്ടങ്ങളുമുണ്ടായി. കാലിഫേറ്റിന്റെ മധ്യ പ്രദേശങ്ങളിലും ഐബീരിയൻ ഉപദ്വീപിലും ഇത്‌ വിശേഷിച്ചും പ്രകടമാണ്‌. ശാസ്ത്രം വമ്പിച്ച പുരോഗതി കൈവരിച്ചു.അത്‌ പുരാതന ലോകത്തിൽ നിന്നും ഓസ്യത്തായി ലഭിച്ച എല്ലാറ്റിനേയും പുഷ്ടിപ്പെടുത്തുകയും വികസിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.ഗണിതശാസ്ത്രം,ജ്യോതിശാസ്ത്രം,വൈദ്യശാസ്ത്രം,ഭൂമിശാസ്ത്രം, ചരിത്രം എന്നീ മണ്ഡലങ്ങളിലെ നേട്ടങ്ങൾ വിശേഷിച്ചും മുന്തി നിൽക്കുന്നവയാണ്‌. ചൈനീസ്‌ കണ്ടുപിടുത്തങ്ങൾ പലതും യൂറോപ്പിലേക്ക്‌ കൊണ്ടുവന്നത്‌ അറബികളാണ്‌.വടക്കുനോക്കിയന്ത്രങ്ങൾ,കടലാസ്സ്‌,വെടിമരുന്നു, തുടങ്ങിയവ ഇവയിൽ പെടുന്നു.അറബി ദർശനത്തിൽ ഏറിയപങ്കും ഭൂതകാലത്തിൽ നിന്നും പാരമ്പര്യമായി ലഭിച്ചതായിരുന്നു എങ്കിലും മുസ്ലിം മതസിദ്ധാന്തങ്ങളുടെ സ്വാധീനത്തിന്റെ ഫലമായി ഗണ്യമായ പുതിയത്‌ പലതും കൈവരിച്ചു മുന്നേറാൻ അവർക്കു കഴിഞ്ഞു.അറബി ദർശനത്തിന്ന് മതപരമായ സത്തയുണ്ടെങ്കിൽ തന്നെയും യുക്തിസഹമായ അതിൽ പ്രകാശിക്കുകയുണ്ടായി.കപ്പൽ ഗതാഗതം,സൈനികതന്ത്രം,കരകൗശലകലകൾ ,ശിൽപ വിദ്യ എന്നിത്യാദികളിൽ അറബികൾ വമ്പിച്ച സംഭാവനകൾ നൽകുകയുണ്ടായി.അറബി സാഹിത്യം തളിരണിഞ്ഞു.അതികായന്മാരായ ഇബൻ ഇഷാക്ക്‌,താബാരി എന്നിവരേപ്പോലെയുള്ള എഴുത്തുകാരുണ്ടായി.അതേ അവസരത്തിൽ മധ്യപൂർവ്വദേശത്തേയും മധ്യ ഏഷ്യയിലേയും മുസ്ലിം സാഹിത്യം ഫിർദൗസിനേയും ഒമർ ഖയാമിനേയും പോലെയുള്ള മഹാ കവികളെ ലോകത്തിനു നൽകുകയും ചെയ്തു.

("ലോക ചരിത്ര"ത്തിൽ നിന്നും പകർത്തിയത്‌))

ഉദാരതാ വാദത്തോട് പോരാടുക:

                                                                                                      മാവോ സെതുങ്ങ്-

നാം പ്രത്യശാസ്ത്രരംഗത്ത് സജീവമായ സമരത്തിനു വേണ്ടി നിലകൊള്ളുന്നു.
കാരണം,നമ്മുടെ സമരത്തിന്റെ താല്പര്യം മുൻ നിർത്തി പാർട്ടിക്കുള്ളിലും വിപ്ലവ സംഘടനകൾക്കുള്ളിലും ഐക്യം ഉറപ്പുവരുത്താനാവശ്യമായ ഒരേയൊരു ആയുധമാണിത്.ഏതൊരു കമ്യൂണിസ്റ്റ്കാരനും വിപ്ലവകാരിയും ഈ ആയുധം കയ്യിലെടുക്കേണ്ടതുണ്ട്.
 
പക്ഷെ,വിട്ടുവീഴ്ചാ മനോഭാവം പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ സമരത്തെ നിരാകരിക്കുകയും,തത്വദീക്ഷയില്ലാത്ത സമാധാനത്തിനുവേണ്ടി നിലകൊള്ളുകയും ചെയ്യുന്നു.
തന്നിമിത്തം ദുഷിച്ചതും താൽകാലിക നേട്ടങ്ങളെ മാത്രം ലക്ഷ്യം വയ്ക്കുന്നതുമായ ഒരു മനോഭാവം വളരുകയും പാർട്ടിയിലും വിപ്ലവസംഘടകനകളിലുമുള്ള ചിലഘടകങ്ങളുടേയും വ്യക്തികളുടേയും 
 രാഷ്ട്രീയാധ:പതനത്തിന്ന് ഇടവരുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.
 
വിട്ടുവീഴ്ചാ മനോഭാവം വിവിധരൂപങ്ങളിലാണ് പ്രകടമാകുന്നത്.
പ്രശ്നത്തോട് വ്യക്തി വ്യക്തമായും തെറ്റാണ് ചെയ്തതെങ്കിലും സമാധാനത്തിന്റേയും സൗഹൃദത്തിന്റേയും പേരിൽ കാര്യങ്ങൾ വഴുതിപ്പോകാൻ അനുവദിക്കുകയും,
അയാൾ ഒരു പരിചയക്കാരനോ ഒരേ ,പട്ടണത്തിൽ നിന്നു വന്ന ആളോ, അയൽവാസിയോ,ഒരു സഹപാഠിയോ,ആത്മ സുഹൃത്തോ, സ്നേഹമുള്ള ഒരാളോ,പഴയ ഒരു സഹ പ്രവർത്തകനോ അതുമല്ലെങ്കിൽ പണ്ട് തന്റെ കീഴിൽ ജോലി ചെയ്ത ആളോ ആണെന്ന കാരണത്താൽ അയാളുമായി തത്വത്തിലധിഷ്ടിതമായ വാദപ്രതിവാദങ്ങൾ നടത്താതിരിക്കുകയും ചെയ്യുക. അല്ലെങ്കിൽ അയാളുമായ ലോഹ്യം നിലനിർത്തിപ്പോരാൻ വേണ്ടി കാര്യത്തിലേക്ക് ചുഴിഞ്ഞു ചെല്ലാതെ ലഘുവായി മാത്രം സ്പർശിച്ചുപോവുക.
ഇതിന്റെ ഫലമായി സംഘടനക്കും ബന്ധപ്പെട്ട വ്യക്തിക്കും ഹാനി സംഭവിക്കുന്നു.
വിട്ടുവീഴ്ചാ മനോഭാവത്തിന്റെ ഒരു മാതൃകയാണിത്.

തന്റെ നിര്‍ദ്ദേശങ്ങൾ സജീവമായി സംഘടനയിൽ കൊണ്ടുവരുന്നതിനു പകരം സ്വകാര്യത്തിൽ നിരുത്തരവാദപരമായ വിമർശനങ്ങളിൽ ഏർപ്പെർടുക.
ആൾക്കാരുടെ മുമ്പിൽ വച്ചു ഒന്നും പറയാതെ അവരുടെ പിന്നിൽ നിന്നുകൊണ്ട് അപവാദപ്രചരണം നടത്തുക.
അല്ലെങ്കിൽ യോഗങ്ങളിൽ ഒന്നും പറയാതെ അതു കഴിഞ്ഞശേഷം അപവാദം പറഞ്ഞുനടക്കുക.
കൂട്ടായ ജീവിതത്തിന്റെ തത്വങ്ങളിൽ ഒട്ടും പരിഗണന കാട്ടാതിരിക്കുകയും പകരം തന്റെ സ്വന്തം വാസനക്കൊത്ത് കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുകയും ചെയ്യുക.
ഇത് രണ്ടാതത്തെ മാതൃകയാണ്.

സ്വന്തം താൽപര്യങ്ങളെ നേരിട്ടു ബാധിക്കുന്നവയെല്ലെങ്കിലും അത്തരം കാര്യങ്ങളെ ചുക്കാനറ്റതോണി പോലെ വിട്ടേക്കുക.
എന്താണ് തെറ്റെന്ന് വളരെ നല്ലവണ്ണം അറിയാമെങ്കിലും അക്കാര്യത്തിൽ തനിക്ക് കഴിയാവുന്നത്ര മൗനംദീക്ഷിക്കുകയും വിശാലമനസ്കനാണെന്ന് നടിക്കുകയും അങ്ങുമിങ്ങും തെടാതെ സ്വന്തം രക്ഷ തേടുകയും തന്നെ ആരും കുറ്റപ്പെടുത്തരുതെന്ന് മാത്രം ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്യുക.
ഇത് മൂന്നാമത്തെ മാതൃകയാണ്.

മുകളിൽ നിന്നുള്ള കല്പനകൾ അനുസരിക്കാതിരിക്കുകയും പകരം സ്വന്തം അഭിപ്രായങ്ങൾക്ക് പ്രാമുഖ്യം നൽകുകയും ചെയ്യുക.
സംഘടനയിൽ നിന്ന് പ്രത്യേക ആനുകൂല്യങ്ങൾ അവകാശപ്പെടുകയും അതേ സമയം അതിന്റെ അച്ചടക്കം നിരാകരിക്കുകയും ചെയ്യുക.
ഇത് നാലാമത്തെ മാതൃകയാണ്.

ഐക്യത്തേയോ പുരോഗതിയേയോ അല്ലെങ്കിൽ പ്രവൃത്തി ശരിയാം വണ്ണം ചെയ്തു തീർക്കുന്നതിനേയോ ലക്ഷ്യം വെച്ചുകൊണ്ട് വാദപ്രതിവാദങ്ങളിലേർപ്പെടുകയും ശരിയല്ലാത്ത കാഴ്ചപ്പാടുകൾക്കെതിരായി സമരം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നതിനു പകരം വ്യക്തിപരമായ ആക്രമണങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടുകയും കലഹങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുകയും സ്വന്തം പക പ്രകടിപ്പിക്കുകയും അല്ലെങ്കിൽ പ്രതികാരം വീട്ടുകയും ചെയ്യുക.
ഇത് അഞ്ചാമത്തെ മാതൃകയാണ്.

ശരിയല്ലാത്ത അഭിപ്രായങ്ങൾ കേൾക്കുകയും അതേസമയം അവയ്ക്ക് അതേ നിമിഷം തന്നെ തിരിച്ചടി നൽകാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുക.പ്രതിവിപ്ലവപരമായ അഭിപ്രായ പ്രകടനങ്ങൾ പോലും കേൾക്കുകയും അതേസമയം അവയേപ്പറ്റി റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുക.
പകരം ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല എന്നമട്ടിൽ അവയെ ശാന്തമായി മനസ്സിൽ വെക്കുക.
ഇത് ആറാമത്തെ മാതൃകയാണ്.

ബഹുജനങ്ങൾക്കിടയിലായിരിക്കുകയും അതേസമയം പ്രചാരണങ്ങളും പ്രക്ഷോഭങ്ങളും സംഘടിപ്പിക്കുകയോ അല്ലെങ്കിൽ യോഗങ്ങളിൽ സംസാരിക്കുകയോ അവർക്കിടയിൽ സൂഷ്മനിരീക്ഷണങ്ങളും അന്യേഷണങ്ങളും നടത്തുകയോ ചെയ്യാതിരിക്കുക. പകരം അവരിൽ താല്പര്യമൊട്ടും പ്രകടിപ്പിക്കാതിരിക്കുകയും അവരുടെ ക്ഷേമത്തിൽ ആകാംക്ഷകാട്ടാതിരിക്കുകയും,താനൊരു കമ്യൂണിസ്റ്റുകാരനാണെന്ന വസ്തുത മറന്നുകൊണ്ട് ഒരു സാധാരണ കമ്യൂണിസ്റ്റേതരനെപ്പോലെ പെരുമാറുകയും ചെയ്യുക.
ഇത് ഏഴാമത്തെ മാതൃകയാണ്.

വല്ലവരും ബഹുജനങ്ങളുടെ താല്പര്യങ്ങൾക്ക് ഹാനി വരുത്തുന്നത് കാണുകയാണെങ്കിൽ പോലും അതിൽ ധാർമ്മികരോഷം തോനാതിരിക്കുക.
അല്ലെങ്കിൽ അയാളെ അതിൽ നിന്ന് വിരമിപ്പിക്കുകയോ തടയുകയോ അയാൾക്ക് കാര്യങ്ങൾ വിശദീകരിച്ചു കൊടുക്കുകയോ ചെയ്യുന്നതിനു പകരം അത് തുടർന്നു കൊണ്ടുപോകാൻ അയാളെ അനുവദിക്കുക.
ഇത് എട്ടാമത്തെ മാതൃകയാണ്.

നിയതമായ പദ്ധതിയോ ദിശയോ കൂടാതെ അർദ്ധ മനസ്സോടെ പ്രവർത്തിക്കുക,
കേവലം ഔപചാരികമായി പ്രവർത്തിക്കുകയും എങ്ങിനേയെങ്കിലും തപ്പിത്തടഞ്ഞു നീങ്ങുകയും ചെയ്യുക.
“ഒരു ബുദ്ധമത പുരോഹിതനായിരിക്കുന്നിടത്തോളം കാലം താൻ മണിമുട്ടിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും”എന്നമട്ടിൽ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുക.
ഇത് ഒമ്പതാമത്തെ മാതൃകയാണ്.

വിപ്ലവത്തിൽ പ്രശസ്ത സേവനം ചെയ്ത ഒരാളാണെന്നും സ്വയം അഭിമാനിക്കുകയും വഴക്കവും തഴക്കവും ചെന്നൊരു അഭ്യസ്ഥനെന്ന് അഹങ്കരിക്കുകയും ചില്ലറ ജോലികളെ പുച്ഛത്തോടെ അവഗണിക്കുകയും അതേ സമയം വലിയകാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ വേണ്ട കഴിവ് ഒട്ടുമില്ലാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുക;
പ്രവർത്തനത്തിൽ തെല്ലും ചിട്ടയില്ലായ്മയും പഠിപ്പിൽ അലംഭാവവും കാട്ടുക,
ഇത് പത്താമത്തെ മാതൃകയാണ്.

സ്വന്തം തെറ്റുകളേപ്പറ്റി തികച്ചും ബോധവാനാണെങ്കിൽ കൂടിയും അവയെ തിരുത്താൻ യാതൊരുശ്രമവും ചെയ്യാതിരിക്കുക,
തന്നോട് തന്നെ വിട്ടു വീഴ്ചയുടേതായ ഒരു നിലപാടു സ്വീകരിക്കുക.
ഇത് പതിനൊന്നാമത്തെ മാതൃകയാണ്.

ഇനിയും കുറെ മാതൃകകൾ നമുക്ക് എടുത്തു പറയാൻ കഴിയും പക്ഷേ ഈ പതിനൊന്നെണ്ണമാണ് പ്രധാനമായവ.
ഇവയൊക്കെ വിട്ടുവീഴ്ചാ മനോഭാവത്തിന്റെ പ്രകട രൂപങ്ങളാണ്.
ഒരു വിപ്ലവ സംഘടനയിൽ വിട്ടുവീഴ്ചാമനോഭാവം അങ്ങേയറ്റം ഹാനികരമാണ്.
ഐക്യത്തെകാർന്നു തിന്നുന്നതും യോജിപ്പിന്ന് തുരങ്കം വെയ്ക്കുന്നതും അലസതക്കിടം നല്കുന്നതും അഭിപ്രായഭിന്നതകൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നതുമായ ഒരു നശീകരണ വസ്തുവാണ് അത്.
അത് വിപ്ലവ അണികളുടെ കെട്ടുറപ്പുള്ള സംഘടനയും കണിശമായ അച്ചടക്കവും അവരിൽ നിന്ന് തട്ടിയെടുക്കുന്നു.
നയങ്ങൾ വിജയകരമായി നടപ്പിലാക്കുന്നതിന് അത് തടയുന്നു.
പാർട്ടി നയിക്കുന്ന ബഹുജനങ്ങളിൽ നിന്ന് പാർട്ടി സംഘടനകളെ അത് അകറ്റി നിർത്തുന്നു.
അങ്ങേയറ്റം ചീത്തയായ ഒരു പ്രവണതയാണിത്.
പെറ്റിബൂർഷ്വാ സ്വാർത്ഥത്തിൽ നിന്നാണ് വിട്ടുവീഴ്ചാമനോഭാവം ഉടലെടുക്കുന്നത്.
അത് വ്യക്തിപരമായ താല്പര്യങ്ങളെ ഒന്നാം സ്ഥാനത്തും വിപ്ലവത്തിന്റെ താല്പര്യങ്ങളെ രണ്ടാം സ്ഥാനത്തും നിർത്തുന്നു.
ഇതാകട്ടെ പ്രത്യശാസ്ത്രപരവും രാഷ്ട്രീയവും സഘടനാപരവുമായ വിട്ടുവീഴ്ചാമനോഭാവം വളരാനിടയാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
വിട്ടു വീഴ്ചാ സ്വഭാവക്കാരായ ആൾക്കാർ മാർക്സിസത്തിന്റെ തത്വങ്ങളെ അമൂർത്തമായ പ്രമാണങ്ങളായാണ് വീക്ഷിക്കുന്നത്.
അവർ മാർക്സിസത്തെ ശരിവെക്കുന്നു;
പക്ഷെ അത് പ്രായോഗിക പ്രവർത്തനത്തിൽ കൊണ്ടുവരാനും അഥവാ മുഴുവനായും പ്രവർത്തനത്തിൽ കൊണ്ടുവരാനോ തയ്യാറില്ല. മാർക്സിസത്തെ തങ്ങളുടെ വിട്ടുവീഴ്ചാ മനോഭാവത്തിന്റെ സ്ഥാനത്തു മാറ്റി പ്രതിഷ്ഠിക്കാൻ അവർ തയ്യാറാവുന്നില്ല.
ഇത്തരക്കാർക്ക് മാർക്സിസം ഉണ്ട് അതേപോലെ തന്നെ വിട്ടു വീഴ്ചാമനോഭാവവും ഉണ്ട്.
അവർ മാർക്സിസം സംസാരിക്കുന്നു.
പക്ഷെ വിട്ടുവീഴ്ചാമനോഭാവമാണ് പ്രാവർത്തികമാക്കുന്നത്.
അവർ മറ്റുള്ളവർക്ക് മാർക്സിസം ബാധകമാക്കുമ്പോൾ വിട്ടുവീഴ്ചാമനോഭാവമാണ് സ്വയം ബാധകമാക്കുന്നത്.
രണ്ടുതരം സാധനങ്ങളും അവർ കൈവശം വെക്കുന്നു.
ഇവയിൽ ഓരോന്നിനും അതാതിനൊത്ത ഉപയോഗം കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഇങ്ങിനേയാണ് ചില ആൾക്കാരുടെ മനസ്സുകൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നത്.
അവസരവാദത്തിന്റെ ഒരു പ്രകടരൂപമാണ് വിട്ടുവീഴ്ചാ മനോഭാവം മാർക്സിസവുമായി അത് മൗലികമായും സംഘട്ടനത്തിൽ വരുന്നു.അത് നിഷേധാത്മകമാണ്.
വസ്തുനിഷ്ടമായി നോക്കിയാൽ ശത്രുവെ സഹായിക്കുന്ന ഫലമാണ് അതിനുള്ളത്.
അതുകൊണ്ടാണ് നമ്മുടെ ഇടയിൽ അത് നിലനിർത്തി പോരുന്നതിന്ന് ശത്രു സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നത്.
അതിന്റെ സ്വഭാവം ഇത്തരത്തിൽ ആയത്കൊണ്ട് വിപ്ലവ അണികളിൽ അതിന് യാതൊരു സ്ഥാനവും ഉണ്ടാകാൻ പാടുള്ളതല്ല. നിഷേധാത്മകമായ വിട്ടുവീഴ്ചാ മനോഭാവത്തിൽ അതിജീവിക്കാൻ വേണ്ടി ഗുണാത്മകമായ മാർക്സിസത്തെ നാം ഉപയോഗിച്ചേ തീരു.

ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റുകാരൻ മഹാമനസ്കനും ആയിരിക്കേണ്ടതാണ്.അയാൾ മനക്കരുത്തുള്ളവനും സദാ സജീവമായിരിക്കുന്നവനും ആകേണ്ടതാണ്.വിപ്ലവത്തിന്റെ താല്പര്യങ്ങളെ സ്വന്തം ജീവനെപ്പോലെ അയാൾ കരുതണം.
സ്വന്തം താല്പര്യങ്ങളെ വിപ്ലവത്തിന്റെ താല്പര്യങ്ങൾക്ക് കീഴ്പ്പെടുത്തണം. പാർട്ടിയുടെ കൂട്ടുജീവിതം സുദൃഢീകരിക്കുന്നതിനും പാർട്ടിയും ബഹുജനങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധങ്ങൾ സുശക്തമാക്കുന്നതിനും വേണ്ടി അയാൾ എല്ലായ്പോഴും എല്ലാസ്ഥലത്തും തത്വത്തിൽ അടിയുറച്ചു നിൽക്കേണ്ടതും ശരിയല്ലാത്ത എല്ലാ ആശയങ്ങൾക്കും പ്രവർത്തികൾക്കുമെതിരായി അക്ഷീണ സമരംചെയ്യേണ്ടതുമാണ്.

ഏതെങ്കിലും ഒരു സ്വകാര്യ വ്യക്തിയേക്കാളുമധികം പാർട്ടിയിലും ബഹുജനങ്ങളിലും അയാൾ ആകാംക്ഷ കാട്ടണം.തന്നോടുള്ളതിനേക്കാൾ അധികം ആകാംക്ഷ അയാൾക്ക് മറ്റുള്ളവരോട് ഉണ്ടായിരിക്കണം.
എങ്കിൽ മാത്രമേ അയാളെ ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റ് കാരനായി കരുതാൻ കഴിയുകയുള്ളു.
നമ്മുടെ ഇടയിൽ ചില ആൾക്കാർ പ്രദർശിപ്പിക്കുന്ന വിട്ടുവീഴ്ചയുടേതായ പ്രവണതകളെ എതിർക്കാൻ വേണ്ടി കൂറും ആത്മാർത്ഥതയും ചുറുചുറുക്കും സത്യസന്ധതയുമുള്ള എല്ലാ കമ്യൂണിസ്റ്റ്കാരും യോജിച്ചേ തീരു.
അങ്ങിനെ അത്തരക്കാരെ ശരിയായ പാതയിലേക്ക് നയിക്കണം.നമ്മുടെ പ്രത്യയശാസ്ത്രരംഗത്തെ കടമകളിൽ ഒന്നാണിത്..

മാർക്സിസവും റിവിഷനിസവും-

-ലെനിന്‍ -
ജ്യാമിതീയ സ്വയം പ്രമാണങ്ങള്‍ മനുഷ്യന്റെ താല്പര്യങ്ങളെ ബാധിക്കുമായിരുന്നെങ്കില്‍ അവയെ ഖണ്ഡിക്കാന്‍ തീര്‍ച്ചയായും ശ്രമം നടക്കുമായിരുന്നുവെന്ന് സുവദിതമായൊരു ചൊല്ലുണ്ട്. മതതത്വജ്ഞാനത്തിന്റെ പഴഞ്ചന്‍ മുന്‍വിധികളുമായി പൊരുത്തപ്പെടാത്ത പ്രാകൃതിക-ചരിത്രസിദ്ധാന്തങ്ങള്‍ ഏറ്റവും രൂക്ഷമായ എതിര്‍പ്പുളവാക്കി,
ഇന്നും ഉളവാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
അതുകൊണ്ട്, ആധുനിക സമൂഹത്തിലെ മുന്നണി വര്‍ഗ്ഗത്തെ ഉല്ബുദ്ധമാക്കാനും സംഘടിപ്പിക്കാനും നേരിട്ട് ഉപകരിക്കുന്നതും,ആ വര്‍ഗ്ഗത്തെ നേരിടുന്ന കടമകള്‍ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നതും, സാമ്പത്തിക വികാസത്തിന്റെ ഫലമായി ഇന്നത്തെ വ്യവസ്ഥയുടെ സ്ഥാനത്ത് പുതിയൊരു ക്രമം അനിവാര്യമായും ഉടലെടുക്കുമെന്ന് സ്ഥാപിക്കുന്നതുമായ മാര്‍ക്സിസ്റ്റ് സിദ്ധാന്തത്തിന് അതിന്റെ വികാസ ഗതിയില്‍ മുന്നോട്ടുള്ള ഓരോ ചുവടിനു വേണ്ടിയും പൊരുതേണ്ടിവന്നതില്‍ അത്ഭുതമില്ല.

സ്വത്തുടമാ വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ പെട്ട യുവതലമുറയില്‍ ചിന്താകുഴപ്പം ഉളവാക്കാനും ആഭ്യന്തര വൈദേശിക ശത്രുക്കള്‍ക്കെതിരെ‘ഒരുക്കി നിര്‍ത്താ’നും വേണ്ടി ഔദ്യോഗിക പ്രൊഫസര്‍മാര്‍ ഔദ്യോഗികമായി പഠിപ്പിക്കുന്ന ബൂര്‍ഷ്വാ ശാസ്ത്രത്തിന്റേയും തത്വശാസ്ത്രത്തിന്റേയും കാര്യം പറയേണ്ടതായില്ല.
ഈ ശാസ്ത്രം മാര്‍ക്സിസത്തിന്റെ പേരുപോലും കേള്‍ക്കാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല.
മാര്‍ക്സിസം ഖണ്ഡിക്കപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു,ഉന്മൂലനംചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു,എന്നാണ് അത് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത്.
സോഷ്യലിസത്തെ ഖണ്ഢിച്ചുകൊണ്ടു മേല്‍ഗതിനേടാന്‍ നോക്കുന്ന യുവ പണ്ഡിതന്മാരും പഴകിതേഞ്ഞിട്ടുള്ള സര്‍വ്വവിധ ‘തത്വ സംഹിതകളു’ടെയും പാരമ്പര്യങ്ങള്‍ നിലനിര്‍ത്തുന്ന ജരബാധിതമായ വൃദ്ധന്മാരും തുല്യ വീറോടെയാണ് മാര്‍ക്സിനെ എതിര്‍ക്കുന്നത്.
മാര്‍ക്സിസത്തിന്റെ പുരോഗതി,തൊഴിലാളി വര്‍ഗ്ഗത്തിനിടയില്‍ അതിന്റെ ആശയങ്ങള്‍ പടര്‍ന്ന് പിടിക്കുകയും വേരൂന്നുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നുവെന്ന വസ്തുത,മാര്‍ക്സിസത്തിന്റെ നേര്‍ക്കുള്ള ഈ ബൂര്‍ഷ്വാ ആക്രമങ്ങളുടെ ആവൃത്തിയേയും തീവ്രതയേയും വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെന്നത് അനിവാര്യമാണ്. മാര്‍ക്സിസമാകട്ടെ,ഔദ്യോഗികശാസ്ത്രത്താല്‍‘നാമാവശേഷമാക്കപ്പെടുന്ന’ഓരോ തവണയും കൂടുതല്‍ സുശക്തവും സദൃഡവും ഊര്‍ജ്വസ്വലവുമായിത്തീരുകയുമാണ് ചെയ്യുന്നത്.

എന്നാല്‍,തൊഴിലാളി വര്‍ഗ്ഗസമരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതും മുഖ്യമായും തൊഴിലാളി വര്‍ഗ്ഗ മദ്ധ്യത്തില്‍ പ്രചാരമുള്ളതുമായ സിദ്ധാന്തങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ പോലും ഒറ്റയടിക്ക് സ്ഥാനമുറപ്പിക്കാന്‍ മാര്‍ക്സിസത്തിന് ഒരിക്കലും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.
ഉടലെടുത്തതിനു ശേഷം(1840 കള്‍ തൊട്ടിങ്ങോട്ട്) ആദ്യത്തെ അര നൂറ്റാണ്ട് കാലത്ത് മാര്‍ക്സിസം,മൗലികമായി അതിനു വിരുദ്ധമായിട്ടുള്ള സിദ്ധാന്തങ്ങളോട് മല്ലിടുന്നതില്‍ മുഴുകിയിരുന്നു.
നാല്പതുകളുടെ പ്രാരംഭവര്‍ഷങ്ങളില്‍ മാര്‍ക്സും എംഗല്‍സും തത്വശാസ്ത്രപരമായ ആശയവാദത്തിന്റെ വീക്ഷണം വച്ചുപുലര്‍ത്തിയ തീവ്രവാദികളായ യുവഹെഗലിയന്മാരുമായുള്ള കണക്ക് തീര്‍ത്തു.
നാല്പതുകളുടെ അവസാനത്തില്‍ സാമ്പത്തിക സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ തുറയിലുള്ള സമരം - പ്രുദോനിസത്തിന്നെതിരായ സമരം - ആരംഭിച്ചു.
1848 ലെ പ്രചണ്ഡവര്‍ഷത്തില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട പാര്‍ട്ടികളുടേയും സിദ്ധാന്തങ്ങളുടേയും നേര്‍ക്കുള്ള വിമര്‍ശനത്തോടെ ഈ സമരം അമ്പതുകളില്‍ പൂര്‍ത്തിയായി.
അറുപതുകളില്‍ സമരം സാമാന്യ സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ രംഗത്തുനിന്ന് പ്രായോഗിക തൊഴിലാളിപ്രസ്ഥാനത്തോട് കൂടുതലടുത്ത ഒന്നിലേക്ക് നീങ്ങി - ഇന്റര്‍നാഷനില്‍ നിന്ന് ബക്കുനിനസത്തെ പുറന്തള്ളുകയെന്നതിലേക്ക്.
എഴുപതുകളുടെ തുടക്കത്തില്‍ ചുരുങ്ങിയ കാലത്തേക്ക് പ്രൂദോനിസ്റ്റായ മ്യൂല്ബര്‍ഗ്ഗറും എഴുപതുകളുടെ ഉത്തരാര്‍ദ്ധത്തില്‍ പോസിറ്റീവിസ്റ്റായ ഡ്യൂറിംഗും ജര്‍മ്മനിയിലെ രംഗം കയ്യടക്കിയിരുന്നു.
എന്നാല്‍ അതിനകം തന്നെ തൊഴിലാളി വര്‍ഗ്ഗത്തിനിടയില്‍ രണ്ടുകൂട്ടരുടേയും സ്വാധീനം തികച്ചും അപ്രധാനമായിത്തീര്‍ന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. തൊഴിലാളിപ്രസ്ഥാനത്തിലെ മറ്റെല്ലാ പ്രത്യായശാസ്ത്രങ്ങളുടേയും മേല്‍ മാര്‍ക്സിസം അവിതര്‍ക്കിതമായി വിജയം വരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

തൊണ്ണൂറുകളോടെ ഈ വിജയം പ്രായേണ പൂര്‍ത്തിയായി. പ്രൂദോനിസത്തിന്റെ പാരമ്പര്യങ്ങള്‍ ഏറ്റവുമധികം കാലം പിടിച്ചു നിന്ന ലത്തീന്‍ രാജ്യങ്ങളില്‍ പോലും ഫലത്തില്‍ മാര്‍ക്സിസ്റ്റ് അടിത്തറകളിന്മേലാണ് തൊഴിലാളി പാര്‍ട്ടികള്‍ അവയുടെ പരിപാടികളും അടവുകളും പടുത്തുയര്‍ത്തിയത്.
പുനരുദ്ധരിക്കപ്പെട്ട തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ സാര്‍വ്വദേശീയ സംഘടന - ആനുകാലിക സാര്‍വ്വദേശീയ കോണ്‍ഗ്രസ്സുകളുടെ രൂപത്തില്‍ - തുടക്കം തൊട്ടു തന്നെ മിക്കവാറും യാതൊരു എതിര്‍പ്പും കൂടാതെ എല്ലാ പ്രധാന കാര്യങ്ങളിലും മാര്‍ക്സിസ്റ്റ്നിലപാട് അംഗീകരിച്ചു
എന്നാല്‍ മാര്‍ക്സിസം ഏറെക്കുറെ സമഗ്രമായിരുന്ന വിരുദ്ധതത്വസംഹിതകളെ തുരത്തിക്കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ആ തത്വസംഹിതകളില്‍ പ്രകടമായിരുന്ന പ്രവണതകള്‍ മറ്റു മാര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍ ആരായാന്‍ തുടങ്ങി.
സമരത്തിന്റെ രൂപങ്ങളും കാരണങ്ങളും മാറി.പക്ഷെ സമരം തുടര്‍ന്നു.മാര്‍ക്സിസത്തിന്റെ നിലനില്പ്പിന്റെ രണ്ടാം അര്‍ദ്ധശതകം(തൊണ്ണൂറുകളില്‍) ആരംഭിച്ചത് മാര്‍ക്സിസത്തിന്നകത്തു തന്നെയുള്ള ഒരു മാര്‍ക്സിസ്റ്റ് വിരുദ്ധ പ്രവണതയുടെ സമരത്തോടെയാണ്.

ഒരുകാലത്ത് അടിയുറച്ച ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റ് ആയിരുന്ന ബേണ്‍ഷ്ടൈന്റെ പേരാണ് ഈ പ്രവണതയ്ക്ക് കിട്ടിയത്.
കാരണം,അദ്ദേഹമാണ് ഏറ്റവും വലിയ ഒച്ചപ്പാടോടെ മുന്നോട്ട് വന്ന് മാര്‍ക്സിസത്തില്‍ ഭേദഗതിവരുത്തുന്നതിനുവേണ്ടി,റിവിഷനിസത്തിനുവേണ്ടി അങ്ങേയറ്റത്തെ നിശ്ചയദാര്‍ഡ്യത്തോടെ വാദിച്ചത്.
നാടിന്റെ സാമ്പത്തിക പിന്നോക്കാവസ്ഥ മൂലവും അടിയാമയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങളാല്‍ ഞെരിച്ചമര്‍ത്തപ്പെട്ട കര്‍ഷക ജനതയുടെ ബാഹുല്യം മൂലവും മാര്‍ക്സിസ്റ്റിതര സോഷലിസം സ്വാഭാവികമായും ഏറ്റവുമധികം കാലം പിടിച്ചുനിന്ന റഷ്യയില്‍ പോലും അത് നമ്മുടെ കണ്‍ മുമ്പില്‍ തന്നെ വ്യകതമായും മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.
കാര്‍ഷികപ്രശ്നത്തിലും (എല്ലാ ഭൂമിയും മുനിസിപ്പാലിറ്റികളുടെ വകയാക്കണമെന്ന പരിപാടി) പരിപാടിയും അടവും സംബന്ധിച്ച പൊതുപ്രശ്നങ്ങളിലും നമ്മുടെ സോഷ്യല്‍ നരോദിനിക്കുകള്‍ അവരുടെ പഴയ സംഹിതയുടെ ജീര്‍ണ്ണിച്ച് കാലഹരണം വന്ന അവശിഷ്ടങ്ങളുടെ സ്ഥാനത്ത്‘ഭേദഗതി ചെയ്ത’മാര്‍ക്സിസത്തെ കൂടുതല്‍ കൂടുതല്‍ അവരോധിച്ചു വരികയാണ്
തനതായ ഒരു സമഗ്ര സ്വഭാവമുണ്ടായിരുന്ന ആ പഴയ സംഗതി മൗലികമായും മാര്‍ക്സിസത്തിനെതിരായിരുന്നു.
മാര്‍ക്സിസത്തിനു മുമ്പുള്ള സോഷ്യലിസം പരജയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.സ്വന്തം കളരിയില്‍ നിന്നുകൊണ്ടല്ല.മാര്‍ക്സിസത്തിന്റെ പൊതുകളരിയില്‍ നിന്നുകൊണ്ട് റിവിഷനിസത്തിന്റെ രൂപത്തിലാണ് അതിപ്പോള്‍ സമരം തുടരുന്നത്.
നമുക്കതുകൊണ്ട് റിവിഷനിസത്തിന്റെ പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ ഉള്ളടക്കമെന്താണെന്നു പരിശോധിക്കാം.

തത്വശാസ്ത്രത്തിന്റെ തുറയില്‍ ബൂര്‍ഷ്വാ പ്രൊഫസര്‍മാരുടെ“ശാസ്ത്ര”ത്തേയാണ് റിവിഷനിസം പിന്തുടരുന്നത്.
പ്രൊഫസര്‍മാര്‍“കാന്റിലേക്ക്തിരിച്ച്”പോയപ്പോള്‍ റിവിഷനിസം അഭിനവ കാന്റിയന്മാരുടെ പുറകെ ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങി.
ദാര്‍ശനിക ഭൗതികവാദത്തിനെതിരെ പുരോഹിതന്മാര്‍ ഒരായിരം തവണ പറഞ്ഞിട്ടുള്ള പൊള്ളവാക്കുകള്‍ പ്രൊഫസര്‍മാര്‍ ആവര്‍ത്തിച്ചു.
റിവിഷനിസ്റ്റുകളാവട്ടെ, സൗമനസ്യത്തോടെ പുഞ്ചിരി തൂകിക്കൊണ്ടു പിറുപിറുത്തു, ഭൗതികവാദം പണ്ടേ ഖണ്ഡിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്നു.
ഏറ്റവും ഒടുവിലത്തെ ഹാന്‍ഡ്ബുക്കില്‍ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത് പദാനുപദം ആവര്‍ത്തിക്കുകയാണ് അവര്‍ ചെയ്തത്.
പ്രൊഫസര്‍ മാര്‍ ഹെഗലിനെ ഒരു ചത്ത പട്ടിയായി പരിഗണിച്ചു.
അവര്‍തന്നെ ആശയവാദം പ്രചരിപ്പിച്ചിരുന്നു ഹെഗലിന്റേതിനേക്കാള്‍ ആയിരം മടങ്ങ് ക്ഷുദ്രവും കഴമ്പില്ലാത്തതുമായ ആശയവാദവുമായിരുന്നു അതെന്ന് മാത്രം.
അതേ സമയം അവര്‍ വൈരുദ്ധ്യവാദത്തിന്റെ നേരെ അവജ്ഞയോടെ തോളിളക്കി. അവരുടെ പിന്നാലെ ചെന്ന റിവിഷനിസ്റ്റുകളാവട്ടെ“കൗശലം നിറഞ്ഞ”(വിപ്ലവകരമായ) വൈരുദ്ധ്യത്തിന്റെ സ്ഥാനത്ത്‘ലളിതമായ(സമാദാനപരമായ)“പരിണാമത്തെ”പ്രതിഷ്ഠിച്ച് കൊണ്ട് ശാസ്ത്രത്തെ തത്വശാസ്ത്രപരമായി ആഭാസപ്പെടുത്തുകയെന്ന ചെളിക്ക്കുണ്ടില്‍ ചെന്ന് ചാടുകയാണുണ്ടായത്.
ആശയവാദപരവും വിമര്‍ശനാത്മകവുമായ തങ്ങളുടെ സംഹിതകളെ പ്രാബല്യത്തിലുള്ള മദ്ധ്യകാലിക തത്വശാസ്ത്രവുമായി (അതായത്,മത തത്വ ചിന്തയുമായി) പൊരുത്തപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് പ്രൊഫസര്‍മാര്‍ ഔദ്യോഗിക ശമ്പളം പറ്റി,
റിവിഷനിസ്റ്റ്കളാവട്ടെ,മതത്തെ ഒരു സ്വകാര്യവിഷയമാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് അവരോടടുത്ത്-“സ്വകാര്യ”മെന്നത് ആധുനിക ഭരണകൂടവുമായുള്ള ബന്ധത്തിലല്ല,മുന്നണി വര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെ പാര്‍ട്ടിയുമായുള്ള ബന്ധത്തില്‍-

മാര്‍ക്സിനെ ഇത്തരത്തില്‍ ഭേദഗതി ചെയ്യുന്നതിന്റെ യഥാര്‍ത്ഥ വര്‍ഗ്ഗപ്രാധാന്യമെന്താണെന്ന് എടുത്തുപറയേണ്ട കാര്യമില്ല.
അത് സ്വയംവിദിതമാണ്.സാര്‍വ്വദേശീയ സോഷ്യല്‍ഡമോക്രാറ്റിക്ക് പ്രസ്ഥാനത്തില്‍,
റിവിഷനിസ്റ്റുകളുടെ അവിശ്വസനീയമായ പൊള്ളവാദങ്ങളെ വൈരുദ്ധ്യാതിഷ്ടിത ഭൗതികവാദത്തിന്റെ അടിയുറച്ച നിലപാടില്‍ നിന്നുകൊണ്ട് വിമര്‍ശ്ശിച്ച ഒരേയൊരു മാര്‍ക്സിസ്റ്റ് പ്ലെഹാനോവായിരുന്നുവെന്ന് മാത്രം ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു കൊള്ളട്ടെ.
അടവുകളെ സബന്ധിച്ച പ്ലെഹാനോവിന്റെ അവസരവാദത്തെ വിമര്‍ശിക്കുകയാണെന്ന വ്യാജേന പഴഞ്ചനും പിന്തിരിപ്പനുമായ തത്വശാസ്ത്രച്ചവറുകളെ അകത്തുകടത്തിവിടാനുള്ള തികച്ചും തെറ്റായ ശ്രമങ്ങള്‍ ഇക്കാലത്ത് നടന്നത്കൊണ്ടാണ് ഇക്കാര്യം വിശേഷിച്ചും ഊന്നിപ്പറയേണ്ടിയിരിക്കുന്നത്.

അര്‍ത്ഥശാസ്ത്രത്തിലേക്ക് കടക്കുമ്പോള്‍,
ഈ തുറയില്‍ റിവിഷനിസ്റ്റുകള്‍ കൊണ്ടുവന്നിട്ടുള്ള ഭേദഗതികള്‍ കൂടുതല്‍ സമഗ്രവും സാഹചര്യാസ്പദവുമായിരുന്നു വെന്ന് ആദ്യമേ പറയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.
“സാമ്പത്തിക വികാസത്തെ സംബന്ധിച്ച പുതിയ വിവരങ്ങള്‍” നല്കി പൊതുജനത്തെ സ്വാധീനിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങള്‍ നടന്നു.
കേന്ദ്രീകരണം,വന്‍ കിട ഉല്പ്പാദനം ചെറുകിട ഉല്പ്പാദനത്തെ ആട്ടിപുറത്താക്കല്‍ ഇതൊന്നും കൃഷിയില്‍ നടക്കുന്നേയില്ലെന്നും വ്യാപാരത്തിലും വ്യവസായത്തിലും തന്നെ അവ വളരെ സാവധാനത്തിലെ പുരോഗമികുന്നുള്ളൂ എന്നും റിവിഷനിസ്റ്റ്കള്‍ പറഞ്ഞു .സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധികള്‍ ഇപ്പോഴും കൂടുതല്‍ വിരളങ്ങളും ദുര്‍ബ്ബലവുമായി തീര്‍ന്നിട്ടുണ്ടെന്നും കാര്‍ട്ടലുകളുടേയും ട്രസ്റ്റുകളുടേയും സഹായത്തോടെ മൂലധനത്തിന് ഒരുപക്ഷെ അവയെ നിശ്ശേഷം ഒഴിവാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞെന്നു വരുമെന്നും
അവര്‍ പറഞ്ഞു.
വര്‍ഗ്ഗ വൈരുദ്ധ്യങ്ങള്‍ കൂടുതല്‍ മയപ്പെടുത്താനും അവയുടെ തീക്ഷണത കുറയാനുമുള്ള പ്രവണത കാണുന്നത് കൊണ്ട് മുതലാളിത്തം“തകര്‍ച്ചയിലേക്ക് നീങ്ങുകയാണെന്ന സിദ്ധാന്തം” അബദ്ധമാണെന്ന് അവര്‍ പറഞ്ഞു.
അവസാനമായി, മാര്‍ക്സിന്റെ മൂല്യസിദ്ധാന്തത്തെ ബെം ബവേര്‍ക്കിന്റെ വീക്ഷണത്തിന്നനുസൃതമായി തിരുത്തിയാല്‍ തെറ്റില്ലെന്നും അവര്‍ പറഞ്ഞു.

ഈ പ്രശ്നങ്ങളില്‍ റിവിഷനിസ്റ്റുകള്‍ക്കെതിരായി നടന്ന സമരം ,
ഇരുപത്വര്‍ഷം മുമ്പ് ഡ്യൂറിംഗുമായുള്ള എംഗല്‍സിന്റെ വിവാദത്തോളം തന്നെ,സാര്‍വ്വദേശീയ സോഷ്യലിസത്തില്‍ സൈദ്ധാന്തിക ചിന്തയുടെ ഫലപ്രദമായ പുനരുത്ഥാനത്തില്‍ കലാശിച്ചു.
വസ്തുതകളുടേയും കണക്കുകളുടേയും സഹായത്തോടെ റിവിഷനിസ്റ്റുകളുടെ വാദമുഖങ്ങള്‍ വിശകലനം ചെയ്യപ്പെട്ടു.
ആധുനിക ചെറുകിട ഉല്പാദനത്തിന്റെ ഒരു വശ്യമായ ചിത്രം വരച്ചുകാട്ടുകയെന്നതാണ് റിവിഷനിസ്റ്റുകള്‍ ചിട്ടയായി ചെയ്യുന്നതെന്ന് സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു.
വന്‍ കിട ഉല്പാദനത്തിന് ചെറുകിട ഉല്പാദനത്തെ സാങ്കേതികവും വാണിജ്യപരവുമായ മേന്മ വ്യവസായത്തില്‍ മാത്രമല്ല കൃഷിയിലുമുണ്ടെന്ന് അനിഷേദ്ധ്യമായ വസ്തുതകളാല്‍ തെളിയിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
എന്നാല്‍ ചരക്കുല്പാദനം താരതമ്യേന വളരെക്കുറച്ചേ കൃഷിയില്‍ വളര്‍ന്നിട്ടുള്ളു.ലോകസമ്പദ് വ്യവസ്ഥയിലെ വിനിമയ പ്രക്രിയയിലേക്ക് കൃഷിക്രമേണ വലിച്ചിടപ്പെട്ടു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്ന പ്രത്യേക ശാഖകള്‍ (ചിലപ്പോള്‍ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ പോലും) കാര്‍ഷികരംഗത്ത് കണ്ടെത്താന്‍ ഇന്നത്തെ സ്ഥിതിവിവരക്കണക്ക് വിദഗ്ദന്മാരും ധനശാസ്ത്രജ്ഞന്മാരും പൊതുവേ അത്ര സമര്‍ത്ഥരല്ല.
ഭക്ഷണക്രമം നിരന്തരം വഷളാക്കല്‍,ഒരിക്കലും മാറാത്ത പട്ടിണി, തൊഴില്‍ ദിവസം ദീര്‍ഘിപ്പിക്കല്‍,കന്നുകാലികളുടെ ഗുണവും സംരക്ഷണവും മോശമാക്കല്‍ എന്നീ മാര്‍ഗ്ഗങ്ങളീലൂടെയാണ് പ്രകൃതി സഹജമായ സമ്പദ് വ്യവസ്ഥയുടെ നാശാവശിഷ്ടങ്ങളിന്മേല്‍ ചെറുകിട ഉല്പാദനം നിലനില്ക്കുന്നത്.
ഒറ്റവാക്കില്‍ പറഞ്ഞാല്‍, മുതലാളിത്തപരമായ നിര്‍മ്മാണത്തൊഴിലിനെതിരെ കൈത്തൊഴിലുല്പാദനം പിടിച്ചു നിന്ന അതേ മാര്‍ഗ്ഗത്തിലൂടെ.ശാസ്ത്രത്തിലും സാങ്കേതികവിദ്യയിലുമുള്ള ഓരോ മുന്നേറ്റവും മുതലാളിത്ത സമൂഹത്തില്‍ ചെറുകിട ഉല്പാദനത്തിന്റെ അടിത്തറകളെ അനിവാര്യമായും നിര്‍ദ്ദാക്ഷിണ്യമായും തുരങ്കം വെച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.
 പലപ്പോഴും കുഴഞ്ഞു മറിഞ്ഞതും സങ്കീര്‍ണ്ണവുമായ ഈ പ്രക്രിയയുടെ എല്ലാ രൂപങ്ങളും അന്വേഷിച്ചു പഠിക്കുകയെന്നതാണ്,
മുതലാളിത്തത്തിന്‍ കീഴില്‍ പിടിച്ചു നില്‍ക്കാന്‍ സാധ്യമല്ലെന്നും മുതലാളിത്തത്തിന്‍ കീഴില്‍ ഒറ്റതിരിഞ്ഞ കൃഷിപ്പണി വ്യര്‍ത്ഥമാണെന്നും കര്‍ഷകന്‍ തൊഴിലാളിയുടെ നിലപാടു സ്വീകരിക്കേണ്ടത് ആവശ്യമാണെന്നും ചെറുകിട ഉല്‍പാദകനു കാണിച്ചു കൊടുക്കുകയെന്നതാണ്,സോഷ്യലിസ്റ്റ് അര്‍ത്ഥശാസ്ത്രത്തിന്റെ കടമ.
മുതലാളിത്തത്തെ മൊത്തത്തില്‍ കണക്കിലെടുക്കാതെ ഏകപക്ഷീയമായി തിരഞ്ഞെടുത്ത വസ്തുതകളെ ആധാരമാക്കി ഉപരിപ്ലവമായി സാമാന്യ തത്വങ്ങള്‍ ആവിഷ്കരിച്ചുവെന്നതാണ് റിവിഷനിസ്റ്റുകള്‍ ഈ പ്രശ്നത്തില്‍ ശാസ്ത്രീയാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ചെയ്ത അപരാധം.
വിപ്ലവകാരിയായ തൊഴിലാളിയുടെ വീക്ഷണം സ്വീകരിക്കാന്‍ നിര്‍ബന്ധിക്കുന്നതിനു പകരം ചെറുകിട സ്വത്തുടമയുടെ മനോഭാവം(അതായത്,ബുര്‍ഷ്വാസിയുടെ മനോഭാവം) സ്വീകരിക്കാന്‍ അവര്‍ കല്പിച്ചുകൂട്ടിയാണെങ്കിലും അല്ലെങ്കിലും കര്‍ഷകനെ അനിവാര്യമായും ക്ഷണിച്ചു അഥവാ പ്രേരിപ്പിച്ചു എന്നതാണ് രാഷ്ട്രീയ വീക്ഷണ കോണിലൂടെ നോക്കിയാല്‍ അവര്‍ ചെയ്ത അപരാധം.

സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധികളെ സംബന്ധിച്ച സിന്ധാന്തത്തിന്റേയും തകര്‍ച്ചാസിദ്ധാന്തത്തിന്റേയും കാര്യത്തില്‍ റിവിഷനിസത്തിന്റെ സ്ഥിതി ഇതിലും കഷ്ടമാണ്
ഏതാനും വര്‍ഷത്തെവ്യാവസയിക മുന്നേറ്റത്തിന്റേയും സമ്പല്‍സമൃദ്ധിയുടേയും സ്വാധീനത്തില്‍ പെട്ട് മാര്‍ക്സിന്റെ സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ അടിത്തറകളെ ഉടച്ചുവാര്‍ക്കണമെന്ന് ചിന്തിക്കാന്‍ ആളുകള്‍ക്ക് വളരെ കുറച്ചുകാലത്തേക്കേ സാധിച്ചുള്ളു. അതു തന്നെ, തീരെ ദീര്‍ഘദൃഷ്ടിയില്ലാത്ത വര്‍ക്ക്മാത്രം.
സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധികളുടെ കാലം കഴിഞ്ഞുപോയില്ലെന്നും സമ്പല്‍ സമൃദ്ധിയെ തുടര്‍ന്ന് പ്രതിസന്ധിയുണ്ടാവുന്നുണ്ടെന്നും യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങള്‍ വളരെ വേഗം റിവിഷനിസ്റ്റുകള്‍ക്ക് വ്യക്തമാക്കികൊടുത്തു.
ഓരോ പ്രത്യേക പ്രതിസന്ധിയുടേയും രൂപത്തിലുംക്രമത്തിലും പൊതു ചിത്രത്തിലും മാറ്റമുണ്ടാകുന്നുണ്ട് .പക്ഷെ,പ്രതിസന്ധികള്‍ മുതലാളിത്ത വ്യവസ്ഥിതിയുടെ ഒരു അനിവാര്യഘടകമായി തുടരുന്നു.
ഉല്പാദനത്തെ ഏകീകരിക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ കാര്‍ട്ടെലുകളും ട്രസ്റ്റുകളും ഉല്പാദനത്തിലെ അരാജകത്വത്തേയും തൊഴിലാളി വര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെ അരക്ഷിതാവസ്ഥയേയും മൂലധന മര്‍ദ്ദനത്തേയും എല്ലാവര്‍ക്കും സ്പഷ്ടമായി കാണത്തക്കവണ്ണം മൂര്‍ഛിപ്പിക്കുകയും അങ്ങിനെ വര്‍ഗ്ഗവൈരുദ്ധ്യങ്ങളെ അഭൂതപൂര്‍വ്വമായ തോതില്‍ തീവ്രമാക്കുകയും ചെയ്തു.
ഒറ്റക്കൊറ്റയ്ക്കുള്ള രാഷ്ട്രീയ-സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധികള്‍ എന്ന അര്‍ത്ഥത്തിലും മുഴുവന്‍ മുതലാത്തവ്യവസ്ഥയുടേയും പരിപൂര്‍ണ്ണ തകര്‍ച്ച എന്ന അര്‍ത്ഥത്തിലും മുതലാളിത്തം തകര്‍ച്ചയിലേക്ക് നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന് വിശേഷിച്ചും വ്യകതമാക്കിയിട്ടുള്ളത്.
അതുതന്നെ വിശേഷിച്ചും വിപുലമായ തോതില്‍ വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുള്ളത്. പുതിയ പടുകൂറ്റന്‍ ട്രസ്റ്റുകളല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമല്ല. അമേരിക്കയില്‍ ഈയിടെ ഉണ്ടായ ധനകാര്യ പ്രതിസന്ധി യൂറോപ്പ് ഒട്ടുക്ക് ഭയങ്കരമായി വര്‍ദ്ധിച്ചിട്ടുള്ള തൊഴിലില്ലായ്മ(ഒരു വ്യാവസായിക പ്രതിസന്ധി ആസന്നമാണെന്നതിന്റെ ലക്ഷണങ്ങള്‍ പലതും കാണുന്നുണ്ടെന്നകാര്യം പിന്നെ പറയാനില്ലല്ലോ) ഇതിന്റെയെല്ലാം ഫലമായി റിവിഷനിസ്റ്റുകളുടെ സമീപകാല‘സിദ്ധാന്തങ്ങളെ’സകലരും മറന്നു പോയിരിക്കയാണ്.

മൂല്യ സിദ്ധാന്തത്തെ സംബന്ധിച്ചാണെങ്കില്‍,ബെം-ബവേര്‍ക്കിന്റെ മട്ടിലുള്ള അങ്ങേയറ്റം അവ്യക്തമായ ചില സൂചനകളും നെടുവീര്‍പ്പുകളും ഒഴിച്ചാല്‍, റിവിഷനിസ്റ്റുകള്‍ യാതൊന്നും സംഭാവന ചെയ്തിട്ടില്ല.
ശാസ്ത്രീയ ചിന്തയുടെ വികാസത്തില്‍ യാതൊരു മുദ്രയും പതിപ്പിച്ചിട്ടില്ല.

രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ തുറയില്‍ റിവിഷനിസം മാര്‍ക്സിസത്തിന്റെ അടിത്തറയെ-അതായത് വര്‍ഗ്ഗസിദ്ധാന്തത്തെ- തിരുത്തിയെഴുതാന്‍ യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ശ്രമം നടത്തുകതന്നെ ചെയ്തു.
രാഷ്ട്രീയസ്വാതന്ത്ര്യവും ജനാധിപത്യവും സാര്‍വ്വത്രികവോട്ടവകാശവും വര്‍ഗ്ഗസമരത്തിനുള്ള അടിസ്ഥാനമില്ലാതാക്കിയിരിക്കുന്നുവെന്നും
പണിയെടുക്കുന്നവര്‍ക്ക് നാടില്ലെന്ന‘കമ്യൂണിസ്റ്റ് മാനിഫെസ്റ്റോ’വിലെ പഴയ പ്രമേയത്തെ അവാസ്തവമാക്കിയിരിക്കുന്നുവെന്നും അവര്‍ പറഞ്ഞു.
ജനാധിപത്യവ്യവസ്ഥയില്‍ ഭൂരിപക്ഷഹിതം നടപ്പാക്കുന്നുവെന്നത്കൊണ്ട്,ഭരണകൂടത്തെ വര്‍ഗ്ഗഭരണത്തിന്റെ ഉപകരണമായി കരുതാനോ പിന്തിരിപ്പന്മാര്‍ക്കെതിരെ പുരോഗനോന്മുഖരും സാമൂഹ്യപരിഷ്കരണ വാദികളുമായ ബൂര്‍ഷ്വാസിയുമായി സഖ്യമുണ്ടാക്കുന്നതിനെ നിരാകരിക്കാനോ പാടില്ലെന്ന് അവര്‍ പറഞ്ഞു.

റിവിഷനിസ്റ്റുകളുടെ ഈ വാദമുഖങ്ങള്‍ ഏറെക്കുറെ അടുക്കും ചിട്ടയുമുള്ള ഒരു വീക്ഷണക്രമമായിരുന്നുവെന്ന കാര്യത്തില്‍ സംശയമില്ല.
പഴക്കമേറിയതും സുവിദിതവുമായ ലിബറല്‍ ബൂര്‍ഷ്വാ വീക്ഷണഗതിയല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമല്ല ഇത്.
വോട്ടവകാശവും രാജ്യഭരണത്തില്‍ പങ്കെടുക്കാനുള്ള അവകാശവും യാതൊരു വ്യത്യാസവും ഇല്ലാതെ എല്ലാപൗരന്മാര്‍ക്കുമുള്ളതു കൊണ്ട് ബൂര്‍ഷ്വാപാര്‍ലമെന്ററി സമ്പ്രദായം വര്‍ഗ്ഗങ്ങളേയും വര്‍ഗ്ഗവിഭജനങ്ങളേയും നശിപ്പിക്കുന്നുവെന്ന് ലിബറലുകാര്‍ എന്നും പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതാണ്.
പത്തൊമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ഉത്തരാര്‍ദ്ധത്തിലെ യൂറോപ്പിന്റെ ചരിത്രമാകേയും ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിലെ റഷ്യയുടെ റഷ്യന്‍ വിപ്ലവത്തിന്റെ ചരിത്രമാകേയും ഇത്തരം വീക്ഷണങ്ങള്‍ എത്രമാത്രം അസംബന്ധമാണെന്നു വ്യക്തമായി കാട്ടിതരുന്നു.
‘ജനാധിപത്യപരമായ’മുതലാളിത്തത്തിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്‍ കീഴില്‍ സാമ്പത്തിക വൈജാത്യങ്ങള്‍ കുറയുകയല്ല,ഗുരുതരമാവുകയും കൊടുപിരികൊള്ളുകയുമാണ് ചെയ്യുന്നത്. ഏറ്റവും ജനാധിപത്യപരമായ ബൂര്‍ഷ്വാ റിപ്പബ്ലിക്കുകള്‍ പോലും വഗ്ഗമര്‍ദ്ദനത്തിനുള്ള ഉപകരണങ്ങളാണ്.
അവയുടെ ഈ സഹജസ്വഭാവത്തെ പാര്‍ലമെന്ററിസമ്പ്രദായം ഇല്ലാതാക്കുകയല്ല,തുറന്നുകാട്ടുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.
മുമ്പ് രാഷ്ട്രീയ സംഭവങ്ങളില്‍ സജീവമായി പങ്കെടുത്തിരുന്നവരേക്കാള്‍ എത്രയോ കൂടുതല്‍ വിപുലമായ തോതില്‍ ബഹുജനങ്ങളെ ഉല്‍ബുദ്ധരാക്കാനും സംഘടിക്കാനും സഹായിച്ചുകൊണ്ട് പാര്‍ലമെന്ററി സമ്പ്രദായം ഉപകരിക്കുന്നത്. പ്രതിസന്ധികളും രാഷ്ട്രീയ വിപ്ലവങ്ങളും ഇല്ലാതാക്കാനല്ല,
നേരെ മറിച്ച് അത്തരം വിപ്ലവങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ആഭ്യന്തരയുദ്ധത്തെ പരമാവധി മൂര്‍ച്ഛിപ്പിക്കാനാണ്.
ഈ മൂര്‍ച്ഛിക്കല്‍ എത്രമാത്രം അനിവാര്യമായിട്ടാണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന്1871 വസന്തത്തില്‍ പാരീസില്‍ നടന്ന സംഭവങ്ങളും 1905 ഹേമന്തത്തില്‍ റഷ്യയില്‍ നടന്ന സംഭവങ്ങളും ആവുന്നത്ര വ്യക്തമായി കാണിച്ചു തന്നിട്ടുണ്ട്.
തൊഴിലാളി വര്‍ഗ്ഗ പ്രസ്ഥാനത്തെ അടിച്ചമര്‍ത്താനായി ഫ്രഞ്ച് ബൂര്‍ഷ്വാസി നിമിഷ നേരംപോലും ശങ്കിച്ചു നില്‍‘ക്കാതെ മുഴുവന്‍ രാഷ്ട്രത്തിന്റേയും ശത്രുവുമായി - സ്വന്തം രാജ്യത്തെ നശിപ്പിച്ച വിദേശസൈന്യവുമായി-കരാറിലേര്‍പ്പെടുകയാണ് ചെയ്തത്.
പാര്‍ലമെന്ററി വ്യവസ്ഥയിലും ബൂര്‍ഷ്വാ ജനാധിപത്യത്തിലും അനിവാര്യമായും അന്തര്‍ലീനമായിട്ടുള്ള വൈരുദ്ധ്യാത്മകത,
ബഹുജനങ്ങളുടെ ബലപ്രയോഗം വഴി മുമ്പത്തേതിലും കൂടുതല്‍ നിശിതമായ വിധത്തില്‍ തര്‍ക്കം തീരുമാനിക്കപ്പെടുന്നതിലേക്ക് വഴിതെളിയിക്കുന്നു.
ഈ വൈരുദ്ധ്യാത്മകത മനസ്സിലാകാത്തവര്‍ക്ക് ഈ പാര്‍ലന്ററി സമ്പ്രദായത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ തത്വനിഷ്ടയോടെ പ്രചരണവും പ്രക്ഷോഭവും നടത്താനോ ഇത്തരം ’തര്‍ക്കങ്ങളില്‍‘ വിജയകരമായി പങ്കെടുക്കാന്‍ തൊഴിലാളി ബഹുജനങ്ങളെ യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ തയ്യാറെടുപ്പിക്കാനോ ഒരിക്കലം സാദ്ധ്യമാവുകയില്ല.
പടിഞ്ഞാറന്‍ രാജ്യങ്ങളില്‍ സോഷ്യല്‍ പരിഷ്കരണവാദികളായ ലിബറലുകളുമായും റഷ്യന്‍ വിപ്ലവത്തിന്നിടക്ക് ലിബറല്‍ പരിഷ്കരണ വാദികളുമായും(കാഡറ്റുകള്‍)ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുള്ള സഖ്യങ്ങളുമായും കരാറുകളുടേയും കൂട്ടുകെട്ടുകളുടേയും അനുഭവം ഒരു കാര്യം വിശ്വസനീയമാം വണ്ണം തെളിയിച്ചു കാട്ടിയിട്ടുണ്ട്.
ഈ കറാറുകള്‍ ബഹുജന ബോധത്തിന്റെ മൂര്‍ച്ച കുറയ്ക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്യുന്നത്.ഏറ്റവും കുറച്ചു സമരശേഷിയും ഏറ്റവുമധികം ചാഞ്ചാട്ടവും വഞ്ചനയും കാട്ടുന്നവരുമായി പോരാളികളെ കൂട്ടിയിണക്കിക്കൊണ്ട് അവ ബഹുജന സമരത്തിന്റെ യഥാര്‍ത്ഥ പ്രാധാന്യം കൂട്ടുകയല്ല കുറക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.
വിപുലവും യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ദേശവ്യാപകവുമായ തോതില്‍ റിവിഷനിസ്റ്റ് രഷ്ട്രീയ അടവുകള്‍ പ്രയോഗിച്ച് നോക്കിയിട്ടുള്ള ഏറ്റവും വലിയ പരീക്ഷണമാണ് ഫ്രാന്‍സിലെ മില്യെണാറിസം.

റിവിഷനൈസത്തെക്കുറിച്ച് അതില്‍ നിന്ന് പ്രയോഗികമായി ലഭിച്ച വിലയിരുത്തല്‍ ലോകമാസകലമുള്ള തൊഴിലാളിവര്‍ഗ്ഗം ഒരിക്കലും മറക്കുകയില്ല.
റിവിഷനിസത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക രാഷ്ട്രീയ പ്രവണതകള്‍ക്ക് സ്വഭാവികമായും അനുപൂരകമായിട്ടുള്ള ഒന്നായിരുന്നു സോഷ്യലിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അന്തിമലക്ഷ്യത്തോടുള്ള അതിന്റെ മനോഭാവം.
‘പ്രസ്ഥാനമാണ് സര്‍വ്വതും, അന്തിമലക്ഷ്യം ഒന്നുമല്ല’ബെണ്‍ഷ്ടൈന്റെ ഈ മുദ്രാവാക്യം അനേകം സുദീര്‍ഘ പ്രസംഗങ്ങളേക്കാള്‍ ഭംഗിയായി റിവിഷനിസത്തിന്റെ സാരാംശം വെളിപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്.
ഓരോ സന്ദര്‍ഭവും നോക്കി അപ്പോള്‍ നയം തീരുമാനിക്കുക.അതാത്കാലത്തെ സംഭവവികാസങ്ങളും ശുദ്ധമായ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ തിരിമറികളുമായി പൊരുത്തപ്പെട്ടു പോവുക,താല്‍പ്പര്യങ്ങളും മുതലാളിത്ത വ്യവസ്ഥയുടെ ആകെ, മുതലാളിത്തപരിണാമത്തിന്റെയാകെ,മൗലികമായ സവിശേഷതകളും വിസ്മരിക്കുക,ഉള്ളതോ ഉണ്ടെന്ന് സങ്കല്പ്പിക്കുന്നതോ ആയ താല്‍ക്കാലിക മെച്ചങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി ഈ പ്രാധമിക താല്‍പ്പര്യങ്ങളെ ബലികഴിക്കുക- ഇതാണ് റിവിഷനിസത്തിന്റെ നയം.
ഈ നയം അസംഖ്യ വിവിധരൂപങ്ങള്‍ കൈക്കൊണ്ടേക്കാമെന്നത് അതിന്റെ സ്വഭാവത്തിനു തന്നെ സിദ്ധമാണ്.
ഏറെക്കുറെ‘പുതുതായ’ ഓരോ പ്രശ്നവും,ഏറെക്കുറെ അപ്രത്യക്ഷമായും മുന്‍കൂട്ടികാണാതേയും നടക്കുന്ന ഓരോ സംഭവവും-മൗലികമായ വികാസഗതിയില്‍ അതേറ്റവും നിസ്സാരമായ തോതിലും ഏറ്റവും കുറഞ്ഞകാലത്തേക്കും മാത്രമേ മാറ്റം വരുത്തുന്നുള്ളുവെങ്കില്‍ പോലും-ഒരു തരത്തിലല്ലെങ്കില്‍ മറ്റൊരു തരത്തിലുള്ള റിവിഷനിസത്തിനാണ് എപ്പോഴും ഇടനല്‍കുന്നതെന്ന് അനിവാര്യമാണ്.

ആധുനിക സമൂഹത്തില്‍ റിവിഷനിസത്തിനുള്ള വര്‍ഗ്ഗ വേരുകളാണ് അതിന്റെ അനിവാര്യതയെ നിര്‍ണ്ണയിക്കുന്നത്. റിവിഷനിസം ഒരു സാര്‍വ്വദേശീയ പ്രതിഭാസമാണ്.
ജര്‍മ്മനിയില്‍ യാഥാസ്ഥിതികരും ബെണ്‍ഷ്ടൈന്‍ പക്ഷക്കാരും ഫ്രാന്‍സില്‍ ഗോദിസ്റ്റുകളും ജൊറേസിസ്റ്റുകളും(ഇപ്പോള്‍ വിശേഷിച്ച് ബ്രൂസിസ്റ്റുകളും),ഗ്രേറ്റ്ബ്രിട്ടനില്‍ സോഷ്യല്‍ ഡെമോക്രാറ്റിക്ക് ഫെഡറേഷനും ഇന്റിപെന്റന്റ് ലേബര്‍പാര്‍ട്ടിയും,
ബെല്‍ജിയത്തില്‍ ബ്രൂക്കറും വാന്‍ഡര്‍വെല്‍ഡേയും,ഇറ്റലിയില്‍ ഇന്റഗ്രലിസ്റ്റുകളും,പരിഷ്കരണ വാദികളും
റഷ്യയില്‍ ബോള്‍ഷെവിക്കുകളും മെന്‍ഷേവിക്കുകളും ഇവര്‍ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം
-ഈ രാജ്യങ്ങളിലെല്ലാം ഇന്നത്തെ സ്ഥിതിയിലെ ദേശീയ സാഹചര്യങ്ങളും ചരിത്രപരമായ ഘടകങ്ങളും എത്രതന്നെ വൈവിദ്ധ്യമാര്‍ന്നതായാലും ശരി-
സാരാംശത്തില്‍ എല്ലായിടത്തും ഒരുപോലെയാണെന്നതിനേക്കുറിച്ച് ചിന്താശക്തിയും അല്‍പമെങ്കിലും വിവരമുള്ള ഒരൊറ്റ സോഷ്യലിസ്റ്റിനും നേരിയൊരു സംശയം പോലുമുണ്ടാവില്ല.
യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍, ഇന്നത്തെ സാര്‍വ്വദേശീയ സോഷ്യലിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിനകത്തെ ഈ ‘ചേരി തിരിവ്’ ലോകത്തുള്ള വിവിധരാജ്യങ്ങളിലെല്ലാം തന്നെ ഓരോ വഴിക്കാണ് ഇപ്പോള്‍ പുരോഗമിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.
ഒരൊറ്റ സാര്‍വ്വദേശീയ സോഷ്യലിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിനകത്ത് വിവിധരാജ്യങ്ങളിലെ വിഭിന്ന പ്രവണതകള്‍ പരസ്പരം പൊരുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മുപ്പതോ നാല്പതോ വര്‍ഷത്തിനു മുമ്പുള്ള സ്ഥിതിയെ അപേക്ഷിച്ച് വമ്പിച്ചൊരു പുരോഗതിയാണ് ഇത് കുറിക്കുന്നത്.
‘വിപ്ലവസിന്‍ഡിക്കലിസ’ത്തിന്റ് രൂപത്തില്‍ ലാറ്റിന്‍ രാജ്യങ്ങളില്‍ ഉയര്‍ന്നു വന്നിട്ടുള്ള ‘ഇടതുപക്ഷത്തു നിന്നുള്ള റിവിഷനിസവും’മാര്‍ക്സിസത്തില്‍‘ഭേദഗതി’ വരുത്തിക്കൊണ്ട് അതുമാത്രമായി പൊരുത്തപ്പെട്ടു വരികയാണ്.തെറ്റായി ധരിക്കപ്പെട്ട മാര്‍ക്സിന്റെ നിലപാടില്‍ നിന്ന് കൊണ്ട് ശരിയായി ധരിക്കപ്പെട്ട മാര്‍ക്സിന്റെ നേരെ ഇറ്റലിയിലെ ലാബ്രിയോളയും ഫ്രാന്‍സിലെ ലഗര്‍ദേലും പലപ്പോഴും ഉത്ബോധനങ്ങള്‍ നടത്താറുണ്ട്.

ഈ റിവിഷനിസത്തിന്റെ പ്രത്യായശസ്ത്രപരമായ ഉള്ളടക്കത്തെ വിശകലനം ചെയ്യുന്നതിലേക്ക് കടക്കാന്‍ നമുക്കിപ്പോള്‍ നിര്‍വ്വാഹമില്ല.
അവസരവാദപരമായ റിവിഷനിസം വളര്‍ന്നിട്ടുള്ളതിന്റെ അടുത്തെങ്ങും അത് ഇനിയും എത്തിയിട്ടില്ല. അത് ഇനിയും സാര്‍വ്വദേശീയമായിട്ടില്ല.
ഒരൊറ്റരാജ്യത്തും അത് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയോട് പ്രായോഗികരംഗത്ത് ഒരു പോരാട്ടമെങ്കിലും നടത്തി ജയിച്ചിട്ടില്ല.
അതുകൊണ്ട്,മുകളില്‍ വിവരിച്ച‘വലതുപക്ഷത്ത് നിന്നുള്ളറിവിഷനിസ’ത്തില്‍ നാം ഒതുങ്ങി നില്‍ക്കുകയാണ്.
മുതലാളിത്ത സമൂഹത്തില്‍ അത് അനിവാര്യമാക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?
അത് മുതലാളിത്ത വളര്‍ച്ചയുടെ ദേശീയ സവിഷേതകളേക്കാളും തോതുകളേക്കാളും കൂടുതല്‍ അഗാതമാകാന്‍ കാരണമെന്താണ്.
ഏതൊരു മുതലാളിത്തരാജ്യത്തും തൊഴിലാളി വര്‍ഗ്ഗത്തോടൊപ്പം തന്നെ പെറ്റി ബൂര്‍ഷ്വാസിയുടെ-ചെറുകിട സ്വത്തുടമകളുടെ- വിപുലമായ ഒരു വിഭാഗം എപ്പോഴും ഉണ്ടെന്നതാണു കാരണം.
മുതലാളിത്തം ഉത്ഭവിച്ചതും സദാ ഉത്ഭവിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നതും ചെറുകിട ഉല്‍പാദനത്തില്‍ നിന്നാണ്.
മുതലാളിത്തം അനിവാര്യമായും പല പുതിയ‘ഇടത്തരം വിഭാഗങ്ങ’ളേയും വീണ്ടും വീണ്ടും സൃഷ്ടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.(ഫാക്റ്ററിയുടെ അനുബന്ധങ്ങള്‍,വീട്ടില്‍ വെച്ചു ചെയ്യുന്ന ചില്ലറപണികള്‍,സൈക്കിള്‍ വ്യവസായം പോലെയും മോട്ടോര്‍ വാഹനവ്യവസായം പോലെയുള്ള വന്‍കിട വ്യവസായങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങള്‍ നിറവേറ്റാന്‍ രാജ്യത്തുടനീളം ചിന്നിചിതറിക്കിടക്കുന്ന ചെറുകിട വര്‍ക്ക്ഷോപ്പുകള്‍ തുടങ്ങിയവ)
ഈ പുതിയ ചെറുകിട ഉല്‍പ്പാദകര്‍ തൊഴിലാളി വര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെ അണികളിലേക്ക് വീണ്ടും വലിച്ചെറിയപ്പെടുന്നുണ്ടെന്നും അത്രതന്നെ അനിവാര്യമാണ്.
വിശാലമായ തൊഴിലാളി പാര്‍ട്ടികളുടെ അണികളില്‍ പെറ്റിബൂര്‍ഷ്വാ ലോകവീക്ഷണം വീണ്ടുംവീണ്ടും തലപൊക്കുന്നത് തികച്ചും സ്വാഭാവികമാണ്
ഇത് അങ്ങനെ തന്നെ ആയിരിക്കുമെന്നത്,തൊഴിലാളിവര്‍ഗ്ഗ വിപ്ലവത്തില്‍ നടക്കുന്ന ഭാഗ്യവിപര്യായങ്ങളുടെ സമയം വരെ എപ്പോഴും അങ്ങിനെതന്നെ ആയിരിക്കുമെന്നത്,തികച്ചും സ്വാഭാവികമാണ്.
കാരണം,അതുപോലൊരു വിപ്ലവം നടത്താന്‍ ജനസംഖ്യയിലെ ഭൂരിപക്ഷത്തേയും‘തികച്ചും’തൊഴിലാളി വര്‍ഗ്ഗമാക്കി മാറ്റിയേ കഴിയൂ എന്നുകരുതുന്നത് ഗുരുതരമായ ഒരു തെറ്റായിരിക്കും.
നമുക്കിപ്പോള്‍ പ്രത്യായശാസ്ത്രത്തിന്റെ രംഗത്ത്മാത്രം പലപ്പോഴും അനുഭവപ്പെടുന്ന കാര്യങ്ങള്‍,അതായത് മാര്‍ക്സിന് സൈദ്ധാന്തിക ഭേദഗതികള്‍ വരുത്തുന്നത് സംബന്ധിച്ച തര്‍ക്കങ്ങള്‍ ,
പ്രായോഗികരംഗത്ത് ഇപ്പോള്‍ തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനത്തിലെ ഒറ്റപ്പെട്ട,
രണ്ടാംകിട പ്രാധാന്യമുള്ള പ്രശ്നങ്ങളില്‍ മാത്രം റിവിഷനിസ്റ്റുകളുമായുള്ള അടവുകളെ സംബന്ധിച്ച അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളും ആ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള ഭിന്നിപ്പുകളായും പൊന്തിവരുന്നകാര്യങ്ങള്‍- ഇവ,താരതമ്യപ്പെടുത്താനാവാത്തവിധം കൂടുതല്‍ വിപുലമായ തോതില്‍ തൊഴിലാളി വര്‍ഗ്ഗത്തിനു അനുഭവപ്പെടാതെ തരമില്ല.
തൊഴിലാളി വര്‍ഗ്ഗ വിപ്ലവം എല്ലാ തര്‍ക്കങ്ങളേയും മൂര്‍ച്ചിപ്പിക്കുമ്പോഴായിരിക്കും അത് സംഭവിക്കുക. ആ വിപ്ലവം അന്ന്,അഹുജനങ്ങളുടെ പെരുമാറ്റത്തെ നിര്‍ണ്ണയിക്കുന്നതില്‍ ഏറ്റവും അടിയന്തിര പ്രാധാന്യമുള്ള കാര്യങ്ങളില്‍ എല്ലാ അഭിപ്രായ വ്യത്യാസങ്ങളേയും കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നതാണ്.
സമരത്തിന്റെ ചൂടില്‍ ശത്രുക്കളേയും മിത്രങ്ങളേയും വേര്‍തിരിച്ച് അറിയാമെന്നത്,ശത്രുവിന്റെമേല്‍ നിര്‍ണ്ണായകമായ പ്രഹരങ്ങള്‍ ഏല്പിക്കാന്‍ വേണ്ടി കൊള്ളരുതാത്ത ബന്ധങ്ങളെ തഴഞ്ഞു കളയണമെന്നത്,ആവശ്യമാക്കിതീര്‍ക്കുന്നതാണ്.

വിപ്ലകരമായ മാര്‍ക്സിസം പത്തൊന്‍മ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനഘട്ടത്തില്‍ റിവിഷനിസത്തിന്നെതിരായി നടത്തിയ ആശയസമരം തൊഴിലാളി വര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെ വമ്പിച്ച വിപ്ലവപോരാട്ടങ്ങളുടെ മുന്നോടി മാത്രമാണ്.പെറ്റി ബൂര്‍ഷ്വാസി എന്തെല്ലാം ചാഞ്ചാട്ടങ്ങളും ദൗര്‍ഭല്യങ്ങളും പ്രകടിപ്പിച്ചാലും അതൊന്നും വകവെക്കാതെ തൊഴിലാളി വര്‍ഗ്ഗം അതിന്റെ ലക്ഷ്യത്തിന്റെ പരിപൂര്‍ണ്ണ വിജയത്തിലേക്ക് മുന്നേറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.

*4,അദ്ധ്വാനവും ഭാഷയും ചിന്തയും.

മനുഷ്യന്റേയും ജന്തുക്കളുടേയും മാനസികപ്രവർത്തനത്തിനും നാഡീമണ്ഡലപ്രവർത്തനത്തിനും തമ്മിൽ പൊതുവായ
പലേ സംഗതികളുമുണ്ടെന്ന് ആധുനികശാസ്ത്രം തെളിയിച്ചിട്ടുണ്ട്.
അവ തമ്മിൽ കാര്യമായ വ്യത്യാസങ്ങളും ഉള്ളതായി കണ്ടിട്ടുണ്ട്.അപ്പോൾ മനുഷ്യന്റെ മാനസിക പ്രവർത്തനത്തിന്റെ,ബോധത്തിന്റെ, വ്യതിരിക്തമായ ലക്ഷണങ്ങൾ എന്തെല്ലാമാണ്?

അധ്വാനത്തിന്റെ ഫലമായാണ് മനുഷ്യൻ ബാക്കിയുള്ള ജന്തു ലോകത്തിൽ നിന്ന് സ്വയം ഉയർന്നു വന്നതെന്ന മാർക്സിസ്റ്റ് പ്രസ്താവന എത്ര ശരിയാണെന്ന് 20-ആം നൂറ്റാണ്ടിൽ ലഭിച്ചിട്ടുള്ള ശാസ്ത്രീയമായ വിവരങ്ങള്‍ സംശയത്തിനിടയില്ലാത്ത വിധത്തിൽ തെളിയിച്ചിട്ടുണ്ട്.
പ്രാചീനശിലായുഗത്തിൽ, ആൾക്കുരങ്ങ് മനുഷ്യൻ ഉരുത്തിരിഞ്ഞു വന്ന കാലത്തു തന്നെ കല്ലുകൊണ്ടുള്ള ഉപകരണങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കാൻ തുടങ്ങിയതെന്ന് തെളിയിക്കുന്ന വസ്തുതകൾ പുരാവസ്തുഖനനത്തിൽ നിന്ന് ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്.കൂട്ടം കൂട്ടമായി നടന്നിരുന്ന മൃഗങ്ങൾ സാമൂഹ്യജീവിതം നയിക്കുന്ന ഒരു വിഭാഗമായി മാറുന്നതിനും ഭാഷയുടെ ആവിർഭാവത്തിനും ഇത് കാരണമായി.
ഒരു ദശലക്ഷം വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പ്,പ്രാചീനശിലായുഗത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ നിയാണ്ടർത്താൾ മനുഷ്യൻ എന്ന പേരിലറിയപ്പെടുന്ന പ്രാകൃതമനുഷ്യൻ രംഗത്തു വന്നു.ഇവർ കല്ലുകൊണ്ടുള്ള മഴുവും തീക്കല്ലിന്റെ പാളികൾകൊണ്ട് കൊച്ചു കൊചു ഉപകരണങ്ങളും നിർമ്മിച്ചിരുന്നതായി ഇവർ നിവസിച്ചിരുന്ന പാറസങ്കേതങ്ങൾ പരിശോധിച്ച അവസരത്തിൽ കാണുകയുണ്ടായിട്ടുണ്ട്.
പിന്നീട്, മദ്ധ്യശിലായുഗത്തിൽ കൂട്ടം കൂട്ടമായി മൃഗങ്ങളെ വേട്ടയാടാൻ തുടങ്ങിയതോടെ തീക്കല്ലുകൊണ്ട് കുന്തത്തിന്റെ അറ്റവും കഠാരയും കത്തിയും ചീവുളിയും അസ്ഥികൊണ്ടുള്ള ഉപകരണവും മറ്റും ഉണ്ടാക്കാൻ അവർ പഠിച്ചു. ഈ ജാതി മനുഷ്യരുടെ ശരീരത്തിന്റെ അനുപാതങ്ങളും തലയോട്ടിയുടെ വലിപ്പവും ഏതാണ്ട് നമ്മുടേതുപോലെ യായിരിക്കും .
പക്ഷെ, തലയോട്ടിയുടെ ഉള്ളറ ഉയരം കുറഞ്ഞതും തുടയെല്ലും കൈമുട്ടിനു മുകളിലേക്കും താഴത്തേക്കുമുള്ള എല്ലുകളും വളവുള്ളതാണ്.പില്ക്കാല പ്രാചീന ശിലായുഗങ്ങളിൽ അദ്ധ്വാനം വികസിക്കുകയും ഉപകരണങ്ങൾ മെച്ചപ്പെടുകയും ചെയ്തതോടെ പ്രാകൃതമായ ഈ നിയാണ്ടർത്താൾ മനുഷ്യരുടേ കൂട്ടം ക്രോമഞ്ഞോൻ (Cro-Magnon) മനുഷ്യരുടെ പ്രാകൃത സമുദായത്തിന്നു വഴിമാറിക്കൊടുത്തു.കായികമായി ഇവർ അടുത്ത കാലത്തെ മനുഷ്യനിൽ നിന്നും വളരെ വ്യത്യസ്ഥമായിരുന്നില്ല;അവർക്ക് ഏറ്റവും ലളിതമായ തരത്തിലുള്ള ബുദ്ധിശക്തിയും ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഒരു ജന്തുവിന്റെ ജീവിതക്രമവും ശീലങ്ങളും മാനസികതയും നിർണ്ണയിക്കപ്പെടുന്നത് പ്രകൃതിസാഹചര്യങ്ങളാലാണ്;അതായത് അതിന്റേതന്നെ പ്രകൃതവും അത് ജീവിക്കുന്ന ചുറ്റുപാടുകളുമാണ് ഇത് നിർണ്ണയിക്കുന്നത്.
പക്ഷെ, മനുഷ്യൻ ഒരു സാമൂഹ്യ ജീവിയാണ്.അവന്റെ ജീവിതക്രമവും പ്രവർത്തനവും മാനസികതയും ഏതാണ്ട് പൂർണ്ണമായും നിർണ്ണയിക്കപ്പെടുന്നത് അവൻ ജീവിക്കുന്ന സമുദായത്താൽ മാത്രമാണ്. അദ്ധ്വാനത്തിന്റേയും സമുദായത്തുന്റേയും മാനവ മാനസികതയുടേയും(ബോധം) ആവിർഭാവത്തോടൊപ്പംതന്നെ മസ്തിഷ്ലത്തിന്റേയും നാഡീവ്യൂഹത്തിന്റേയും പൊതുവിലുള്ള ഘടനയിലും ധർമ്മത്തിലും സാരമായ മാറ്റങ്ങളും സംഭവിച്ചിരുന്നു.
മനുഷ്യനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഇവ രണ്ടിനും മൃഗങ്ങളിലില്ലാത്ത ചിലപ്രത്യേക ഗുണങ്ങളുണ്ട്. എങ്കിലും ഒരു ശിശുവിന്റെ നാഡീവ്യൂഹം ഒഴിച്ചുകൂടാനാവാത്ത താണെങ്കിൽ കൂടിയും ബോധത്തിനു അത് ഇനിയും പര്യാപ്തമല്ല. മനുഷ്യ സമുദായത്തിൽ നിന്ന് ഒറ്റപ്പെട്ടു ജീവിക്കുന്ന ഒരു ശിശുവിന്റെ മാനസികത ഒരു ജന്തുവുന്റേതിനേക്കാൾ മെച്ചപ്പെട്ടതായിരിക്കയില്ല;ആ കുട്ടി മറ്റാളുകളുമായി,സമുദായവുമായി ,ഇടപഴകുമ്പോൾ മാത്രമേ ഇത് ബോധമായി വളരുകയുള്ളു.

ഉപകരണങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്തി എടുക്കുകയും വൻ മൃഗങ്ങളെ കൊല്ലാൻ അവ ഉപയോഗപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യാൻ കൂട്ടായി പ്രവർത്തിക്കുകയും പുതിയ പുതിയ സംസൂചനകൾ പ്രചരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടത് പ്രാകൃത മനുഷ്യരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ആവശ്യമായി ത്തീർന്നു.യോജിച്ച പ്രവർത്തനത്തിന്ന് രണ്ടു ഗുണങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു
ഒറ്റപ്പെട്ട വ്യക്തികളുടെ കഴിവിനപ്പുറത്തുള്ള സംഗതികളും തന്മൂലം സാദ്ധ്യമായെന്ന് മാത്രമല്ല,വ്യക്തികൾ ഒറ്റക്കൊറ്റയ്ക്ക് ശേഖരിച്ച സംസൂചന എല്ലാവർക്കും ലഭ്യമാക്കുകയും ചെയ്തു.എന്നാൽ, എല്ലാവർക്കും ലഭ്യമാകണമെങ്കിൽ ഈ സംസൂചന എല്ലാവർക്കും മനസ്സിലാകുന്ന തരത്തിലുള്ള താകേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.
ഈ സംസൂചന വൈവിധ്യമാർന്നതാണെങ്കിൽ,അത് എത്തിക്കുന്നതിനുള്ള സിഗ്നലുകൾ ഈ പ്രതിഭാസങ്ങളുടെ വൈവിധ്യം എല്ലാവരേയും മനസ്സിലാക്കുന്നതോടൊപ്പം,സമുദായത്തിലെ എല്ലാ അംഗങ്ങളിലും ഒരേ പോലുള്ള പ്രതിചേഷ്ടകൾ ഉണ്ടാക്കത്തക്ക വണ്ണം അവയുടെ പൊതു സ്വഭാവങ്ങളും അവരെ ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്തുന്ന തരത്തിലുള്ളതാകേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. അപ്പോൾ അപ്രകാരമൊരു സിഗ്നൽ കൊണ്ട് അറിയിക്കേണ്ട സംസൂചന എന്തായിരിക്കണം ?
ഒരേപോലുള്ള സംഗതികളേപ്പറ്റി പല ആളുകൾക്ക് ഒരേ പോലുള്ള സംവേദന പ്രതിച്ഛായകളും സങ്കല്പങ്ങളും ഉണ്ടാവണമെങ്കിൽ അവരെല്ലാം ഈ സംഗതികൾ നിരീക്ഷിച്ച സാഹചര്യങ്ങൾ ഒരുപോലുള്ളതായിരിക്കണം. നിരീക്ഷണം നടത്തിയ സാഹചര്യങ്ങൾക്ക് കാര്യമായ വ്യത്യാസമുണ്ടെങ്കിൽ ഓരോ വ്യക്തികളുടെ സംവേദനപ്രതിച്ഛായകളും വ്യത്യസ്ഥമായിരിക്കും.ഒരേ വർഗ്ഗത്തിലുള്ള സാധനങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നതിനു ഒരു കൂട്ടായ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവർ ഉപയോഗിക്കുന്ന സിഗ്നൽ ഒന്നു തന്നെയായിരിക്കണമല്ലോ.
അതിനാൽ, ഒരു സിഗ്നലിലൂടെ അയക്കുന്ന സംസൂചന സവേദനപ്രതിച്ഛായ ആയിരിക്കില്ല. പ്രത്യുത ഒരു സാമാന്യ ആശയം ആയിരിക്കും.അപ്പോൾ ഈ സിഗ്നൽ ഒരു ആശയം പ്രകടമാക്കുന്ന വാക്ക് ആയിരിക്കണം .“ഓരോ വാക്കും(സംസാരം)...സാമാന്യവല്കരിക്കുന്നു”ലെനിൻ എഴുതുകയുണ്ടായി(ലെനിൻ ,സമാഹൃതകൃതികൾ,വാല്യം 38, പേജ് 274)

ഉദാഹരണത്തിനു,ഒരു വൃക്ഷത്തേക്കുറിച്ചുള്ള ധാരണയിൽ അതിന്റെ ഉയരം,വണ്ണം ,ആകൃതി ,ചില്ലകൾ കുത്തനെ മേല്പോട്ടോ ചരിഞ്ഞോ ഉള്ള നില്പ് ഇത്യാദികളേപ്പറ്റിയുള്ള യാതൊരു പരാമർശനവും ഉണ്ടാവില്ല.എനാൽ വലിപ്പവും ആകൃതിയും ചായ് വും ഒന്നും ഇല്ലാത്ത ഒരു വൃക്ഷത്തെ വിഭാവനം ചെയ്യാൻ ആവില്ല.
കാരണം ആരും അത് കണ്ടിട്ടുണ്ടാവില്ല.വൃക്ഷങ്ങൾക്ക് പൊതുവിലുള്ള സ്വഭാവ വിശേഷങ്ങൾ സ്പഷടമാക്കുന്ന ഒരു വാക്കിലൂടെയുള്ള സിഗ്നലിനു മാത്രമേ ആ ധാരണ സാദ്ധ്യമാക്കാൻ കഴിയൂ.ഭൗതികപ്രതിഭാസം-സിഗ്നൽ-കൂടാതെ ധാരണകളോ ആശയങ്ങളോ ഉണ്ടാവുക സാദ്ധ്യമായിരുന്നില്ല.
ഇവിടെ ഒരു സിഗ്നൽ എന്നു പറയുന്നത് കുറേ ശബ്ദങ്ങളുടെ സമാഹാരമാണ്,അതായത് ഭാഷയാണ്.“ഭാഷക്ക് ബോധത്തിന്റെത്രതന്നെ പഴക്കമുണ്ട്”(മാർക്സ് എംഗൽസ്“ജർമ്മൻ പ്രത്യായശാസ്ത്രം”പേജ് 41-42)

ഏറ്റവും വളർച്ച പ്രാപിച്ച ആൾക്കുരങ്ങിന് (ആന്ത്രപ്പോയിഡ്) പോലും ധാരണകൾ സാദ്ധ്യമല്ലെന്ന് ഈ ഉദാഹരണത്തിൽ നിന്ന് വ്യക്തമാകും;ഒരിടത്ത് കുറേ വാഴപ്പഴം വെച്ചിട്ടുണ്ട്.അതിനു ചുറ്റും മെഴുകുതിരികൾ കത്തിച്ചു വെച്ചിരിക്കുകയാണ്.ആ മെഴുകുതിരികൾ കെടുത്തിയിട്ട് വാഴപ്പഴം എങ്ങനെ എടുക്കാൻ പറ്റുമെന്ന് ആളുകൾ ചെയ്യുന്നത് കണ്ട് ഒരു ചിമ്പാൻസി പഠിച്ചു.പാത്രമെടുത്തു പൈപ്പു തുറന്ന് അതിൽ വെള്ളം നിറച്ചിട്ട് ആ വെള്ള മൊഴിച്ചാണ് അവൻ മെഴുകുതിരി കെടുത്തിയത്.
ഒരു ചങ്ങാടവും കഴുക്കോലുമുപയോഗിച്ച് ഒരു കുളത്തിന്റെ മറുകര എത്താനും അവൻ പഠിച്ചിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം അവനെ കൊണ്ടു ചെന്നപ്പോൾ കരയോട് തൊട്ട് ഒരു ചങ്ങാടവും അതിലൊരു കഴുക്കോലും ഉണ്ടായിരുന്നു.കുളത്തിന്റെ നടുക്ക് മറ്റൊരു ചങ്ങാടത്തിൽ കുറേ വാഴപ്പഴവും വെച്ചിരുന്നു.പഴത്തിനു ചുറ്റും മെഴുകു തിരികൾ കത്തിച്ചു വെച്ചിരുന്നു. തൊട്ടടുത്ത് വെള്ളം എടുക്കാനുള്ള പാത്രവും.ആ ചിമ്പാൻസി ആദ്യത്തെ ചങ്ങാടത്തിൽ കയറി കുളത്തിന്റെ നടുക്കുള്ള മറ്റേ ചങ്ങാടത്തിൽ എത്തി. അതിൽ നിന്ന് വെള്ളം എടുക്കാനുള്ള പാത്രവും കൊണ്ട് അവൻ ഇക്കരയിലേക്ക് മടങ്ങി. തൊട്ടടുത്തുള്ള പൈപ്പിൽ ചെന്ന് പാത്രത്തിൽ വെള്ളവും എടുത്തുകൊണ്ട് വന്നു അവൻ ആ വെള്ളം ഒഴിച്ചു മെഴുകുതിരികൾ കെടുത്താനായി കുളത്തിന്റെ നടുക്കുള്ള ചങ്ങാടത്തിലേക്ക് പാഞ്ഞു.
പൈപ്പിൽ നിന്നു വരുന്ന വെള്ളവും കുളത്തിലെ വെള്ളവും ഒന്നാണെന്നു കാണാൻ, വെള്ളത്തേപ്പറ്റി പൊതുവിൽ ഒരു പ്രതിച്ഛായ മനസ്സിൽ പതിക്കാൻ ,അവനു കഴിവില്ലെന്ന് ഇതിൽ നിന്ന് തെളിയുന്നുണ്ടല്ലോ.എന്നാൽ ,പൈപ്പിൽനിന്നു വരുന്നതും കുളത്തിൽ കിടക്കുന്നതും മാനത്തുനിന്ന് മഴപെയ്തുണ്ടാകുന്നതും എല്ലാം വിവരിക്കുന്നതിനു ഒരൊറ്റ വാക്ക് ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ അഞ്ചുവയസ്സായ ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിക്ക്പോലും വെള്ളത്തേപ്പറ്റിയുള്ള ഒരു ധാരണ ഉണ്ടാകുന്നുണ്ട്.

മനുഷ്യന്റെ ബോധവും മൃഗങ്ങളുടെ മാനസികതയും തമ്മിൽ വേർതിരിച്ചു നിർത്തുന്ന ഒരു പ്രധാന സംഗതി മനുഷ്യന്റെ ചിന്താ ശക്തിയാണ്.
സ്വന്തം ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റാൻ പറ്റുന്ന എന്തെല്ലാം കാര്യങ്ങൾ ചുറ്റുപാടുകളിലുണ്ടൊ,അതെല്ലാം മാത്രമേ ഒരു ജന്തു ശ്രദ്ധിക്കുന്നുള്ളു.വസ്തുക്കൾ തമ്മിലുള്ള പരസ്പരകരണം മനസ്സിലാക്കാൻ, അതായത്, ഈ പരസ്പരകരണങ്ങൾക്ക് നിദാനമായ നിയമങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ, അതിനു കഴിവില്ല.
മനുഷ്യന്റെ സ്ഥിതി തികച്ചും വ്യത്യസ്തമാണ്.ഉടനടി ആഹരിക്കാൻ പറ്റാത്ത (ഉദാഹരണത്തിനു ഒരു കല്ല്) ഒരു വസ്തു വേറൊരു വേറൊരു വസ്തുവിൽ പ്രയോഗിച്ച് മൂന്നാമതോരു വസ്തു,ഒരു ഉപകരണം - അതുകൊണ്ടും ഉടനടി ജീവിതാവശ്യങ്ങൾ ഒന്നും നടത്താൻ പറ്റുമായിരുന്നില്ല - ഉണ്ടാക്കാൻ അവന്റെ മുൻ ഗാമിക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നു.ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള കല്ലുകൊണ്ട് ഈ ഉപകരണം ഉണ്ടാക്കാനും പറ്റുകയില്ലല്ലോ.
അതിനു നല്ല ഈടുള്ള കല്ലുതന്നെ വേണം.വഴങ്ങുന്ന തരത്തിലുള്ളതായിരിക്കണം അത്,ഏത് കല്ലുകൊണ്ടാണോ ഈ ഉപകരണം നിർമ്മിക്കുന്നത് അതും പ്രത്യേക രീതിയിലുള്ള തായിരിക്കണം.ഉപകരണത്തിനു ഒരു നിശ്ചിത ആകൃതിയും ആവശ്യമാണ്.തോന്നിയതു പോലെ ഉണ്ടാക്കിയതും ഏതെങ്കിലും ആകൃതിയോടുകൂടിയതുമായ ഒരു ഉപകരണം ഒന്നിനും കൊള്ളില്ല.
അതുപോലെ ഒരു ജന്തുവിനെ കൊല്ലണമെങ്കിൽ ആ ഉപകരണം പ്രയോഗിക്കേണ്ട ഒരു രീതിയുമുണ്ട് ഈ വിധത്തിൽ ഈ പ്രവൃത്തികൾ ഓരോന്നും ഒന്നിനോന്നോട് ഒരു നിശ്ചിത രൂപത്തിൽ കൊളുത്തിയിട്ടുള്ള ഒരു ശൃംഖലപോലെയാണ്.നമ്മുടെ മുൻ ഗാമികൾക്ക് അവരുടെ കാര്യങ്ങൾ നടത്തിക്കൊണ്ടു പോകുന്നതിനു ഈ പരസ്പരാന്വയങ്ങളേയും ബന്ധങ്ങളേയും പറ്റി മനസ്സിലാകേണ്ടത് ആവശ്യമായിരുന്നു.
ഇതെല്ലാം മനസ്സിൽ ശരിയായി പ്രതിഫലിപ്പിക്കേണ്ടതും ആവശ്യമായിരുന്നു. കോടാനുകോടി വർഷങ്ങൾക്കിടയിൽ ഫലപ്രദവും അല്ലാത്തതുമായ പ്രവൃത്തികൾ കോടാനുകോടി പ്രാവശ്യം ആവർത്തിക്കപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വസ്തുക്കൾ പ്രകൃതിയിലേതു വിധമാണോ അതേ വിധത്തിൽ അവയുടെ പ്രതിഫലനങ്ങളെ ബന്ധപ്പെടുത്തികാണുന്ന ഒരു ശീലം മനുഷ്യനിൽ ക്രമേണയായി രൂപം കൊള്ളാം തുടങ്ങി.
ഒറ്റപ്പെട്ട പ്രതിഭാസങ്ങളേക്കുറിച്ച് മാത്രമുള്ളതായിരുന്നില്ല ഈ ശീലം .എല്ലായിടത്തും എല്ലായ്പ്പോഴുമുണ്ടാകുന്ന സംഗതികളും ഇതിൽ പെട്ടിരുന്നു.ഉദാഹരണത്തിനു“ഒരു വസ്തു മറ്റൊന്നിനേക്കാൾ കടുപ്പം കൂടിയതാണെന്നും വെക്കുക.അങ്ങിനേ വരുമ്പോൾ ആദ്യത്തേത് മൂന്നാമത്തേതിനേക്കാൾ കടുപ്പം കൂടിയതാണെ”ന്നു സ്പഷ്ടം.അല്ലെങ്കിൽ, “ ഒരു വസ്തു വേറൊന്നിനുള്ളിലാണെന്നും, അത് മൂന്നാമതൊന്നിന്റെ അകത്താണെന്നും വെക്കുക അപ്പോൾ ആദ്യത്തേത് മൂന്നാമത്തേതിന്റേയും ഉള്ളിലാണ് ” അങ്ങിനെ ജ്ഞാതമായതിൽനിന്ന് അജ്ഞാതവും,നിരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞതിൽ നിന്ന് നിരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്തതും,ഉള്ളതിൽ നിന്ന് വരാനിരിക്കുന്നതും നിരൂപിച്ച് മനസ്സിലാക്കാൻ മനുഷ്യൻ പഠിച്ചു.
അദ്ധ്വാനത്തിൽ നിന്ന് ഉടലെടുത്ത ഈ കഴിവിൽ നിന്ന് നമ്മുടെ പൂർവ്വികർ ഇപ്രകാരം യുക്തിവാദം നടത്തി;ഒരു തരം കല്ല് മറ്റോരുതരം കല്ലിന്റെ പുറത്ത് പ്രയോഗിച്ചാൽ കിട്ടുന്ന സാധനം ഒരു നിശ്ചിതരീതിയിൽ ഉപയോഗിച്ചാൽ തനിക്ക് ഒരു നിശ്ചിത മൃഗത്തെ കൊല്ലാൻ കഴിയും.

ജന്തുക്കൾക്ക് അവരുടെ സാഹചര്യങ്ങളുമായി ഒത്തിണങ്ങി പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയും. അതുവഴി അവ ഈ സാഹചര്യങ്ങളെ സ്വാധീനിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് തീർച്ചയാണ്.
ആസ്ത്രേലിയയുടെ വടക്കു കിഴക്കേതീരത്തുള്ള ഗ്രേറ്റ് ബരിയർ റീഫ് എന്ന പാറക്കെട്ടുകളുടെ 350 ചതു,കിലോമീറ്റർ വരുന്ന ഒരു ഭാഗം മുഴുവൻ 1966-നും 1969-നുമിടയിൽ ഉഡുപ്പുറ്റു (starfish) എന്നു പേരുള്ള ജീവികൾ നശിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞത്
ഇതിനൊരു ഉദാഹരണം മാത്രമാണ്. എന്നാൽ ഇത്തരം മാറ്റങ്ങൾ മനപ്പൂർവ്വം ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുള്ളതല്ല; പലപ്പോഴും ഈ മാറ്റം വരുത്തിയ ജീവികൾക്ക് തന്നെ അത് ഉപദ്രവമാകുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
നേരെമറിച്ച് മനുഷ്യന്റെ പ്രവർത്തനം ,അദ്ധ്വാനം.പ്രകൃതിയെ തന്റെ സ്വന്തം ആവശ്യങ്ങൾക്ക് ഉപയുക്തമാക്കത്തക്ക വണ്ണം സംഗതികളെയാകെ മാറ്റിമറിച്ചുകൊണ്ട് പ്രകൃതിയെ തനിക്കനുകൂലമാക്കി പുനസംവിധാനം ചെയ്യുന്ന തരത്തിലുള്ളതാണ്.
അവബോധങ്ങളും സങ്കല്പങ്ങളും ഗണ്യമായി പുതുക്കി ,ധാരണകൾക്ക്,നിഗമനങ്ങൾക്ക്, ചുരുക്കത്തിൽ ആശയങ്ങൾക്ക്,രൂപം നല്കികൊണ്ടാണ്,ഇതല്ലാം മനസ്സിൽ പ്രതിഫലിക്കപ്പെട്ടത്.
എന്നുപറഞ്ഞാൽ ,മനുഷ്യന്റെ ബോധത്തെ ജന്തുക്കളുടെ മാനസികയിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ചു നിർത്തുന്ന സംഗതി,അതായത് ചിന്ത, അദ്ധ്വാനത്തിന്റേയുംഭാഷയുടേയും സഹായത്തോടെ ഉടലെടുത്തിട്ടുള്ളതാണ്. ജന്തുക്കളുടെ പ്രവർത്തനത്തിൽ നിന്ന് വിഭിന്നമായി, മനുഷ്യാദ്ധ്വാനത്തിൽ ഒരു പുതിയവസ്തുവിന്റെ ,ഒരു ഉപകരണത്തിന്റെ,സൃഷ്ടിക്ക് മുമ്പായി അവന്റെ മനസ്സിൽ അതിന്റെ ഒരു പ്രതിച്ചായ ഉണ്ടാകുന്നുണ്ട്.
ഇന്ദ്രിയാവബോധങ്ങളുടേയും സങ്കല്പങ്ങളുടേയും പരസ്പരബന്ധത്തെ മാത്രം അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തി അപ്രകാരമൊരു പ്രതിച്ഛായ രൂപീകരിക്കുന്നത് അസാദ്ധ്യവുമാണ്.എന്തെന്നാൽ അത്തരം പ്രതിച്ഛായകൾ മുമ്പ് കണ്ടിട്ടുള്ള വസ്തുക്കളെയല്ലാതെ മറ്റൊന്നിനേയും പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നില്ല.ഒരു പുതിയ ഉപകരണമാകട്ടെ മുമ്പ് കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു വസ്തുവുമാണ്.

ജന്തുക്കൾ ഒരു തലമുറയിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു തലമുറയിലേക്ക് ഉപയോഗപ്രദമായ സംസൂചന കൈമാറുന്നത് ജീനെറ്റിക്ക് കോഡിൽ അതുൾപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട്,അതായത് ആനുവംശീകതയിലൂടെ,ജീവശാസ്ത്രപരമായി മാത്രമാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് മനുഷ്യനൊഴിച്ചുള്ള ജന്തുജാതികളുടെ പരിണാമത്തിൽ ഇത്രകാലതാമസമുണ്ടായത്.
മാനവസമുദായത്തിലാകട്ടെ,ഭാഷയുടേ സഹായത്തോടെയാണ് തലമുറ തലമുറകളായി സംസൂചന കൈമാറപ്പെടുന്നത്.ഉപകരണങ്ങളിലും ഭൗതികവും ആദ്ധ്യാത്മികവുമായ സംസ്കാരത്തിന്റെ മറ്റു വസ്തുക്കളുമായി ഇതിന് വസ്തു നിഷ്ഠത നല്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.ഇതെല്ലാം തന്നെ പുരോഗതിയെ വൻ തോതിൽ ത്വരിതമാക്കുന്നു.

( അടുത്ത പോസ്റ്റിൽ ഇതിന്റെ 5 - ആം ഭാഗമായ “ബോധത്തിന്റെ കർത്താവും കർമ്മവും” )

പരിഭാഷ :- എം എസ് രാജേന്ദ്രൻ.

3,ഉത്തേചനശീലതയിൽ നിന്ന് മാനസികപ്രവർത്തനത്തിലേക്ക്.

ഒരു ജീവ വസ്തുവിന്റെ സവിശേഷത മറ്റെല്ലാറ്റിലുമുപരിയായി അതിന്റെ ചയാപചയപ്രക്രിയയാണ്;അതായത് ചുറ്റുപാടുകളുമായി പദാർത്ഥത്തെ അനുസ്യൂതമായി പരസ്പരം കൈമാറൽ.“അതിജീവനശക്തി”യാണ് അതിന്റെ മറ്റൊരു സവിശേഷത.
എന്നുപറഞ്ഞാൽ,സ്വന്തം അതിജീവനത്തിനുള്ള സാദ്ധ്യത വർദ്ധിക്കുമാറ് ബാഹ്യസ്വാധീനങ്ങളോട് പ്രതികരണം നടത്താൻ ഒരു ജീവവസ്തുവിനുള്ള കഴിവാണ് ഇവിടെ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. അവസാനമായി,എല്ലാ ജീവ വസ്തുക്കൾക്കും വളർച്ചയും പ്രത്യു ല്പാദനശേഷിയുമുണ്ട്.

എല്ലാ ഭൗതികവ്യവസ്ഥകളും സങ്കീർണ്ണരൂപങ്ങളോടുകൂടിയ ചലനത്തിൽ നിന്ന്
കണികകളുടെ ലളിതവും അവ്യവസ്ഥിതവുമായ താപചലനത്തിലേക്ക് വികസിച്ചുകൊണ്ട്
കൂടുതൽ അവ്യവസ്ഥയിലേക്ക് നീങ്ങുന്ന പ്രവണതയുടെ നിയമത്തേപറ്റി
ഇവിടെ ഇതിനുമുമ്പ് പരാമർശിച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ.
അതേസമയം തന്നെ വ്യവസ്ഥ നിലനില്ക്കുകയോ മെച്ചപ്പെടുകയോ ചെയ്യുന്നുണ്ടെന്നാണ്
ജീവല്പ്രക്രിയകൾ തെളിയിക്കുന്നത്.
വളർച്ചപ്രാപിച്ച ഒരു ജന്തുവിന്റെ പ്രതികരണം ഈയിടെ പിറന്ന ഒന്നിനേക്കാൾ കൂടുതൽ വ്യവസ്ഥാപിതമാണ്.
വളരെക്കാലം മുമ്പ് നാമാവശേഷമായിട്ടുള്ള ജീവികളെ അപേക്ഷിച്ച് പില്കാല ജന്തുജാതികൾ സാധാരണഗതിയിൽ കൂടുതൽ സംഘടിതമായിട്ടുള്ളതാണ്.
പ്രതിഫലനത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ജീവവസ്തുക്കളുടെ അതിജീവനശേഷി വളരെ പ്രാധാന്യമുള്ള ഒന്നാണ്.
എല്ലാത്തരം ജീവികൾക്കും ആവശ്യമായ ഒരു പ്രധാന ഉപാധി ഇതാണ്.
ഇരുളടഞ്ഞ ഒരു നിലവറയുടെ ഭിത്തിയിലുള്ള സുഷിരത്തിലൂടെ ഒരു പ്രകാശരശ്മി ആ നിലവറയിൽ മുളച്ചു വരുന്ന ഒരു ചെടിയിൽ പതിയുമ്പോൾ അതിന്റെ തണ്ട് പ്രകാശരശ്മി കടന്നു വരുന്ന ഭാഗത്തേക്ക് വളരും:
കാരണം, ആ രശ്മി യാണ് അതിന്റെ വളർച്ചക്കു വേണ്ടുന്ന കാരബൺ നേടാൻ അതിനെ സഹായിക്കുന്നത്.
വേരുകൾക്ക് പ്രതിബന്ധത്തെ നേരിടേണ്ടി വരുമ്പോൾ, അതിനെ മറികടക്കാൻ അവ ചുരുണ്ടു കൂടുന്നു.
ബാഹ്യമായ സ്വാധീനങ്ങളോടുള്ള സസ്യങ്ങളുടെ പ്രതികരണം വളരെ സാവധാനത്തിലാണ്.
എന്നാൽ ഇത് എല്ലായ്പോഴും അങ്ങിനെ ആയിക്കൊള്ളണമെന്നില്ല.
ഉദാഹരണത്തിന്ന്,ഒരു മത്തച്ചെടിയുടെ വള്ളി എവിടെയെങ്കിലും മുട്ടിയാൽ അഞ്ചുമിനിറ്റിനകം അതു ചുരുളാൻ തുടങ്ങും ;ഇരുപതുമിനിറ്റിനകം അതു പൂർണ്ണമായും ചുരുണ്ടിരിക്കും.
കീടഭോജികളായ ചെടികളുടെ പ്രതികരണം ഇതിലും വേഗത്തിലാണ്.
അമീബ,ഇൻഫ്യുസോറിയ തുടങ്ങിയ ഏറ്റവും താഴെക്കിടയിലുള്ള ഏകകോശജീവികൾ ചില ബാഹ്യ ഉദ്ദീപനങ്ങളോട് വളരെ വേഗത്തിലുള്ള പ്രതികരണം കാണിക്കുന്നുണ്ട്.

ഉത്തേജനശീലത - ജീവനുള്ളതും മരിച്ചതുമായ വസ്തുക്കളെ തമ്മിൽ വേർതിരിക്കുന്ന ഒരു ഗുണവിശേഷമാണിത്;
ഒരു വസ്തുവിനെ അതിന്റെ അതിജീവനത്തിന്ന് സഹായിക്കുന്ന തരത്തിൽ ചുറ്റുപാടുകളോട് പ്രതികരണം നടത്താനുള്ള
ഒരു വസ്തുവിന്റെ കഴിവാണിത് - ജീവ വസ്തുവിന്റെ ശരീര ഘടനയെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു . ഉത്തേജിക്കപ്പെടുമ്പോൾ 1)ജീവനോടെ നിലനില്കാനുള്ള സാദ്ധ്യത കൂട്ടുകയോ കുറക്കുകയോ ചെയ്യുന്ന ബാഹ്യപ്രതിഭാസങ്ങളുടെ സ്വഭാവ സവിശേഷതകൾ പ്രതിഫലിക്കുകയും
2)ആത്മരക്ഷക്ക് അത്യാവശ്യമായ പ്രതികരണം നടത്താൻ സഹായിക്കുന്ന വിധത്തിൽ
പ്രതിഫലനങ്ങളെ ആന്തരിക ഊർജ്ജ - രാസപ്രക്രിയകളാക്കി മാറ്റുകയും ചെയ്യാൻ പറ്റുന്ന തരത്തിലുള്ളതാണ് ഈ ശരീരഘടന. പ്രാകൃതികനിർധാരണപ്രക്രിയക്കിടയിലാണ് ജീവവസ്തുക്കളുടെ ഈ സ്വഭാവഗുണം ഉരുത്തിരിഞ്ഞത്.
ചുറ്റുപാടുകളോടുള്ള പ്രതികരണം അവയുടെ പരിരക്ഷണത്തിന്ന് ഉതകുന്ന രീതിയിൽ ശരീരം ഘടിപ്പിക്കപ്പെട്ട ജീവികൾ ജീവിക്കുകയും വംശാഭിവൃദ്ധി നടത്തുകയും ചെയ്തു.
അങ്ങിനെയുള്ള പ്രതികരണം സാദ്ധ്യമല്ലാത്തവയെല്ലാം ചത്തു മണ്ണടിയുകയും ചെയ്തു.
ഈ വിധത്തിൽ നോക്കുമ്പോൾ ഒരു ജീവവസ്തുവിന്റെ ശരീരഘടന ഒരുവിധത്തിൽ അത് ജീവിക്കുന്ന സാഹചര്യങ്ങളുടെ പ്രതിഫലനമാണ്.

വ്യത്യസ്ത ഉദ്ദീപനങ്ങളാൽ ജീവികളിൽ ഉണ്ടാക്കപ്പെടുന്ന രാസക്രിയകളാണ്
സസ്യങ്ങളിലും ഏറ്റവും താഴേക്കിടയിലുള്ള ജന്തുക്കളിലുമുള്ള ബാഹ്യമായ ഉദ്ദീപനങ്ങളെ പ്രതിചേഷ്ടകളാക്കി മാറ്റുന്ന ക്രിയാവിധി (ഉത്തേജനശീലത) ക്ക് അടിസ്ഥാനം.
ഉദാഹരണത്തിന്ന്,ഈച്ചക്കെണി (Dionaea muscipula ) എന്നചെടിയിൽ കുറേ ഉദ്ദീപനങ്ങൾ ഏല്പിച്ചാൽ
അതിലുണ്ടാകുന്ന രാസക്രിയകളും തദനുസൃതമായ അംഗചലനങ്ങളും എന്തെന്ന് നമുക്ക് പരിശോധിക്കാം.
ഈ ചെടിയുടെ ഏതെങ്കിലുമൊരു ഇലയിൽ ഒരു ഈച്ച വന്നിരുന്നാൽ ഉടൻ അതിൽ ഒരു രാസക്രിയ ആരംഭിക്കുന്നു.
തല്ഫ്അലമായി ഈ ഇല ചുരുണ്ടുകൂടുന്നു.
അപ്പോൾ രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഈച്ച കാണിക്കുന്ന വെപ്രാളങ്ങൾക്കനുസരിച്ച്
ചെടിയിൽ മറ്റൊരു രാസക്രിയ തുടങ്ങുന്നു.
തല്ഫലമായി ഇലയുടെ രണ്ടു അരികുകൾ കൂടിയോജിച്ച് ഈച്ചയെ അതിലിട്ട് ഞെരുക്കുന്നു.
ഈച്ചയുടെ പ്രാണവെപ്രാളങ്ങൾ വർദ്ധിക്കുമ്പോൾ
ഇലയുടെ മേല്ഭാഗത്തുള്ള കൊച്ചു കൊച്ചു മുള്ളുകളിൽ നിന്ന് ഒരു തരം ദഹനദ്രവം സ്രവിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു.
ആ ഈച്ച അപ്പോൾ അതിൽ അരഞ്ഞുപോവുകയും അതിന്റെ പോഷക വസ്തുക്കൾ ഇല വലിച്ചെടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
രണ്ടു സംഭവപരമ്പരകളാണ് ഇതിൽ അന്തർഭവിച്ചിട്ടുള്ളത്.
ഉദ്ദീപനങ്ങളുടെ ഒരു പരമ്പരയും തദനുസൃതമായ രാസക്രിയകളുടെ ഒരു പരമ്പരയും.
കോടാനുകോടി പ്രാവശ്യം ആവർത്തിക്കപ്പെട്ടു കഴിയുന്നതോടെ,പ്രസ്തുത ക്രിയകൾക്ക് കാരണഭൂതമായിട്ടുള്ള ബന്ധങ്ങളെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന തരത്തിൽ ഈ രണ്ട് സംഭവ പരമ്പരകളും തമ്മിൽ ഒരു കെട്ടുപാട് ഉണ്ടാകുന്നു.
ഇല ചുരുണ്ടുകൂടുന്നതുന്ന് കാരണമായ രാസക്രിയതന്നെ, ഇലയുടെ രണ്ടു അരികുകളിലും തമ്മിൽ കൂട്ടി മുട്ടി ഈച്ചയെ കുടുക്കുന്ന രാസക്രിയയെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു;
ഇത് ദഹനദ്രവത്തെ സ്രവിപ്പിക്കുന്ന രാസക്രിയക്കും തുടക്കമിടുന്നു.
എൻസൈമുകളാൽ(പ്രോട്ടീനുകളാൽ) ഈ ക്രിയകൾ കൂടുതൽ ത്വരിതമാകുന്നതിനാൽ ഉദ്ദീപനങ്ങളേക്കാൾ എത്രയോ കൂടുതൽ വേഗത്തിൽ ഇവ ഒന്നിനു പുറകെ ഒന്നായി സംഭവിക്കുന്നു.
തല്ഫലമായി,ആദ്യത്തെ ഉദ്ദീപനത്തെ തുടർന്നുതന്നെ (ഈച്ച ഇലയിൽ വന്നിരിക്കുന്നത്)സസ്യത്തിന്റെ മൂന്ന് പ്രതിചേഷ്ടകളും(ഇല ചുരുണ്ടു കൂടുകയും,അരിക്കുകൾ തമ്മിൽ ചേരുകയും ദഹനദ്രവം സ്രവിക്കുകയും) ഒന്നായി നടക്കുന്നു,
ആദ്യത്തെ ഉദ്ദീപനം പുറകെ വരാനിരിക്കുന്ന രണ്ടെണ്ണത്തിന്റെ ഒരു സിഗ്നൽ പോലെയാണ്.
അത് മനസ്സിലാക്കുന്ന ചെടി മുൻ കൂട്ടിതന്നെ രണ്ട് പ്രതിചേഷ്ടകളും നടത്തുന്നു..
ഒരു അമീബയുടെ അടുക്കൽ നിന്ന് അതിന്റെ ഇര രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ
അതിന്റെ പെരുമാറ്റവും ഏതണ്ടിതുപോലെ തന്നെയാണ്.

ഉല്പ്രേരകങ്ങ (catalysts) ളായി വർത്തിക്കുന്ന പല പ്രോട്ടീനുകളും ജീവ വസ്തുക്കളിലെ രാസക്രിയകളെ കോടാനുകോടിമടങ്ങ് ത്വരിതപ്പെടുത്തുന്നതിനാൽ,
ജീവവസ്തുക്കളിൽ രാസക്രിയാപരമ്പരകൾ ഉണ്ടാകുന്നതിന്റെ വേഗതയും ചുറ്റുപാടുകളിൽ മാറ്റങ്ങൾ - ഈ ക്രിയകളിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്ന മാറ്റങ്ങൾ - ഉണ്ടാക്കുന്നതിന്റെ വേഗതയും തമ്മിലുള്ള ഭീമമായ വ്യത്യാസം സസ്യങ്ങളുടേയും ജന്തുക്കളുടേയും ജീവിതത്തിൽ വ്ളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട പങ്കു വഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് സ്പഷ്ടമാണ്.
ഉയർന്ന ജൈവഘടനയുള്ള ജന്തുക്കളിൽ ബാഹ്യപ്രതിഭാസങ്ങളെ കൂടുതൽ കൂടുതൽ മുൻ കൂട്ടികാണാൻ സഹായിക്കുന്ന ഒരു വിശേഷാൽ ടിഷ്യു വളർച്ചപ്രാപിക്കുന്നു.
ഇതിനേയാണ് നാഡീവ്യൂഹം (nervous system) എന്നു പറയുന്നത്.
നാഡീവ്യൂഹത്തിലൂടെ മുൻ കൂട്ടി കണ്ടുകൊണ്ടുള്ള പ്രതിഫലനത്തെ പ്രതിവർത്തം (reflex) എന്നും പറയുന്നു.
ഇതേപ്പറ്റി കൂടുതലായി പിന്നാലെ പ്രതിപാദിക്കുന്നതാണ്.
ഇവിടെ ഒരു സംഗതിമാത്രമേ രേഖപ്പെടുത്താനുദ്ദേശമുള്ളു.
മനുഷ്യനു മാത്രമല്ല ,(മുമ്പ് പ്രസ്താവിച്ചത് പോലെ)ഏറ്റവും താണ നിലവാരത്തിലുള്ള ജന്തുക്കൾക്കും സസ്യങ്ങൾക്കും കൂടി ,
ഉള്ള വസ്തുക്കളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വരാനിരിക്കുന്ന മാറ്റങ്ങളെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കാൻ കഴിയുമെന്നതിന്ന്
ആധുനികശാസ്ത്രം വേണ്ടത്ര തെളിവുകൾ നല്കിയുട്ടുണ്ടെന്നതാണ് ഈ സംഗതി.

ഇപ്രകാരം ആവിർഭവിക്കുകയും പ്രേക്ഷണം ചെയ്യപ്പെടുകയും സംഭരിക്കപ്പെടുകയും സംസ്കരിക്കപ്പെടുകയും വീണ്ടെടുക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രതിഫലനങ്ങളെയാണ് സംസൂചന എന്നു പറയുന്നത്.
പ്രതിബിംബിതമായ വസ്തുവിലുള്ള ക്രമ (order) ത്തിന്റെ അളവിനെ പകർത്തുന്ന പ്രതിഫലകവസ്തുവിലുള്ള ക്രമത്തിന്റെ അളവാണ് സംസൂചന ഇതില്‍ രണ്ടാമത് പറഞ്ഞത് സം സൂചനാ വാഹകനും ആദ്യത്തേത് സംസൂചനയുടെ ഉറവിടവും ആണ്.
ഈ സംസൂചനയാണ് നിയന്ത്രണപ്രക്രിയയിൽ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നതും.
ഓരോ ജീവവസ്തുവും ഒരു സ്വയം നിയന്ത്രകവ്യവസ്ഥ ആയതിനാൽ ഇവിടെ പ്രതിഫലനം എന്നു പറയുന്നത്
സംസൂചനയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.
സ്വയം നിയന്ത്രണ മില്ലാത്ത അജൈവ വ്യവസ്തകളെപ്പറ്റി ഇങ്ങണെ പറയാനാവില്ല.
ഒരു ജീവവസ്തുവിന്റെ നിയന്ത്രിതമായ ഭാഗത്തുനിന്ന് - ചുറ്റുപാടുകളുമായി ഏറ്റവുമടുത്ത സമ്പർക്കമുള്ളതും ചുറ്റുപാടുകളിൽ നിന്ന് ഉദ്ദീപനങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നതും
ഈ ഭാഗത്തിനാണ്-നിയന്ത്രിതഭാഗത്തേക്ക്-സംസൂചന സംഭരിക്കപ്പെടുന്നതും അതിജീവിക്കണമെങ്കിൽ ബാഹ്യമായ ഉദ്ദീപനത്തോട് ഏതുതരത്തിലുള്ള പ്രതിചേഷ്ട കാണിക്കണമെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള മാറ്റമായി ഈ സംസൂചന രൂപാന്തരപ്പെടുന്നതും ഇവിടേയാണ്-സംസൂചന പ്രേക്ഷണം ചെയ്യപ്പെടുന്നു.
അപ്പോൾ ഈ പുതിയ സംസൂചന നിയന്ത്രിതഭാഗത്തു നിന്ന് നിയന്ത്രിതഭാഗത്തേക്ക് പ്രേക്ഷണം ചെയ്യപ്പെടുന്നു.
ചുറ്റുപാടുകളുമായി നേരിട്ട് സമ്പർക്കം ഈ ഭാഗത്തിനായതിനാൽ അത് ഉദ്ദീപനത്തിനു നേരെ പ്രതികരണം നടത്തുന്നു.
സംസൂചന ഒരു ജീവവസ്തുവിനുള്ളിൽ ചംക്രമണം നടത്തുന്നു വെന്ന് മാത്രമല്ല,
തലമുറയിൽ നിന്ന് തലമുറയിലേക്ക് അത് കൈമാറ്റംചെയ്യപ്പെടുകയും
ഈ വിധത്തിൽ ഗുണവിശേഷങ്ങളുടെ പരമ്പരാഗതമായ കൈമാറ്റത്തിന് ഉറപ്പു വരുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.

വംശപാരമ്പര്യം (ആനുവംശീകത) തന്മാത്രകളിലൂടെ - അവചേർന്നുള്ളതാണല്ലോ ജീവകോശങ്ങൾ - പ്രാവർത്തികമാകുന്നു എന്നതാണ് ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ശാസ്ത്രീയ കണ്ടുപിടുത്തം.

പ്രാകൃതികനിർദ്ധാരണ കൂടാതെ,അങ്ങിനെ ആനുവംശീകത കൂടാതെ - ഇതാകട്ടെ സംസൂചനാപ്രേക്ഷണത്തെ (പ്രതിഫലനത്തെ) ആശ്രയിച്ചാണിരിക്കുന്നത് - സസ്യങ്ങളുടേയും ജന്തുക്കളുടേയും ആവിർഭാവമോ വികാസമോ സാദ്ധ്യമല്ലെന്നിരിക്കെ ,സ്പീഷിസിന്റെ വികാസം ജീവസാസ്ത്രപരമായ പ്രതിഫലനപ്രക്രിയയെ മാത്രം ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്ന് പറയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

സസ്യങ്ങളിലും വൈറസുകളിലും ഏറ്റവും താഴത്തെ തട്ടിലുള്ള ഏകകോശജീവികളിലും പ്രതിഫലനത്തിന്റെ കൂടെ സംവേദനം ഉണ്ടാകുമെന്ന് - അപ്പോൾപ്പിന്നെ വികാരത്തിന്റെ കാര്യം പറയുകയേ വേണ്ടല്ലൊ - സങ്കല്പ്പിക്കാൻ യാതൊരു ന്യായവും കാണുന്നില്ല.
അവയിൽ കാണുന്നത് ഉത്തേജനശീലതമാത്രമാണ്.
ഏറ്റവും പ്രാകൃതമായ തരത്തിലുള്ള മാനസികപ്രവർത്തനം പോലും അവയിലില്ല.
കൂടുതൽ വളർച്ച പ്രാപിച്ച,നട്ടെല്ലില്ലാത്ത ബഹുകോശജീവികളിൽ ഇതിന്റെ ഏറ്റവും പ്രാഥമികമായ രൂപങ്ങൾ കാണാം .ഇവയിൽ മിക്കതിനും (പ്രാണികൾ,കവചമത്സ്യങ്ങൾ,മണ്ണിരകൾ) കേന്ദ്രീകൃതമായ ഒരു നാഡീവ്യൂഹമുണ്ട്.
ഉദ്ദീപനങ്ങളോടുള്ളാ അവയുടെ പ്രതിചേഷ്ടകളെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതും അവയുടെ അംഗചലനങ്ങളെ കോർത്തിണക്കുന്നതും ഈ നാഡീവ്യൂഹമാണ്.
ഇത്തരം ജീവികളിൽ ചിലപ്പോൾ ഒരുസോപാധിക പ്രതിവർത്തം ഉണ്ടാക്കാൻ കഴിഞ്ഞേക്കാമെങ്കിലും
മൊത്തത്തിൽ അവയുടെ പ്രവർത്തനം സ്വയമേവയുള്ളതാണ്.
സോപാധികമല്ലാത്ത പ്രതിവർത്തങ്ങളെ,അതായത് നിശ്ചിത ഉദ്ദീപനങ്ങളോടുള്ള പാരമ്പര്യസിദ്ധമായ പ്രതിചേഷ്ടകളെ,ആശ്രയിച്ചുള്ളതാണ് അവയുടെ പ്രവൃത്തികൾ.
ഉദാഹരണത്തിന് പെൺജാതിയിൽ പെട്ട ഒരു എട്ടുകാലി കൊക്കൂൺ സഞ്ചിയിൽ മുട്ടയിട്ടശേഷം,15-20 ദിവസങ്ങളോളം പോകുന്നേടെത്തല്ലാം അതു ചുമന്നുകൊണ്ട് നടക്കുക പതിവാണ്.
ഏതെങ്കിലും കാരണവശാൽ സഞ്ചിക്കുള്ളിലെ മുട്ടകൾ നിർജ്ജീവങ്ങളായിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ പോലും അത് ഈ സഞ്ചി കാത്തുസൂക്ഷിച്ച് കൊണ്ടു നടക്കുന്നു.
ഇനി മുട്ടയിടുന്നില്ലെങ്കിൽ പോലും അത് മുട്ടയിടാൻ എത്രനേരം കിടക്കേണമോ അത്രയും നേരം മുട്ടയിടുന്ന രീതിയിൽ കിടക്കുകയും ഒഴിഞ്ഞ കൊക്കൂൺ സഞ്ചിയുടെ നാലറ്റങ്ങളും ഭദ്രമായി ചേർത്തുറപ്പിക്കുകയും,അത്രയും ദിവസം അത് ചുമന്നു കൊണ്ട് നടക്കുകയും ചെയ്യും.
തേനീച്ചകൾക്കും കടന്നലുകൾക്കുമിടയിലും ഇത്തരം പെരുമാറ്റം കണ്ടുവരാറുണ്ട്.

ഉത്തേജനശീലതയിൽ നിന്ന് സാരാംശത്തിൽ ഇതിന് എന്ത് വ്യത്യാസമാണുള്ളത്?

ജീവന്റെ ആവിർഭാവത്തോടെ എല്ലാ പ്രതിഭാസങ്ങളും ജീവന്റെ പരിരക്ഷണത്തിൽ അവയ്കൂള്ള സ്വാധീനം - അത് നല്ലതോ ചീത്തയോ ആകാം - അനുസരിച്ച് തരം തിരിക്കപ്പെടുമെന്ന് നാം ഇതിനകം കണ്ടുകഴിഞ്ഞു വല്ലോ.
മാനസികപ്രവർത്തനം ഇല്ലാത്ത ജീവ വസ്തുക്കളിൽ പ്രതിഫലനം എന്നു പറയുന്നത് പ്രതിഭാസങ്ങളെ ജീവിതത്തിന് അനുകൂലവും പ്രതികൂലവും എന്ന് രണ്ടായി വേർതിരിക്കുകയും അതിന്നാവശ്യമായ പ്രതിചേഷ്ടകൾ ക്രമീകരിക്കുകയും ചെയ്യലാണ്.
കോടാനുകോടി സംവത്സരങ്ങളായുള്ള പ്രാകൃതിക നിർദ്ധാരണത്തിന്റെ ഫലമായിട്ടാണ് ബോധപൂർവ്വകമായ അനുഭവം ഉണ്ടായിട്ടുള്ളത്.
ഇത് ഭാഹ്യലോകത്ത് നടക്കുന്നതിന്റെ സവിശേഷതകളുടെ പ്രതിഫലനങ്ങളാണ്;അതായത് സംവേദനങ്ങൾ ഒരു വശത്തും അഭിലഷണീയമായതിനെ കൊള്ളാനും അനഭിലഷണീയമായതിനെ തള്ളാനുമുള്ള അഭിപ്രേണകൾ മറുവശത്തുമായി നില്കുന്ന സ്ഥിതിവിശേഷമാണ്.

സംവേദനങ്ങളും അഭിപ്രേരണകളും രണ്ടും മാനസികപ്രവർത്തനം എന്ന തരത്തിൽ പെട്ട ആത്മനിഷ്ടാപരമായ അനുഭവങ്ങളാണ്.
ഒരു സംവേദനം,വികാരം ഒരു നിശ്ചിതവ്യക്തിക്ക് (കർത്താവിന്) മാത്രം അനുഭവപ്പെടുന്നതാണ്.
അതിലാണ് അനുഭവത്തിൽ (മാനസികപ്രവർത്തനത്തിന്റെ) ആത്മനിഷ്ട സ്വഭാവം കുടികൊള്ളുന്നത്.
“എല്ലാവർക്കും പരിചയമുള്ള സാധാരണ മാനുഷിക സംവേദനങ്ങൾ മാത്രമേ നിലവിലുള്ളു”
എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് “കാല്പനികസംവേദനങ്ങൾ,ആർടേയുമല്ലാത്ത സംവേദനങ്ങൾ”എന്ന ധാരണയെ ആക്ഷേപിക്കുമ്പോൾ ലെനിൻ ഇക്കാര്യം രേഖപ്പെടുത്തുകയുണ്ടായി(ലെനിൻ,സമാഹൃത കൃതികൾ,വാല്യം 14,പേജ്227).
ഓരോ സംവേദനവും ആരുടേയെങ്കിലും സംവേദനം ആയിരിക്കണമെന്ന വസ്തുതയാണ് ഇവിടെ ഊനുന്നത്.
ഇത് ജന്തുക്കൾക്കും ബാധകമാണ്.
അവയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളവും സംവേദനം എന്നു പറയുന്നത് ഒരു പ്രത്യേക ജീവിക്കുണ്ടായർതാണ്,ആജീവിക്ക് പുറത്ത് ആ സംവേദനം ഇല്ല.
സംവേദനങ്ങൾ ബാഹ്യപ്രതിഭാസങ്ങളുടെ പ്രതിഫലനങ്ങളാണെന്ന് നാം കണ്ടുകഴിഞ്ഞുവല്ലോ.
ആ സ്ഥിതിക്ക് ഒരേ ജാതി (സ്പീഷീസ്) യിൽ പെട്ട ജീവവസ്തുക്കൾ ഒരേ ബാഹ്യപ്രതിഭാസത്തിന്റെ സ്വധീനത്തിന്ന് വിധേയമാക്കപ്പെടുമ്പോൾ അവയ്ക് സദൃശ്യങ്ങളായ സംവേദനങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമെന്ന് പറയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.
ഒരു ചിത്രകാരൻ ഏതെങ്കിലും വസ്തു തന്റെ ഭാവനയനുസരിച്ച് ചിത്രീകരിക്കുമ്പോൾ സാധാരണഗതിയിൽ മറ്റാളുകൾ അതിൽ തങ്ങളുടേതന്നെ അവബോധങ്ങൾ ദർശിക്കാറുണ്ടല്ലൊ.
സംവേദനങ്ങളുടേയും ധാരണകളുടേയും ഉള്ളടക്കം ഇതിൽ നിന്ന് വെളിപ്പെടുന്നുണ്ടല്ലൊ.
ഈ ഉള്ളടക്കം പ്രതിഫലനം നടത്തുന്ന കർത്താവിനെ(മനുഷ്യനെ)യല്ല,പ്രത്യുത പ്രതിഫലിക്കപ്പെടുന്ന ബാഹ്യവസ്തുക്കളേയാണ് ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നത്.
പക്ഷെ,നിർദ്ദിഷ്ട പ്രതിഭാസങ്ങൾ നിരൂപിക്കുന്നതിന്ന് ഒരേപോലത്തെ ബോദേന്ദ്രിയങ്ങൾ ഉള്ള ജീവികൾക്ക് മാത്രമേ ഒരേപോലുള്ള സംവേദനങ്ങളും ഉണ്ടാകൂ.

മാനസികപ്രവർത്തനത്തിൽ ബാഹ്യപ്രതിഭാസങ്ങളുടെ ഗുണവിശേഷങ്ങളുടെ പ്രതിഫലനം മാത്രമല്ല,
കർത്താവിനു അവയോടുള്ള സമീപനം കൂടി,അടങ്ങിയിട്ടുണ്ടെന്നതും ഇത് ആത്മനിഷ്ടമാണെന്ന് പറയുന്നതിന്ന് ഒരു കാരണമാണ്.
വളര്‍ച്ചപ്രാപിക്കാത്ത താഴേക്കിടയിലുള്ള ജന്തുക്കളിൽ ഇത് സുഖം അഥവാ വേദനയായി ,ആകർഷണം അഥവാ വികർഷണമായി ,ചുരുങ്ങിയിരിക്കുന്നു; വളർച്ച പ്രാപിച്ച ജന്തുക്കളിലാവട്ടെ വിപുലമായ തോതിലുള്ള ആവശ്യങ്ങളും വികാരങ്ങളും അതിൽ ഉൾകൊള്ളുന്നുണ്ട്.

എന്നാൽ,ഒരു തേനീച്ചയുടെ ഏറ്റവും ലളിതമായിട്ടുള്ള അഭിപ്രേരണകളായാലും ശരി,
ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഏറ്റവും സങ്കീർണ്ണമായിട്ടുള്ള ആവശ്യങ്ങളും വികാരങ്ങളുമായാലും ശരി,
രണ്ടും തികച്ചും ആത്മനിഷ്ടമായിട്ടുള്ളതല്ലെന്ന് ഓർക്കണം .
അഭിപ്രേരണ ഏതു സംഗതിയെ ലക്ഷ്യമാകിയിട്ടുള്ളതാണോ,അഥവാ ഏത് സംഗതിക്കെതിരായുള്ളതാണോ
ആ സംഗതിക്ക് കല്പിക്കപ്പെടുന്ന വസ്തുനിഷ്ടമായ പ്രാധാന്യത്തിന്റെ പ്രതിഫലനങ്ങളാണ്
നിർദ്ദിഷ്ട ജീവികളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഈ അഭിപ്രേരണകൾ.സംവേദനങ്ങളെ പ്പോലെതന്നെ,
ഈ മാനസികപ്രതിഭാസങ്ങൾക്കും കർത്താവിൽ നിന്ന് സ്വതന്ത്രമായി കൂറച്ചൊരു വസ്തു നിഷ്ടമായ ഉള്ളടക്കമുണ്ട്.
ഇക്കാരണത്താൽ ,വ്യത്യസ്ത സാഹചര്യങ്ങളിൽ മറ്റുള്ളവർക്ക് എന്തു തോന്നാം എന്നതിനേപ്പറ്റി നമുക്ക് ഒരു ഏകദേശധാരണ ഉണ്ടാക്കാൻ സാധിക്കും.

ജീവിയും ചുറ്റുപാടും തമ്മിലുള്ള കെട്ടുപാടിൽ ,അന്വയത്തിൽ, സംവേദനങ്ങളും അഭിപ്രേരണകളും കൊണ്ട് യാതേരുമാറ്റവും ഉണ്ടാകുന്നില്ലെങ്കിൽ,ഉപയോഗശൂന്യമെന്ന നിലയിൽ അവ പ്രാകൃതിക നിർദ്ധാരണത്തിന്നിടയിൽ പുറന്തള്ളപ്പെടുമായിരുന്നു.
ജീവവസ്തുക്കളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം സംവേദനത്തിന്ന് ഇരട്ട പ്രാധാന്യമാണുള്ളതെന്ന് റഷ്യൻ ശരീരശാസ്ത്രജ്ഞനായ ഐ.എം സേച്ചണോവ് (1829-1905) കണ്ടെത്തുകയുണ്ടായി.
ഒരു പ്രവർത്തിയുടെ സാഹചര്യങ്ങൾ വേർതിരിച്ചറിയാനും ഈ സാഹചര്യങ്ങൾക്ക് അനുഗുണമായി (കാര്യസാധകമായോ ക്രമീകരിക്കേണ്ടരീതിയിലോ) പ്രവൃത്തികളെ നയിക്കാനും അത് ഉപകരിക്കുന്നു.
ജീവവസ്തുക്കളുടെ പെരുമാറ്റത്തേയും ക്രമീകരണത്തേയും സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം സംവേദനത്തിനും അഭിപ്രേരണയ്കുമുള്ള വമ്പിച്ച പ്രാധാന്യം എത്രയെന്ന് സേച്ചനൊവിന്റെ ശിഷ്യനായ ഐ പി പാവ്ലോവും (1849-1936) ഊന്നിപ്പറയുകയുണ്ടായി.

ഒരു ചുറ്റുപാടിൽ ജീവിക്കുന്ന ജന്തുക്കളുടെ ജീവൽ പ്രധാനമായ പ്രവർത്തനങ്ങൾ മൂലം ആ ചുറ്റുപാടിലുണ്ടാകുന്ന മാറ്റങ്ങൾ ആ ജന്തുക്കളുടെ പ്രത്യേകതകളെ മാത്രമല്ല,ചുറ്റുപാടുകളുടെ പ്രത്യേകതകളേയും ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.
ചുറ്റുപാടുകളുടെ സ്വാധീനത്താൽ ഈ ജന്തുക്കളിലുണ്ടാകുന്ന മാറ്റത്തിൽ അവയുടെ ആന്തരികഘടനയുടെ മുദ്രയും തെളിഞ്ഞുകാണാൻ കഴിയും
പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിൽ പോർട്ടോസാന്റൊ എന്ന കൊച്ചു അറ്റ്ലാന്റിക്ക് ദ്വീപിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്ന ഒരിനം മുയലുകൾ
അവയെ കൊന്നു തിന്നുന്ന ഹിസ്രജന്തുക്കളില്ലാത്ത സാഹചര്യത്തിൽ വളരെയേറെ മാറ്റത്തിന് വിധേയമാവുകയുണ്ടായി.
വളരെയേറെ എന്നു പറഞ്ഞാൽ ,പഴയതിന്റെ പകുതിമാത്രം വലിപ്പവും വ്യത്യസ്തമായ നിറവും ശീലവുമുള്ള
പുതിയൊരുജാതി മുയൽ തന്നെ അതിൽ നിന്ന് ഉരുത്തിരിഞ്ഞു വന്നു.
എന്നാൽ,ഈ മുയലിന്റെ സ്ഥാനത്ത് കുറുനരി, ചെന്നായി തുടങ്ങിയവയിൽ ഏതിനേയെങ്കിലുമാണ് അവിടേക്ക് കൊണ്ടുവന്നിരുന്നെങ്കിൽ അവയിലുണ്ടാകുന്ന മാറ്റം തികച്ചും വിഭിന്നമാകുമായിരുന്നു.

ഒരു ജന്തുവിന്റെ ആന്തരികഘടനയിലൂടെ മാത്രമാണ് ചുറ്റുപാടുകൾ അതിന്റെ മേൽ സ്വധീനം ചെലുത്തുന്നത്.
മാനസികപ്രവർത്തനത്തിന്ന് കഴിവില്ലാത്ത ജന്തുക്കളും അവയുടെ ചുറ്റുപാടുകളും തമ്മിലുള്ള പരസ്പരബന്ധത്തിൽ,ചുറ്റുപാടുകളെ അപെക്ഷിച്ച് അവയുടെ ആന്തരികഘടനയ്ക്ക് താരതമ്യേന വളരെ ചെറിയൊരു പങ്കേയുള്ളു.
ഇതിൽ ഒരു പുതിയ ഘടകം,അതായത് മാനസികപ്രവർത്തനം,ചേരുന്നതോടെ (ആദ്യം സംവേദനങ്ങളും ഏറ്റവും ലളിതമായ അഭിപ്രേരണകളും,പിന്നീട് കൂടുതൽ വളർച്ച പ്രാപിച്ച ജന്തുക്കളിൽ അവബോധങ്ങളും സങ്കല്പങ്ങളും വികാരങ്ങളും) ഒരു ജന്തുവും അതിന്റെ ചുറ്റുപാടുകളും തമ്മിലുള്ള പരസ്പരബന്ധത്തിൽ സാരമായ വ്യത്യാസം വരുന്നു.
ജന്തുക്കളുടെ മാനസികത (mentality) കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമാകുന്നതോടെ കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമായ രീതിയിൽ അവ തങ്ങളുടെ ചുറ്റുപാടുകളെ സ്വാധീനിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു.
ജന്തുക്കളിൽ അഭിവിന്യാസപ്രതിവർത്തം -(orientation reflex) ഉണ്ടെന്ന് ആദ്യമായി സ്ഥാപിച്ചത് പാവ്‘ലോവ്വ് ആണ്.
ഇതനുസരിച്ച്,ഒരു ആപല്ഘട്ടത്തിലൊരു ജന്തുവിന്റെ പ്രവൃത്തികൾ ആ പ്രത്യേകസാഹചര്യത്തെ മാത്രം അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതായിരിക്കും;
മറ്റെല്ലാ തരത്തിലുമുള്ള പെരുമാറ്റവും താല്കാലികമായി നിലക്കും. ആവശ്യമായ ഫലപ്രാപ്തി നല്കുന്ന പ്രവൃത്തി കണ്ടെത്തുന്നതോടെ ,ഈ പെരുമാറ്റ രൂപം സ്ഥായിയാവുകയും,സോപാതികപ്രതിവർത്തം (conditioned reflex) രൂപം കൊള്ളുകയും ചെയ്യും.

കൂടുതൽ കൂടുതൽ വളര്‍ച്ചപ്രാപിച്ച ജന്തു ജീവികൾ രംഗത്ത് വരുന്നതോടെ പെരുമാറ്റത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഒരു ഘടകമെന്ന നിലയിൽ മാനസിക പ്രവർത്തനത്തിനുള്ള പ്രാധാന്യവും,അതേപോലെതന്നെ പാരമ്പര്യസിദ്ധമല്ലാത്ത പെരുമാറ്റരൂപങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന മസ്തിഷ്കത്തിന്റെ പ്രാധാന്യവും വർദ്ധിക്കുന്നു.
പ്രമസ്തിഷ്ക (cerebral) ഗോളാർദ്ധങ്ങൾ ച്ഛേദിച്ചു മാറ്റിയശേഷവും ഒരു തവള പഴയ രീതിയിൽ തന്നെ പെരുമാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതായി കണ്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ അതുപോലോരു ശസ്ത്രക്രിയക്ക്ശേഷം ഒരു പ്രാവിന് പറക്കാനും ബാലൻസ് തെറ്റാതെ സൂക്ഷിക്കാനും കഴിയുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഉദ്ദീപനങ്ങളോട് ശരിയായ പ്രതികരണം നടത്താൻ അതിനു കഴിയുന്നില്ല; അതിന് തീറ്റ തിന്നാൻ പോലും കഴിയുന്നില്ല.
ഒരു പട്ടിയുടെ കാര്യത്തിലാണെങ്കിൽ,അത്തരമൊരു ശസ്ത്രക്രിയകൊണ്ട് അത് തീർത്തും നിരാലംബനാകുന്നു,
ജന്തുജീവികളുടെ ആന്തരികഘടന കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമാകുന്നതിനനുസരിച്ച് മസ്തിഷ്കം കൂടുതൽ കൂടുതൽ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു പങ്ക് വഹിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നുവെന്നാണ് ഇതെല്ലാം കാണിക്കുന്നത്.

(അടുത്തത് ഇതിന്റെ നാലാം ഭാഗമായ“അദ്ധ്വാനവും ഭാഷയും ചിന്തയും”.
വിവർത്തനം:-എം എസ് രാജേന്ദ്രൻ.